ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 347

ใบหน้าชั่วร้ายน่ากลัวนั้นเต็มเปี่ยมอยู่ในดวงตา น่าหวาดผวายิ่งกว่าฝันร้าย

“เสาเย้า เตรียมรถม้า ข้าอยากกลับสกุลฉิน”

นางไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไปได้แล้ว

“พระชายา” ใบหน้าของสาวใช้ซีดเผือดลง “นี่ไม่ดีกระมังเพคะ”

“หยุดพูดเหลวไหล แล้วกลับไป” ฉินเสวี่ยเย่ว์ถูกพะเน้าพะนอตั้งแต่เด็ก ถูกฮูหยินรองโอ๋ไว้ในฝ่ามือ

นางไม่เคยประสบกับเรื่องเช่นนี้มาก่อน ถูกอ๋องสามปฏิบัติด้วยเช่นนี้ มันถึงขีดจำกัดของนางแล้ว

เสาเย้าไม่กล้าพูดมาก และรีบไปเตรียมรถม้า

อ๋องสามไม่อยู่ คนในจวนอ๋องสามนั้นเพื่อเตรียมงานแต่งงานแล้ว ต่างเท้าไม่ติดพื้นตั้งแต่บนลงล่าง และไม่มีใครสังเกตเห็นว่านางจากไป

ฉินเสวี่ยเย่ว์กลับไปสกุลฉินด้วยน้ำตานองใบหน้าตลอดทาง

ฮูหยินรองเห็นท่าทางของฉินเสวี่ยเย่ว์ก็ตกตะลึงอย่างมาก

ไม่ได้เจอกันเพียงสองวัน ลูกสาวตัวน้อยของนางก็ดูเปลี่ยนไปจากเดิม ใบหน้าซีดเซียว ผมเผ้ายุ่งเหยิง การกระทำเชื่องช้าลง

โดยเฉพาะรอยมือสีเขียวช้ำอันน่าหวาดหวั่นบนลำคอ ใครเห็นต่างหวาดผวา

ลูกสาวผู้บอบบางราวบุปผาของนาง แลดูซีดเซียวจนดูแก่กว่าเดิมสิบปี

“ลูกแม่ เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้เล่า?” ฮูหยินรองรีบพานางเข้าไปในเรือน หลั่งน้ำตาด้วยความโศกเศร้า

ฉินเสวี่ยเย่ว์อยู่ในจวนอ๋องสามทนคับข้องใจ หลังจากได้พบกับแม่ตน ในที่สุดอารมณ์ของนางก็ระเบิดออกมา กอดฮูหยินรองแน่นพลางร้องไห้อย่างขมขื่น

“ลูกแม่ อย่าร้องไห้ เร็วเข้า บอกแม่ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ฮูหยินรองรอให้นางสงบอารมณ์ลง แล้วรีบร้อนถาม

ฉินเสวี่ยเย่ว์สะอื้นไห้ เล่าให้นางฟังว่าอ๋องสามต้องการแต่งงานกับภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมาย และทั้งสองปะทะคารมกัน

“ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ พวกเจ้าเพิ่งแต่งงานกันได้เดือนเดียว แม้ว่าอยากจะยกให้เป็นภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมาย แต่ก็ไม่น่าจะรวดเร็วได้ปานนี้” ฮูหยินรองพูด “เรื่องนี้ไม่ใช่ว่ามีอะไรเข้าใจผิดหรือ?”

ตั้งแต่ที่นางได้รับสมบัติล้ำค่าเหล่านั้นจากฉินเหยี่ยนเย่ว์ ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไรก็ยิ่งไม่สบายใจมากขึ้น นางกลัวว่าสมบัติล้ำค่าเหล่านั้นจะถูกขโมยไป จึงใช้เงินจำนวนมากเพื่อสอบถามบางเรื่องจากขันทีผู้หนึ่ง ขันทีบอกนางว่าวันมงคลนั้น ฉินเหยี่ยนเย่ว์ได้ทำสิ่งที่องค์ฮ่องเต้พอพระทัยจริง ๆ นั่นก็คือการช่วยชีวิตองค์หญิงเย่ว์ลู่

ตอนแรกนางเองก็มิได้เอาเรื่องนี้มาใส่ไว้ในใจ

จู่ ๆ องค์หญิงเย่ว์ลู่อยากจะแต่งงานเข้าจวนอ๋องสาม นางถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์อาจจะมีความเกี่ยวข้องบางอย่างกับเย่ว์ลู่

“เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้ารออยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะไปถามนาง” ฮูหยินรองลุกขึ้นจะไปที่จวนอ๋องเจ็ด

“ท่านแม่ ท่านไม่จำเป็นต้องถามหญิงโฉดชั่วนั่น” น้ำเสียงของฉินเสวี่ยเย่ว์เฉียบคม “เมื่อก่อนข้าคิดว่านางโง่ แต่จริง ๆ แล้วข้ากลับเป็นคนถูกนางหลอก เกรงว่านางจะรู้อยู่แล้วว่าท่านอ๋องสามไม่ใช่คนดี เลยวางแผนให้ข้าไปแต่งงาน”

“ล้วนเป็นความผิดของหญิงแพศยานั่น ถ้าไม่ใช่เพราะนาง ทำไมข้าถึงแต่งงานกับตงฟางลั่วล่ะ ล้วนเป็นเพราะนาง!” นางคว้าผมตนด้วยสีหน้าโมโหร้าย “ท่านแม่ ข้าอยากหย่า ข้าไม่อยากกลายเป็นตัวตลก”

ฮูหยินรองรู้สึกสงสารลูกสาวยิ่งนัก นางตบไหล่ฉินเสวี่ยเย่ว์แล้วเอ่ยขึ้น “เสวี่ยเอ๋อร์ แม่รู้ว่าเจ้าได้รับความคับข้องใจ แต่เรื่องนี้ใหญ่เกินไป และจำต้องสืบหาสาเหตุ เจ้าเหนื่อยเกินไปแล้ว พักผ่อนก่อน แล้วข้าจะรีบไปรีบกลับ”

นางให้คนจุดธูปหอม และป้อนยาสงบใจให้ฉินเสวี่ยเย่ว์

ฉินเสวี่ยเย่ว์เหนื่อยล้า ทั้งร้องไห้และโวยวายอยู่ครู่หนึ่งถึงได้หลับไป