ว่าที่ 'เมีย' | Hate love Nc20+ นิยาย บท 91

หลังจากที่ทุกอย่างจบลงฉันก็เพิ่งคิดได้ว่าตัวเองทำบ้าอะไรลงไป ทำไมจึงไม่หักห้ามใจ ยอมให้เขาทำแบบนั้น แน่นอนว่าพี่เลย์ต้องได้ใจ เพราะในตอนนี้เขากำลังนั่งยิ้มอยู่

จู่ๆ พี่เลย์ก็ล้มตัวนอนลงมาบนตักของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต

“นี่!!”

“ขอนอนแบบนี้สักพักได้ไหม”

“อยากนอนก็ไปนอนบนเตียง ฉันจะกลับ”

“เธอใจร้ายอีกแล้วนะ หรืออยากให้ฉันทำ…” พี่เลย์ใช้สายตาเจ้าเล่ห์จ้องหน้าฉัน “หุบปาก!!”

“อยู่กับฉันจนกว่าไอ้ลีมันจะมาได้ไหม ถ้ามันมาแล้วฉันจะยอมให้เธอกลับ”

“มั่นใจว่าจะยอมให้ฉันกลับตามที่ปากพูด ?”

“อื้ม มั่นใจ”

สิ้นสุดคำตอบของพี่เลย์ บรรยากาศภายในห้องก็เงียบสงัด เงียบจนฉันได้ยินเสียงจากลมหายใจของผู้ชายที่นอนอยู่บนตัก

มันง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ ฉันจะยอมใจอ่อนให้เขาง่ายๆ แบบนี้น่ะเหรอ ความรู้สึกของฉันมันกำลังสับสน มันกำลังแบ่งแยกออกเป็นสองฝั่ง

ฉันควรจะทำยังไง หากว่ายังอยู่แบบนี้ฉันคงต้องยอมใจอ่อนแน่ๆ เพราะลึกๆ แล้วฉันก็ยังมีความรู้สึก ต่อให้ปากจะปฏิเสธออกไปกี่พันครั้ง แต่ข้างในใจมันยังรู้สึกเหมือนเดิม

“ทำไมท้องเธอถึงไม่โตสักที” พี่เลย์ใช้จังหวะที่ฉันเผลอเอามือมาลูบวนไปมาบนหน้าท้องของฉัน และฉันก็ไม่ได้ตอบอะไรก่อนจะลุกขึ้นยืน

พอฉันลุกขึ้นพี่เลย์ก็รีบคว้ามือมาจับแขนฉันเอาไว้ “จะไปไหน โกรธฉันอีกแล้วใช่ไหม”

“จะไปเข้าห้องน้ำ”

ฉันแกะมือพี่เลย์ออกแล้วเดินมาเข้าห้องน้ำ ไม่ได้เพราะปวดฉี่หรืออะไร ฉันแค่อยากอยู่เงียบๆ เพื่อจัดการความรู้สึกของตัวเอง ก่อนที่มันจะเผลอใจไปมากกว่านี้

ฉันพยายามเตือนตัวเองให้จำว่าผู้ชายคนนั้นเคยทำอะไรบ้าง เขาร้ายขนาดไหน ทำฉันเจ็บแค่ไหน

มันรู้สึกผิดกับตัวเองที่ยอมให้เรื่องแบบนั้นมันเกิดขึ้นมาอีกครั้ง….

