ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 344

สีหน้าของอ๋องสามมืดมน

หลังจากวันมงคล เมื่อรู้ว่าเย่ว์ลู่ฟื้นจากความตายก็ตระหนกอกสั่นขวัญแขวน

หลังจากที่เย่ว์ลู่ฟื้นขึ้นมา เขาไม่มีโอกาสที่จะติดต่อกับนางอีกเลย ยิ่งไม่กล้าไปเยี่ยมนางด้วยซ้ำ ไม่สบายใจตลอดเวลา

อย่างไรก็ตาม ในพริบตาเดียวได้ผ่านไปหลายวันแล้ว เย่ว์ลู่ที่ฟื้นขึ้นมาไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเขาเลย เขาคิดว่าเหตุการณ์นั้นจบลงแล้ว ก็รู้สึกโล่งใจ

ใครจะไปรู้จู่ ๆ เสด็จพ่อก็พระราชทานสมรสให้เขา ซ้ำยังให้เขาจำต้องแต่งงานกับเย่ว์ลู่เข้าเรือนในฐานะภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมาย

แต่เดิมเขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

เมื่อคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันมงคล ครั้นคิดถึงว่าเย่ว์ลู่ต้องแต่งงานเข้ามา คิดถึงสายตาอันเย็นชาและน่าหวาดหวั่นของเสด็จพ่อ เขาก็รู้สึกจิตใจว้าวุ่นอย่างไม่หยุดหย่อน

“ท่านพูดมาสิเพคะ เหตุใดถึงไม่พูดล่ะ? หม่อมฉันทำไม่ดีที่ตรงไหนกันแน่? ทำไมจู่ ๆ ถึงแต่งงานกับนาง? ทำไมถึงแต่งงานเป็นภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมาย” ฉินเสวี่ยเย่ว์แทบจะแตกสลาย

เพื่อที่นางจะได้แต่งงานกับอ๋องสาม นางพยายามอย่างแรงกล้าที่จะทำลายการแต่งงานของเขากับฉินเหยี่ยนเย่ว์ ในที่สุดก็สมปรารถนาได้เป็นพระชายาเอก

ด้วยอำนาจของสกุลฉิน หากไม่ได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ แล้วตำแหน่งของนางในฐานะพระชายาเอกจะไม่มีทางถูกปลด และในอนาคตเมื่ออ๋องสามกลายเป็นองค์รัชทายาท และฮ่องเต้ นางก็จะเป็นพระชายารัชทายาท และฮองเฮาตามขั้นตอน

ทว่านี่เพิ่งแต่งงานกันเพียงเดือนเดียวเท่านั้น เขาก็กำลังจะแต่งงานกับภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมายเข้าเรือน!

“ตงฟางลั่ว ตอนที่ท่านแต่งงานกับหม่อมฉัน ท่านพูดว่าอย่างไร? ท่านเคยบอกว่าจะรักหม่อมฉันอย่างดี ท่านเคยบอกว่าแม้ว่าท่านจะไม่มีทางเลือกอื่นเลยต้องแต่งงานกับสตรีอื่น หม่อมฉันก็จะยังเป็นพระชายาเอกของท่านตลอดไป แล้วตอนนี้หมายความว่าอย่างไรอีก?”

เมื่อนางเห็นว่าอ๋องสามนิ่งเงียบ ก็ยิ่งโกรธมากขึ้น ดึงทึ้งเขาอย่างบ้าคลั่ง “ท่านพูดมาสิเพคะ ท่านให้คำอธิบายแก่หม่อมฉันที”

เดิมที่อารมณ์ของอ๋องสามไม่ดีมาก แต่เมื่อถูกฉินเสวี่ยเย่ว์ทำให้หงุดหงิด ความอดทนก็มาถึงขีดจำกัดแล้ว

“เจ้าไปสงบสติอารมณ์เสียหน่อย” พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นและจากไปพร้อมกับใบหน้าทะมึน

“ท่านจะไปที่ใด? วันนี้ท่านต้องให้คำอธิบายกับหม่อมฉัน” ฉินเสวี่ยเย่ว์คว้าแขนเสื้อของเขาไว้

นางไม่เคยเห็นตงฟางลั่วที่น่ากลัวเช่นนี้มาก่อน

“เมื่อครู่เจ้าว่าอะไร?” อ๋องสามเดินเข้าใกล้ทีละก้าว

ฉินเสวี่ยเย่ว์ถอยหลังไปสองสามก้าว หวนคิดว่าอ๋องสามไม่สามารถสังหารนางได้ ไม่สู้ใช้โอกาสนี้แถลงไขให้กระจ่าง นางเอียงคอ “ท่านอ๋อง บางเรื่องที่ท่านและหม่อมฉันรู้ดี พวกเราเป็นตั๊กแตนบนเส้นด้ายเดียวกัน ถ้าท่านทำให้หม่อมฉันโกรธ หม่อมฉัน...”

คำพูดของนางยังไม่ทันจบ ทันใดนั้นมือของอ๋องสามก็คว้าคอของนาง

มือของเขาใหญ่มากจนแทบจะรัดรอบคอของนาง

นิ้วเสมือนคีมเหล็กกระชับแน่น ใบหน้าของฉินเสวี่ยเย่ว์ก็เปลี่ยนเป็นสีคล้ำทันที

นางอ้าปากสูดอากาศบริสุทธิ์อย่างสิ้นหวัง สองมืออยากจะคว้ามือของอ๋องสามออก