ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 165

“ถุย” นางกำนัลคนนั้นกัดฟัน ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากที่ใด ดึงปิ่นปักผมออกจากศีรษะ หมายจะแทงคอของฉินเหยี่ยนเย่ว์อย่างแรง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตกใจมาก

ปิ่นปักผมนี้แหลมคมมาก เมื่อถูกแทงจะต้องตายอย่างไร้ข้อกังขา

เมื่อครู่นางเพียงแค่อยากจะทำให้นางกำนัลตกใจเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าจะเกือบถูกฆ่าตาย

ในใจของฉินเหยี่ยนเย่ว์เริ่มมีความระมัดระวัง

ยามนี้ไม่ใช่ช่วงเวลาที่จะมีเมตตา นางต้องการตามหาเฟ่ยชุ่ยและชื่อเจี้ยน ต้องการมีชีวิตรอด จะประมาทไม่ได้แม้แต่น้อย

แววตาของฉินเหยี่ยนเย่ว์เปลี่ยนไป นางใช้สันมือฟันคอของนางกำนัล และมืออีกข้างก็คว้าปิ่นปักผมของนางมา

จากนั้นก็แทงปิ่นเข้าไปในลำคอของนางอย่างแรง

กระแสเลือดพุ่งออกมาดั่งน้ำพุ แล้วตกลงมาจากท้องฟ้าเสมือนฝนเลือด

นางกำนัลเบิกตากว้าง ราวกับว่านางคาดไม่ถึงว่าปิ่นจะถูกแทงเข้าไปในลำคอของตัวเอง

“เดิมข้าไม่ต้องการเอาชีวิตของเจ้า ข้าแค่อยากรู้ที่อยู่ของเฟ่ยชุ่ย” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ซ่อนมือที่สั่นเทา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้ว ว่าความเมตตาไม่มีประโยชน์สำหรับพวกเจ้าเลย”

เลือดเปรอะเปื้อนเต็มลาน

ดั่งดอกไม้สีแดงเพลิงบานสะพรั่ง ปูทางไปสู่ยมโลก

ความเคียดแค้นในดวงตาของนางกำนัลหายวับไป แทนที่ด้วยความโล่งใจ

นางยิ้มให้ฉินเหยี่ยนเย่ว์อย่างโล่งใจ จากนั้นค่อย ๆ หลับตาลง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์สลักรอยยิ้มของนาง และหัวใจก็ราวกับจะถูกบางอย่างมาปิดกั้นไว้ ทำให้นางกระวนกระวายใจยิ่งนัก

เห็นได้ชัดว่านางกำนัลคนนี้โหดเหี้ยม และไม่สมควรได้รับความเห็นอกเห็นใจเลย