ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 162

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยืนอยู่นอกประตู มองไปในทิศทางของเรือนสมุนไพร และหายใจเข้าลึก ๆ

เดิมทีคิดว่าการมาขององค์หญิงมู่เหยี่ยเป็นเพียงแค่น้องสาวมาเล่นที่บ้านของพี่ชายเท่านั้น มันไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่ มากสุดก็คงจะซุกซนก่อกวน นางจึงไม่ได้ใส่ใจ

เพียงเพราะไม่ได้ใส่ใจ จึงทำผิดพลาดครั้งใหญ่

ความคิดที่ว่าเฟ่ยชุ่ยและหางน้อยอาจจะตายไปแล้ว มันทำให้นางอยากจะระเบิดออกมา

ทว่าสติสัมปชัญญะบอกนางว่า ยิ่งในเวลาเช่นนี้ นางยิ่งต้องอยู่ในอารมณ์สงบ

ผู้คน…เมื่อถูกครอบงำด้วยอารมณ์ ก็จะเผชิญกับความล้มเหลว

นางใช้เวลานานในการทำให้สติอารมณ์สงบลง

ความจริงที่ว่าองค์หญิงมู่เหยี่ยสามารถเอาชนะไป๋โค้วผู้ที่ไม่หวั่นเกรงต่อสิ่งใดได้นั้น แสดงให้เห็นว่าวรยุทธ์ของนางเหนือกว่าไป๋โค้ว

ชวนให้นึกถึงสิ่งที่ตู้เหิงเคยพูด ทุกคนในเป่ยลู่ต่างก็เป็นยอดฝีมือ และจะประมาทไม่ได้เลย

หลังจากที่องค์หญิงมู่เหยี่ยมาถึง สรรพสิ่งรอบตัวก็สะอาดสะอ้าน สะอาดจนเกือบจะผิดปกติเสียด้วยซ้ำ ซึ่งแสดงให้เห็นว่านางเป็นโรคกลัวความสกปรกอย่างรุนแรงมาก โรคกลัวความสกปรกไม่นับว่าเป็นข้อดี แต่เป็นจุดอ่อนแอที่ร้ายแรงอย่างแน่นอน

ฉินเหยี่ยนเย่ว์กำลังค้นหาข้อมูลที่รู้ เสาะหาวิธีแก้ปัญหาที่มีโอกาสจะชนะมากที่สุด

ก่อนอื่นนางกินยาระงับประสาท

ยาระงับประสาทใช้เพื่อควบคุมโรคกลัวเลือด

หากบุกเข้าไปในสถานที่ที่องค์หญิงมู่เหยี่ยพำนักอยู่ นางจะต้องเห็นเลือดอย่างแน่นอน นางจะกลัวไม่ได้ ยิ่งไม่สามารถเห็นเลือดจนตัวสั่นเทายากจะรับมือด้วย

มีด เข็มยาสลบ และยาพิษที่มีอยู่ตอนนี้...

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตรวจสิ่งของที่มีในยามนี้ หลังจากกำหนดกลยุทธ์แล้ว ก็หมุนตัวกลับไปยังคอกม้าซึ่งอยู่ไม่ไกล

นางต้องการเลือกม้าที่ดุดันและแข็งแกร่ง

ทันทีที่เข้าไปในคอกม้า พวกม้าก็เริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา ยิ่งนางเข้าใกล้เท่าไร ม้าก็ยิ่งกระสับกระส่ายรุนแรงขึ้นเท่านั้น

“พระชายา” เหล่าหวังผู้เลี้ยงม้าเอ่ยขึ้นพร้อมเหงื่อเย็นบนหน้าผาก “โปรดระวังด้วย”