อุ้มรักซาตานลวง (ซีรีส์ หลอกเด็ก) 72

sprite

สองชั่วโมงต่อมา...หลังจากที่ทั้งห้าหมู่บ้านเดินขบวนเสร็จ พิธีกรก็ประกาศผลรางวัลประจำปีของ ดรัมเมเยอร์และคนถือป้าย ซึ่งผลการตัดสินก็เป็นไปตามที่ใครหลายๆ คนคาดการณ์เอาไว้ ทั้งช่อเอื้อง และสองฝาแฝด ต่างคว้ารางวัลที่หนึ่งไปได้ด้วยคะแนนเสียงมากอย่างเป็นเอกฉันท์

รีสอร์ตอินธิรากรณ์...โดมที่เลื่อนผ่านเฟซบุ๊กไปเจอ คนงานเก่าคนหนึ่งที่ลาออกไปนานแล้ว แต่ก็สนิทกับตนเป็นอย่างมาก แชร์คลิปขบวนแห่ ที่มีแต่คนบอกว่า ปีนี้หมู่บ้านดอกจิกได้ที่หนึ่งชัวร์ พอตนกดเข้าไปดูคลิป ก็ถึงกับตกใจที่เห็นว่าคนถือป้ายของหมู่บ้านคือช่อเอื้อง จึงรีบวิ่งเอามือถือไปให้ผู้เป็นนายดู

“บอสครับ! บอสดูนี่สิครับ”

“อะไร?” คนที่นั่งเหม่อลอยหันไปถามอย่างรู้สึกกลัดกลุ้มใจ เพราะวันนี้คือวันที่ 5 ตามกำหนดที่เจ้าพ่อเขียดคาบอกเอาไว้ แต่จนแล้วจนรอด....ทุกอย่างก็ยังคงเงียบ เขาจึงตั้งใจว่า...หากวันนี้ไม่มีข่าวของช่อเอื้องให้เห็น ก็จะขับรถกลับไปเผาตำหนักของเจ้าพ่อจอมหลอกลวงนั่นทิ้งซะ เพราะทำให้เขาจมอยู่กับความหวังลมๆ แล้งๆ มาได้ตั้ง 5 วัน

“คุณเอื้องครับ” โดมบอกพร้อมกับยื่นมือถือของตัวเองไปให้ผู้เป็นนายดู

แม่ทัพจ้องมองหญิงสาวที่สวมชุดไทย ซึ่งดูสวยและงดงามราวกับนางในวรรณคดี “เอื้อง! เอื้องจริงๆ ด้วย”

“ใช่ครับ คุณเอื้องอยู่ห่างจากเราไปสองอำเภอเองครับ”

“ไปบอกคนขับรถให้เตรียมตัวเร็ว” แม่ทัพฉีกยิ้มอย่างดีใจ แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกหึงหวงที่เห็นสาวเจ้าโปรยยิ้มหวาน เดินตามสองสาวฝาแฝดที่ล่าสุดไปเช็คอินที่หัวหิน แต่กลับมาโผล่ที่เชียงราย

“ครับ” โดมวิ่งหน้าตั้งไปบอกลูกน้อง พลางคิดไปถึงสิ่งที่เจ้าพ่อเขียดคาบอกกับตน ‘ให้ตายสิ! งั้นก็แสดงว่าตอนนี้ชบากำลังตั้งท้องอยู่แน่ๆ’

พอรับรางวัลและถ่ายรูปเสร็จ สามสาวก็มอบรางวัลให้กับผู้ใหญ่บ้าน จากนั้นก็พากันเดินทางกลับบ้านพัก เพราะแฮปปี้กับเอ็นจอยต้องรีบไปขึ้นเครื่องบินกลับกรุงเทพฯ. ในอีกสามชั่วโมงข้างหน้า

“เอ่อ...เราว่า...เราจะไปกรุงเทพกับพวกเธอด้วย” ช่อเอื้องบอกด้วยสีหน้าจริงจัง

“เยส!” แฮปปี้บอกอย่างดีใจ

“พูดจริงนะเอื้อง” เอ็นจอยถามย้ำพร้อมกับล้วงมือถือออกมา

“จริงสิ” ช่อเอื้องยืนยันก่อนจะรีบลงมือเก็บเสื้อผ้าใส่ลงในกระเป๋าอย่างรวดเร็ว

“งั้นฉันจองตั๋วเครื่องบินให้เลย” เอ็นจอยบอกก่อนจะกดเข้าไปจองตั๋วเครื่องบินให้เพื่อนสาว พลางคิดว่า...หากไม่ได้บินไฟลต์เดียวกันก็จะเปลี่ยนวิธีการเดินทางเป็นขับรถกลับเข้ากรุงเทพฯ. แทน

