ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 338

“โอ้ ข้าจำการสอบนั้นได้ มันค่อนข้างน่าเบื่อ พวกผู้คุมสอบก็ดูเหมือนเบาปัญญา” ไป๋หลินยวนพูดอย่างไม่เอาใจใส่ “การสอบเกี่ยวอะไรกับข้า?”

“ท่านสอบไม่ผ่าน แล้วเข้ามาได้เช่นไร?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พยายามอยู่ห่างจากเขาให้มากที่สุด

ไป๋หลินยวนถอนหายใจ “เมื่อท่านพบข้า ก็พูดทั้งหมดสี่ประโยค สี่ประโยคนี้ล้วนเป็นการซักถามข้า แม่นางฉิน ข้าเสียใจมากยิ่งนัก”

ควันดำในห้องค่อย ๆ จางหายไป เขาหยิบผ้าเช็ดทำความสะอาดรอบ ๆ “เมื่อวานข้าก็ไม่ได้ทำอะไรท่านเลย ไยท่านต้องหวาดกลัวข้าขนาดนี้เล่า?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์แอบขบกราม

เขายังมีหน้ามาพูดอีก

เมื่อวาน ถ้านางประมาทมากกว่านี้อีกหน่อย ก็คงจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตยาพิษของเขาไปแล้ว นับว่าไม่ตายก็อยู่ได้ไม่ดี

นางไม่เคยเห็นบุรุษที่มีรอยยิ้มทั่วใบหน้า แต่กลับคาดเดาไม่ได้เหมือนงูพิษมาก่อนเลย

แล้วก็ไม่เคยเห็นใครที่สามารถใช้ยาพิษได้อย่างยอดเยี่ยมขนาดนี้มาก่อนด้วย

“เอาเถอะ ถ้าท่านต้องรู้ให้ได้ บอกท่านไปก็ไม่เป็นไร ข้าถูกคนแนะนำให้มาที่นี่” ไป๋หลินยวนหาที่นั่งลงไป

“แนะนำ?”

“มิผิด หมอหลวงหลินแนะนำข้ามาที่นี่” เขากล่าวต่อ “ต่อไปข้าหวังว่าแม่นางฉินจะสามารถเรียกข้าว่าหมอหลวงไป๋ได้ แม้ว่าตอนนี้ข้าจะยังเป็นเด็กยาอยู่ก็ตาม แต่ว่า ภายในเจ็ดวัน ข้าจะสามารถบดขยี้คนโง่กลุ่มนี้ของสำนักหมอหลวงได้อย่างแน่นอน”

“หมอหลวงหลินล่ะ? ท่านไปทำอย่างไรกับเขา?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขัดจังหวะเขา “ท่านใช้เทพลุ่มหลงหรือของอย่างอื่นหรือ? ไป๋หลินยวน นี่คือวังหลวง ข้าแนะนำท่านว่าอย่ากำเริบเสิบสานเกินไป”

“เทพลุ่มหลงมีผลกับสตรีอายุมากกว่าสิบแปดปีเท่านั้น ข้าคงไม่ใช้สิ่งนี้กับชายเฒ่าผุพังอย่างหมอหลวงหลินหรอก” ไป๋หลินยวนส่ายหัวด้วยความผิดหวัง “ท่านไม่เชื่อข้าเลยสักนิดจริง ๆ ด้วย”

“แล้วท่านทำอะไรกับหมอหลวงหลิน?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถาม

“สิ่งเหล่านี้คือความต้องการของเขาเอง พูดให้ถูกก็คือเขาขอให้ข้ามา”

“พระชายาอ๋องเจ็ดโปรดยกโทษให้ด้วย ไป๋ยวนมาสำนักหมอหลวงวันแรก ข้ากำลังสอนสั่งกฎเกณฑ์อยู่” หมอหลวงหลินพูด “พระชายา ท่านมาที่นี่ด้วยตนเอง มีเรื่องอันใดหรือ?”

“ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามของข้า” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เอ่ยเสียงเย็น “คนที่ไม่ผ่านการสอบ จะปะปนเข้ามาในสำนักหมอหลวงได้อย่างไร? หมอหลวงหลิน ในฐานะรองหัวหน้าของหมอหลวง ผลของการทุจริตเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว ท่านรู้หรือไม่?”

หมอหลวงหลินได้ยินจนตกตะลึงไปสักพัก

“พระนางเข้าใจผิดแล้ว ไป๋ยวนสอบผ่านมานานแล้ว และตราของเขาก็เก็บไว้ที่ข้าน้อยอยู่ตลอด เขาเป็นหมอหลวงประจำการ ก็เพียงแต่ไม่ได้มาที่นี่เป็นเวลานาน จึงต้องเริ่มต้นจากเด็กยาระดับต่ำสุด อีกอย่าง ด้วยความสามารถของเขา…”

“หมอหลวงหลิน” ไป๋หลินยวนขัดจังหวะเขา “ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกแล้ว แม่นางฉินไม่เชื่อข้าก็เป็นเรื่องปกติ”

ใบหน้าของหมอหลวงหลินเข้มขึ้น “นี่คือพระชายาอ๋องเจ็ด ไหนเลยเจ้าถึงเรียกว่าแม่นางฉิน!”

ไป๋หลินยวนหัวเราะเบา ๆ ใช้สายตาเยียบเย็นจ้องมองไปที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์ “พระชายาอ๋องเจ็ดจะไม่เชื่อข้าก็เป็นเรื่องปกติ แต่ว่า ท่านแน่ใจได้แล้วใช่ไหม? ว่าข้าไม่ได้ทำอะไรหมอหลวงหลินเลย”

เมื่อฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นดวงตาที่เย็นยะเยือกของเขา ก็หนาวสะท้านอย่างอธิบายไม่ถูก