ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 156

ฉินเหยี่ยนเย่ว์อารมณ์ไม่ดียิ่งนัก

นางนั่งอยู่บนเตียง ก่อนจะมองไปยังห้องที่ว่างเปล่า

นางที่นั่งอยู่คนเดียวภายในห้อง พร้อมทั้งเสียงหัวใจและลมหายใจที่ดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอ

มันเงียบเสียจนน่าใจหาย

การถูกขังอยู่ในที่มืดมิด ไม่มีแม้แต่อาหารและน้ำ ไม่มีแม้แต่อากาศบริสุทธิ์ หากนางจักต้องตายอยู่ที่นี่ก็คงมิมีผู้ใดหานางพบกระมัง

เป็นไปได้ไหมที่ตงฟางหลีคิดว่านางก่อเรื่องมากจนเกินไป จึงอยากขังนางให้ตายอยู่ที่นี่?

เมื่อมีความคิดเช่นนี้เข้ามานั้น ทั่วร่างของฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันเย็นวาบไปในทันที พร้อมกับความคิดฟุ้งซ่านมากมายที่ปรากฎขึ้นมาภายในหัว พร้อมทั้งภาพฉากภาพยนตร์สยองขวัญในห้องลี้ลับที่นางเคยดูก็ฉายวาบขึ้นมาในหัวของนางในทันที

ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว

ทันใดนั้น จู่ ๆ ฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็ลุกขึ้นยืน นางมิอาจตกตายอยู่ที่นี่ได้ นางจักต้องหาทางออกไปจากสถานที่อันชั่วร้ายแห่งนี้

หลังจากที่นางออกไปจากห้องลี้ลับนี่ได้แล้วนั้น นางยังต้องไปเผชิญหน้ากับตงฟางหลีอีก นางได้ไว้ชีวิตเขาไปแล้ว สิ่งที่นางติดหนี้เจ้าของร่างเดิมเอาไว้ก็ถือว่าคืนให้ไปแล้ว

นางต้องการจะหย่าร้าง นางต้องการจะจากไปให้ไกลจากที่แห่งนี้

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนนางจะเดินวนตรวจสอบไปรอบเรือนนวลแห่งนี้ ทว่า นางหาได้พบเจอปุ่มเปิดปิดห้องนี้ไม่

ถึงแม้ว่ารอบตัวจะรายล้อมไปด้วยก้อนหินมากมาย แม้แต่ทิศทางที่ตงฟางหลีจากไปก็มีเพียงก้อนหินนั้น หาได้มีประตูไม่ ดูท่าว่าปุ่มกลไกเปิดปิดห้องแห่งนี้จะหายากกว่าที่นางคาดการณ์เอาไว้

กำแพงที่แข็งแกร่ง ด้วยพละกำลังของนางแล้ว ความเป็นไปได้ที่จะเปิดมันออกจึงเป็นศูนย์

ใบหน้าของฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันซีดเผือดไปในทันที ทว่านางยังมิคิดถอดใจ ก่อนจะค่อย ๆ ตรวจสอบเรือนนวลไปเรื่อย ๆ เพื่อหาหนทางที่จะออกไป

ในที่สุด นางก็ได้กลิ่นลอยออกมาจากผนัง...กลิ่นยา?

มีกลิ่นยาจาง ๆ ที่ลอยออกมาจากผนัง ทั้งยังเป็นกลิ่นที่บางเบามากเสียจน แม้แต่นางก็ได้กลิ่นเฉพาะในระยะใกล้ๆ เท่านั้น

หลังจากจ้องมองดูดี ๆ แล้ว กลับพบว่าด้านบนผนังมีประตูอยู่บานหนึ่ง