“ขอบคุณนะ” ช่อเอื้องหันไปตอบยิ้มๆ

“ขอบคุณอะไรเล่า พวกเราน่ะดีใจจะตาย” แฮปปี้บอกพร้อมกับช่วยเพื่อนสาวเก็บเสื้อผ้าใส่ลงในกระเป๋า

“ได้ตั๋วแล้วเอื้อง โชคดีที่พวกเราได้บินไฟลต์เดียวกัน” เอ็นจอยรีบกดจองตั๋วเครื่องบินอย่างไม่รอช้า

“เยี่ยม งั้นแกก็รีบยกกระเป๋าไปใส่รถรอเลย เพราะขับรถจากนี่ไปสนามบินน่ะใช้เวลาพอสมควรเลยนะ” แฮปปี้บอกพลางหิ้วกระเป๋าบางส่วนขึ้นมาแล้วเดินลงไปที่ชั้นล่างอย่างรวดเร็ว

“รับทราบจ้า” เอ็นจอยเข้าไปยกกระเป๋าเดินตามฝาแฝดไปติดๆ

ช่อเอื้องมองเพื่อนสาวทั้งสองอย่างซาบซึ้งใจ ก่อนจะลงมือเก็บเสื้อผ้าและของใช้ต่ออย่างอารมณ์ดี พลางคิดไปว่า...ถ้าถึงกรุงเทพฯ. เมื่อไหร่ เธอจะโทร. นัดป้านิลกับลุงศักดิ์ให้ออกมาทานข้าวด้วยกันที่ข้างนอก

ชั่วโมงต่อมา...ทันทีที่คนขับรถจอดรถที่หน้างานกีฬาสี แม่ทัพก็รีบเปิดประตูลงจากรถ แล้ววิ่งเข้าไปในงานกีฬาซึ่งกำลังมีการแข่งขันชักเย่อกันอยู่

“บอสรอด้วยครับ” โดมที่วิ่งตามตะโกนบอกอย่างเป็นห่วง เพราะช่วงหลายวันที่ผ่านมา ผู้เป็นนายแทบจะไม่ได้กินอะไรเลย จึงกลัวว่าอีกฝ่ายจะวูบแล้วเป็นลมหมดสติไปซะก่อนที่จะได้พบกับช่อเอื้อง

“ขอโทษนะครับ ป้าเคยเห็นผู้หญิงคนนี้ไหม? คนที่เดินถือป้ายของหมู่บ้านดอกจิกน่ะครับ” แม่ทัพเอ่ยถามผู้หญิงคนหนึ่ง ที่กำลังถือถ้วยรางวัลถ่ายรูปอยู่ใกล้ๆ

“คุณเอื้อง” คำหล้าอุทานอย่างตกใจถึงสองชั้น ชั้นแรกคือได้เจอเจ้าของ ค่ายมวยดังตัวเป็นๆ ชั้นที่สอง...อีกฝ่ายมาตามหาเด็กสาวที่ชื่อช่อเอื้อง

“ใช่ครับ” แม่ทัพพยักหน้ารับอย่างดีใจ

“เอ่อ...คุณเป็นอะไรกับคุณเอื้องคะ” คำหล้าที่หายตกใจแล้ว ถามกลับ อย่างสงสัย

“ผมเป็นคนรักของเอื้องครับ” แม่ทัพรีบตอบทันใด

“...” คำหล้าขมวดคิ้วมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่มั่นใจ เพราะจำได้ว่า อีกฝ่ายกำลังคบหากับนางแบบดังอยู่

“ขอร้องล่ะครับ ผมอยากจะรู้ว่าน้องเอื้องอยู่ที่ไหน” แม่ทัพถามอย่างร้อนใจ

“กลับบ้านไปแล้วค่ะ” คำหล้าตอบไม่เต็มเสียง

“บ้านที่ไหนครับ?”

