ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 79

“หมู?” ลู่ซิวเผลอมองตงฟางหลีทันที

ใบหน้าของตงฟางหลีกลายเป็นสีดำทมิฬราวกับหม้อเหล็กแล้ว

ลู่ซิวแปรพักตร์ไปแล้ว และเขาถูกเข็มยาชาแทงจนไม่สามารถขยับตัวได้ ทำได้เพียงหลับตาลงอย่างเงียบ ๆ เมื่อตาไม่เห็น ใจย่อมไม่หงุดหงิด

“ใช่ หมูทั้งตัว ห้องครัวน่าจะมีหมูที่ถูกฆ่าตายแล้ว ตราบใดที่ไม่มีเลือดติดอยู่ก็พอแล้ว” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าวต่อ “การเย็บเส้นเอ็นต่างจากการตัดเย็บเสื้อผ้า จำต้องใช้ฝีมือและทักษะ”

โดยเฉพาะตำแหน่งของเส้นเอ็นนั้น แต่ละส่วนมีวิธีเย็บที่แตกต่างกัน

เมื่อเย็บได้ไม่ดี ผลที่ได้ก็จะตรงข้ามกับความคาดหวัง

ลู่ซิวให้ห้องครัวส่งหมูตัวน้อยหนึ่งตัวมา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หยิบอุปกรณ์ที่ใช้ในการเย็บแผลของหู่พั่วในครั้งที่แล้วออกมา ก่อนอื่นแนะนำอุปกรณ์การผ่าตัดอย่างง่าย ๆ จากนั้นหาเส้นเอ็นของลูกหมู และสอนวิธีการเย็บให้ลู่ซิวอย่างละเอียด

ดวงตาของลู่ซิวเป็นประกายแวววับ

เขาเป็นหมอมาหลายปีเพียงนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นอุปกรณ์ประเภทนี้ หลังจากทดลองใช้แล้วก็เริ่มปฏิบัติอย่างรวดเร็ว

ใช้เวลาสั้น ๆ ลู่ซิวก็เชี่ยวชาญวิธีการเย็บเส้นเอ็นต่าง ๆ แล้ว นอกจากนี้ยังเรียนรู้โดยการเปรียบเทียบ การเคลื่อนไหวทั้งชุดเป็นไปอย่างราบรื่นและคล่องแคล่ว

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่อยู่ข้าง ๆ มองด้วยความตกตะลึง แล้วมองเฟ่ยชุ่ยด้วยสีหน้าซับซ้อนด้วย

เดิมคิดว่าเฟ่ยชุ่ยเป็นคนเรียนรู้เร็วแล้ว ไม่คิดว่าลู่ซิวจะทิ้งห่างนางไปหลายชั้น

พรสวรรค์เช่นนี้ช่างน่ารำคาญเหลือเกิน

“เฟ่ยชุ่ย ของที่ให้เจ้าเตรียม เตรียมไว้พร้อมแล้วหรือยัง?” นางพูด “สุรา กระจก เทียนไข น้ำเดือด”

“พร้อมแล้วเพคะ” เฟ่ยชุ่ยพูด

“เริ่มกันเลยเถิด”

“เพคะ” เฟ่ยชุ่ยรับคำ ใช้ผ้าชุบสุราเข้มข้นเช็ดห้อง จัดวางกระจกและเทียนไขเป็นที่เป็นทาง

“นี่คือ... สุรา? มีไว้ใช้ทำอันใด?” ลู่ซิวไม่เข้าใจ

“นี่มันเป็นไปได้อย่างไร” ลู่ซิวพูดพร้อมรอยยิ้ม “พระชายา อย่าเอ่ยเรื่องน่าขันเลย สิ่งที่เห็นด้วยตาของตนสิถึงจะเป็นเรื่องจริง”

“สิ่งที่เห็นด้วยตาของตนถึงจะเป็นเรื่องจริง?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในศาลา พลันหัวใจรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

นางยิ้มเย็นชาและเข้าใกล้ตงฟางหลี ใช้เสียงที่น่าขนลุกขนชัน “บางคนก็เพราะเชื่อว่าสิ่งที่ตนเห็นคือเรื่องจริง สุดท้ายก็กลายเป็นคนตาบอด”

ตงฟางหลีได้ยินคำเอ่ยตีวัวกระทบคราดของนางจึงลืมตาขึ้นเล็กน้อย

ตรงหน้าคือใบหน้าของฉินเหยี่ยนเย่ว์ซึ่งเข้าใกล้เขามากเกินไป รอยยิ้มดูบิดเบี้ยวเล็กน้อย

“เจ้า!” ตงฟางหลีคิดไม่ถึงว่านางจะอยู่ใกล้เช่นนี้

ดวงตาของพวกเขาประสานกัน โดยมีระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเพียงหนึ่งชุ่น

เขายังได้กลิ่นหอมของยาบนตัวนางอีกด้วย

เป็นครั้งแรกที่เขามองคนใกล้ชิดเช่นนี้ และยังเป็นหญิงผู้หนึ่ง อยู่ ๆ หัวใจของเขาก็เผลอบีบรัดแน่น และสุ่มเสียงก็เย็นชาขึ้น เขาหลับตาลงแล้วตะโกน “เจ้า อยู่ห่างจากข้าซะ”