ฉันอยู่ในห้องน้ำนานพอสมควร เมื่อจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้แล้วจึงเปิดประตูออกมา ตอนนี้พี่เลย์กำลังทำหน้าบึ้งมองฉันอยู่

“นาน” เขาพูดออกมาเหมือนตัดพ้อฉันอยู่

“ไปที่เตียง จะมานั่งแบบนี้ทำไม” ฉันไล่พี่เลย์ที่นั่งอยู่บนโซฟาให้ไปที่เตียง

“อยากนั่งข้างๆ เมีย ขี้หวงจริงๆ” พี่เลย์เบ้ปากใส่ฉัน แต่เขาก็ยอมลุกขึ้นเดินกลับไปที่เตียงอย่างว่าง่าย

“ไม่คิดจะหยิบกุหลาบช่อนั้นขึ้นมาหน่อยหรือไง” พี่เลย์บอก เขามองกุหลาบกับใบหน้าของฉันสลับกัน

ฉันตอบแบบไม่ใส่ใจอะไรมากนัก “ฉันไม่ต้องการ แล้วจะหยิบมันขึ้นมาทำไม”

แกร็ก!! ประตูห้องถูกผลักเข้ามา ทำให้ฉันกับพี่เลย์พร้อมใจกันหันมองไปที่ประตู เป็นพี่ลีโอที่เดินเข้ามาในห้อง

เขาเปลี่ยนสีผมเป็นสีควันบุหรี่จึงแยกได้ง่ายระหว่างพี่เลย์กับพี่ลีโอ

“มึงไปทำอีท่าไหนถึงตกน้ำ ?” พอเดินเข้ามาพี่ลีโอก็ตั้งคำถามกับพี่เลย์ทันที

“ขอบสระมันลื่น” พี่เลย์ไม่ได้บอกว่าฉันเป็นคนผลักเขา แต่ฉันนี่แหละจะพูดเอง “ไอริสเป็นคนผลักพี่เลย์ลงน้ำเองค่ะ”

พี่ลีโอหันมาขมวดคิ้วมองหน้าฉัน ส่วนพี่เลย์ก็รีบพูด

“กูไปกวนไอริสเองเธอเลยผลักกูแบบนั้น”

“ข่าวดีเรื่อง…”

ฉันค่อยๆ หมุนตัวหันมามองพี่เลย์ และมันยิ่งทำให้ฉันเริ่มกังวลขึ้นเรื่อยๆ กับสายตาของเขาที่จ้องมองมาที่ฉัน

“จะพูดอะไรก็รีบๆ พูด จะอ้ำอึ้งอยู่ทำไม”

“แม่กำลังจะมีหลานครับ”

มันใช่อย่างที่ฉันคิดเอาไว้จริงๆ พี่เลย์พูดเรื่องนั้นจริงๆ ใบหน้าของฉันมันชา และเริ่มชาไปทั้งตัว

“แกไปทำใครท้องอีก ฮะ!! ไอ้ลูกไม่รักดี ไหนแกบอกฉันว่าจะง้อหนูไอริสให้ได้”

“คนที่ท้องก็ไอริสไงครับ ผมจะไปทำใครท้อง แม่ฟังก่อนแล้วค่อยมาบ่นผมจะได้ไหม”

“หนูไอริส หนูท้องเหรอลูก” คุณป้ารสริสหันมาถามฉันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของความดีใจ

ฉันไม่ได้ตอบอะไรป้ารสริน เอาแต่มองหน้าพี่เลย์ ในตอนนี้เขาฉีกยิ้มกว้าง

“ป้าจะจัดงานแต่งงานให้สมเกียรติ…..”

“หนูจะไม่แต่งงานกับเขาค่ะ ไม่ต้องการให้เขามารับผิดชอบ”

พูดจบฉันก็รีบเปิดประตูออกมาจากห้อง เสียงของพี่เลย์ตะโกนเรียกตามหลังแต่ฉันก็ไม่แม้แต่จะใส่ใจอะไร

พอกันที ฉันจะหยุดความรู้สึกที่มันฟุ้งซ่านของตัวเอง ฉันไม่อยากให้อภัยเขา แต่กลับยอมใจอ่อนให้หลายๆ เรื่อง มันบ้าที่สุด!!

มันมีความคิดหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวว่าอยากจะไปต่างประเทศสักพัก ครั้งนี้ไม่ได้ไปเพื่อหนี แต่ฉันจะไปเพื่อจัดการความรู้สึกของตัวเอง….