“ก็บ้านของคุณแฮปปี้กับคุณเอ็นจอยไงคะ”

“ป้าคำหล้า ลุงผู้ใหญ่เรียกหาครับ” สน เด็กหนุ่มวัย 19 ปี เดินเข้ามาด้วย สีหน้ายิ้มๆ หลังผู้ใหญ่บ้านวานให้มาตามภรรยาไปหา เพราะตั้งใจเลี้ยงเครื่องดื่มลูกบ้านที่ช่วยกันแข่งขันชักเย่อจนชนะ

“เอ่อ...ขอตัวก่อนนะคะ” คำหล้าบอกจบก็รีบเดินหนีไปทันที พร้อมกับคิดว่า...อีกเดี๋ยวจะรีบโทร. ไปบอกสามสาวให้รู้ตัวก่อน ว่าเจ้าของค่ายมวยดังมาตามหาช่อเอื้องที่งานกีฬา

“เดี๋ยวครับ! บอกทางไปก่อนสิครับป้า” แม่ทัพมองตามอย่างมึนงง

“จะไปที่ไหนเหรอครับพี่ชาย” สนเอ่ยถามยิ้มๆ

“เรารู้จักบ้านคนที่ชื่อแฮปปี้กับเอ็นจอยไหม?” โดมหันไปถามเด็กหนุ่มทันใด

“รู้จักครับ อยู่ใกล้ๆ นี่เอง เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้วครับ”

“งั้นช่วยพาฉันไปหน่อยสิ” แม่ทัพบอกพร้อมกับส่งค่านำทางไปให้

“แหม...ได้อยู่แล้วครับ” สนยกมือไหว้ก่อนจะรับเงินมาใส่กระเป๋า แล้วออกเดินนำทางสองหนุ่มไปด้วยสีหน้าระรื่น

ยี่สิบนาทีต่อมา...

“ยังไม่ถึงอีกเหรอ?” แม่ทัพที่เดินตามมาจนขาเกือบสั่น ถามขึ้นอย่างรู้สึกหงุดหงิด

“อีกนิดเดียวครับ” สนหันกลับไปตอบ

“รู้งี้นั่งรถมาก็ดีนะครับบอส” โดมบอกพร้อมกับส่ายหน้าอย่างเซ็งๆ

“นั่นสิ” แม่ทัพพยักหน้ารับอย่างรู้สึกเหนื่อย และเหงื่อชื้นไปทั้งตัว

“ใกล้แล้วครับ บ้านหลังสวยๆ ตรงนั้นแหละครับ” สนหันไปชี้บอกตำแหน่งให้กับสองหนุ่มยิ้มๆ

แม่ทัพรีบวิ่งตรงไปยังรั้วหน้าบ้าน พร้อมกับส่งสายตาสอดส่องดูข้างในทันที “ทำไมเหมือนไม่มีคนอยู่?”

“อ๊ะ! หรือว่าจะไปกินก๋วยเตี๋ยวที่ร้านป้าสี” สนออกความเห็น เพราะมักจะเจอพี่สาวคนสวยที่ร้านป้าสีบ่อยๆ

“ร้านอยู่ตรงไหนครับ?” แม่ทัพรีบถามทันใด

“ใกล้ๆ นี่แหละครับ เดินไม่กี่ก้าวก็ถึง”

“ไม่กี่ก้าวที่ว่านี่สองกิโลหรือเปล่าฮะ” โดมถามอย่างกลับอย่างไม่พอใจ

“แฮ่ๆ ร้านนี้อยู่ไม่ไกลครับ เดินแป๊บๆ ก็ถึงแล้ว” สนตอบด้วยสีหน้าเจื่อนๆ หลังเห็นสองหนุ่มเริ่มจะมีน้ำโหขึ้นมานิดๆ

“รีบนำไปเลย” แม่ทัพบอกพร้อมกับกลอกตาอย่างรู้สึกเซ็งๆ

“ได้เลยครับ” สนออกเดินนำสองหนุ่มไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อรสเด็ดของหมู่บ้านต่ออย่างอารมณ์ดี

อ่าน อุ้มรักซาตานลวง (ซีรีส์ หลอกเด็ก) 72 - มังงะที่ดีที่สุดของปี 2020

จาก yochita-uri เรื่องราวที่ฉันเคยอ่านบางทีสิ่งที่น่าประทับใจที่สุดคือ อุ้มรักซาตานลวง (ซีรีส์ หลอกเด็ก) เรื่องดีเกินไปทิ้งให้ฉันมีข้อสงสัยมากมาย ขณะนี้มังงะได้รับการแปลเป็น 72 แล้ว มาอ่านเรื่อง อุ้มรักซาตานลวง (ซีรีส์ หลอกเด็ก) yochita-uri ของผู้แต่งที่นี่