ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 336

เมื่อฉินเหยี่ยนเย่ว์เดินมาถึงสวนซิ่งนั้น การบรรยายก็จบพอดี

เหล่าหมอหลวงพลันกำลังหมกมุ่นอยู่กับการเขียนอะไรบางอย่างในตำรา

หลังจากที่เขียนเสร็จแล้วนั้น พวกเขาก็ได้ส่งให้กับลู่จิ้น

ลู่จิ้นตรวจสอบมันอยู่ครู่หนึ่ง พลางหยิบพู่กันขึ้นมาเพื่อเขียนอะไรบางอย่างลงไปเล็กน้อย

หลังจากให้คำแนะนำเรียบร้อยแล้วนั้น จึงนำมาวางแยกกัน

บนโต๊ะจึงมีกองกระดาษวางกองอยู่มากมาย

“ศิษย์น้อง เจ้ามาได้อย่างไรกัน?” หลังจากที่ลู่จิ้นเห็นฉินเหยี่ยนเย่ว์แล้วนั้น เขาก็รีบดีดตัวลุกขึ้นมาในทันที พลางเชิดหน้าขึ้นกล่าวว่า “เร็วเข้า มาเร็วเข้า เดิมทีหลังจากเสร็จงานที่สำนักหมอหลวงก็จะออกไปหาเจ้าแล้ว นับว่าโชคดียิ่งนักที่เจ้ามาที่นี่”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่เดิมทีต้องการหาสถานที่ที่มิเตะตาคนเพื่อรอเขานั้น กลับถูกลู่จิ้นตะโกนเรียกเสียทุกคนหันมามองนางเป็นตาเดียวแทน หลายคนที่จดจำนางได้จึงได้พากันย่อกายทำความเคารพนาง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกเขินอายยิ่งนัก ทว่า ก็มิอาจไปหลบซ่อนอยู่ที่ใดได้ นางจึงได้แต่ต้องเชิดหน้าเดินตรงเข้าไปหาเขาแทน

“ศิษย์น้อง เจ้าดูนี่สิ” ลู่จิ้นมอบกรณีศึกษามากมายราวกับสมบัติของตนยื่นให้กับนางในทันที

“นี่มันอะไรกัน?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงหยิบขึ้นมาเปิดดู

“เป็นตำราแพทย์ที่เขียนร่างขึ้นมาคร่าว ๆ เมื่อวานข้าคิดอยู่นานเลย ทั้งยังรู้สึกว่าวิธีการเช่นนี้ทำให้เข้าใจง่ายขึ้นกว่าเดิมเสียอีก เจ้าเห็นเป็นเช่นไร” ลู่จิ้นตั้งหน้าตั้งตารอดูปฏิกิริยาของนาง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงหยิบกระดาษขึ้นมาแผ่นหนึ่ง ด้านในพลันเขียนเนื้อหาเอาไว้ว่า: ผู้ป่วยโรคตาในเขตชานเมืองเหวินจิงนั้น มักจะเห็นสีแดงสีเขียวเป็นสีเหลือง ทั้งยังชอบโต้เถียงกับผู้อื่นอยู่เสมอ จึงตกเป็นที่ขบขันของผู้คนในใต้หล้า เมื่อเอ่ยสอบถามบิดานั้น บิดากลับเหมือนคนปกติทั่วไป ยามที่เอ่ยถามมารดานั้น มารดากลับมีอาการมองเห็นสีแดงและสีเขียวเป็นสีเหลืองด้วยเช่นกัน

เมื่อทำการสืบหาลึกลงไปตรวจสอบอย่างใกล้ชิด สตรีทุกคนในครอบครัวกลับมีอาการปกติ ยกเว้นบุตรชายที่มีอาการเช่นเดียวกับมารดาตนเอง เมื่อสตรีผู้นั้นแต่งให้กับบุคคลธรรมดาทั่วไปแล้ว บุตรสาวที่เกิดออกมาเป็นปกติ ทว่า บุตรชายอาจจะเป็นคนปกติหรือมีอาการเช่นนี้ได้เหมือนกัน เมื่อบุตรชายแต่งกับบุคคลปกติธรรมดาแล้วนั้น ทั้งบุตรชายและบุตรสาวที่เกิดออกมาย่อมมีอาการปกติทั่วไป

ด้านล่างยังมีความคิดเห็นจากลู่จิ้นอีกด้วย

“โรคตานี้ถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น มิเกี่ยวข้องกับเพศสภาพ หากว่ามีคนในครอบครัวป่วยด้วยโรคตานี้ คนรุ่นต่อไปย่อมมีโอกาสเกิดโรคนี้ได้เช่นกัน หรือรุ่นต่อ ๆ ไป”

นอกจากนี้ยังมีบางสิ่งที่อ่านออกมาแล้วทำให้งุนงงยิ่งนัก

เมื่อฉินเหยี่ยนเย่ว์ค่อย ๆ อ่านแล้วนั้น

“ศิษย์น้องหญิง เจ้าว่าข้าอัจฉริยะหรือไม่?” ลู่จิ้นขมวดคิ้วเป็นปม

“อื้ม” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พยักหน้าลงอย่างจริงใจ ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้ “วิธีการรวบรวมกรณีศึกษาของจริงเช่นนี้ ทั้งยังอธิบายออกมาด้วยมุมมองง่าย ๆ ที่ก็ทำให้ผู้คนสามารถเข้าใจได้ ท่านเก่งยิ่งนัก”

เมื่อลู่จิ้นได้รับคำชมจากศิษย์น้องหญิงนั้น เขาก็มีความสุขเสียจนร้องเล่นเต้นรำออกมา

เมื่อฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นผู้อื่นกำลังจับจ้องสายตามาที่นี่นั้น หน้าผากของนางจึงกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย

“ศิษย์พี่ ท่านทำได้ดีมาก เช่นนี้ข้าก็วางใจ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “เช่นนั้นท่านก็ทำตามนี้ เวลามิคอยท่าแล้ว ข้าสมควรกลับแล้ว”

“เจ้าจะกลับแล้วหรือ?” ลู่จิ้นเอ่ยออกมาอย่างไม่เต็มใจ “แต่เจ้าเพิ่งมาถึงมิใช่หรือ”

“ศิษย์พี่ หากท่านมีเรื่องอันใดไปหาข้าที่จวนท่านอ๋องเจ็ดก็พอแล้ว ที่นี่คนมากมายนัก ข้ามิสะดวก” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง “หลังจากท่านร่างตำราเสร็จแล้ว ข้ามีเรื่องอยากจะขอร้องท่านศิษย์พี่”

ลู่จิ้นมิพอใจที่ศิษย์น้องหญิงของตนจะต้องกลับเร็วเช่นนี้ ทว่า เมื่อคิดอีกที ที่แห่งนี้มีแต่บุรุษหน้าเหม็นที่จ้องจะทำลายศิษย์น้องหญิงของเขามากมายนัก