วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 1140

สิ่งที่เรียกว่าฝางจงซู่ ไม่ใช่แค่วิธีการเท่านั้น หากพูดให้ชัดเจนคือเป็นวิธีการปลูกฝัง

ชายและหญิงที่ฝึกฝนร่วมกันสามารถรวมหยินและหยางเพื่อยืดอายุได้

นอกเหนือจากนี้ยังมีเรื่องลึกลับอีกมากมาย

แน่นอนว่าทุกสิ่งต้องอาศัยการฝึกฝนจึงจะเข้าใจ

เยี่ยชิวเฝ้าดูอย่างเคร่งครัดอยู่ครู่หนึ่ง บันทึกท่าทางทั้งหมดลงบนม้วนกระดาษหนึ่งร้อยแปดม้วนในใจของเขา จากนั้นพูดด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย "หลังจากที่กลับไปแล้วก็ไปหาพี่หลินเพื่อลองสักหน่อย"

“ตอนนี้คุณเชี่ยวชาญการเคลื่อนไหวมากมายแล้ว ถึงเวลาที่พี่หลินต้องขอความเมตตาใช่ไหม?”

"ฮิฮิ~"

เยี่ยชิวโบกมือของเขา และในทันที กระดาษหนึ่งร้อยแปดม้วนก็กลายเป็นผง

“การแก้แค้นนองเลือดได้รับการล้างแค้นแล้ว ถึงเวลาออกเดินทางแล้ว”

เมื่อเยี่ยชิวจากไป เขาก็จุดไฟและเผาวิหารของซีซาร์

ในขณะเดียวกัน

ที่ฐานห้องโถง เทพทหารดูกังวลและถามถังเฟย "ยังไม่มีข่าวเกี่ยวกับเยี่ยชิวเลยหรือ?"

ถังเฟยส่ายหัว "ฉันไม่สามารถติดต่อเขาได้เลย"

เทพทหารโกรธ "บอกฉันสิ ทำไมคุณไม่หยุดเยี่ยชิว การไปวิหารซีซาร์เพียงลำพังมันอันตรายมาก หากเกิดอะไรขึ้น ฉันจะอธิบายให้ตระกูลเยี่ยฟังได้อย่างไร ?"

ถังเฟยพูดด้วยใบหน้าขมขื่น "ฉันก็พยายามโน้มน้าวเยี่ยชิวแล้ว แต่เยี่ยชิวไม่ฟัง คุณก็รู้ด้วยว่าเมื่อเยี่ยชิวตัดสินใจอะไรบางอย่าง จะไม่มีใครหยุดเขาได้"

เทพทหารกล่าวว่า "เยี่ยหลงเป็นคนที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งในระยะกลางของอาณาจักรที่น่านับถือ ครั้งนี้เยี่ยชิวไปคนเดียวมันเสี่ยงเกินไป"

“ฉันจะติดต่อเยี่ยหวู่ซวง และขอให้เย่หวู่ซวงไปที่วิหารของซีซาร์”

“นอกจากนี้ คุณโทรหานายพลจูเฉิงอวี่ผู้เฝ้าทิศตะวันตกเฉียงใต้และขอให้เขาประจำการทหารสามแสนนายที่ชายแดนตะวันตกเฉียงใต้ในนามของการฝึกทหาร หากเกิดอะไรขึ้นกับเยี่ยชิว เขาจะประกาศสงครามกับเทียนจูทันที”

“ครั้งนี้พระราชวัง สูญเสียนักรบไปมากกว่าสิบทหารผู้มีฝีมือ หากเกิดอะไรขึ้นกับเยี่ยชิวอีกครั้ง ฉันจะให้พวกเขาชดใช้ด้วยเลือดของพวกเขา…”

ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด—

ก่อนที่เทพทหารจะพูดจบ โทรศัพท์มือถือของถังเฟยก็ดังขึ้น

ถังเฟยหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาดูและพูดอย่างมีความสุข "เทพทหาร นี่เป็นสายของเยี่ยชิว"

"รีบรับสะ!"

ถังเฟยรับสายแล้วถามว่า "เยี่ยชิว คุณอยู่ที่ไหน"

เยี่ยชิวตอบว่า “ผู้เฒ่าถังเฟยฉันมาถึงจีนแล้ว ฉันสังหารวิหารพระ ทั้งหมดแล้ว สหายที่เสียชีวิตเหล่านั้นจะถูกฝังอย่างสันติ"

ถังเฟยรีบถาม "เยี่ยหลงล่ะ อยู่ไหน?"

“โดนฉันฆ่าไปกลัว ฉันต้องเดินทางต่อวางสายก่อนนะ” เยี่ยชิววางสายโทรศัพท์

ในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์เทพทหารและถังเฟยดูกลัวและไม่เชื่อเล็กน้อย

“เยี่ยหลงตายแล้วเหรอ?”

“โดยเยี่ยชิวฆ่าตายจริงๆเหรอ?”

“เด็กคนนี้น่าประหลาดจริงๆ”

หลังจากที่เทพทหารตกตะลึง เขาก็หัวเราะและพูดว่า "ผู้ชายมีเกิดมาเพื่อฆ่าคน คราวนี้เยี่ยชิวทำได้ดีมาก"

“ถังเฟย ยกย่องสิ”

“ฉันยกย่องเยี่ยชิวจริงๆ”

เยี่ยชิวสบายดี ถังเฟยใจเต้น และเขาก็ตอบทันที "ใช่!"

…

ยามราตรี

เครื่องบินลงจอดที่เจียงโจว

หลังจากที่เยี่ยชิวลงจากเครื่องบิน เขาก็โทรหาหลินจิงจิง เขารอไม่ไหวที่จะพบหลินจิงจิง และสัมผัสกับฝางจงซู

“พี่หลิน คุณอยู่ไหน”

เยี่ยชิวถามหลังจากรับสายแล้ว

“อะไร คุณคิดถึงฉันเหรอ” หลินจิงจิงพูดด้วยรอยยิ้ม

“ฉันคิดถึงคุณ” เยี่ยชิวพูด “ฉันจะไปหาคุณที่บ้านหลังจากนี้”

“ที่รัก วันนี้ฉันไม่อยู่น่ะสิ” หลินจิงจิงพูด “ฉันพาหลินจิงจื้อไปทริปธุรกิจที่จินหลิง จะกลับไปอีกสองวัน”

เยี่ยชิวดูผิดหวัง

“ที่รัก ฉันจะอยู่กับคุณเมื่อฉันกลับมาแล้ว โอเคไหม” หลินจิงจิงพูดอย่างอ่อนโยน

“เอาล่ะ โปรดใส่ใจการพักผ่อนด้วยนะแล้วก็อย่าเหนื่อยให้มาก” เยี่ยชิวพูดด้วยความเป็นห่วง

"โอเค" เยี่ยชิวตรงไปที่ชั้นห้าและมาที่ห้องทำงานของฉินหว่าน

ประตูสำนักงานเปิดอยู่ เยี่ยชิวยืนอยู่ที่ประตูและมองเข้าไปข้างใน

ทันใดนั้นหัวใจก็เต้นแรง

เห็นฉินหว่านนอนอยู่บนพื้นสำนักงานราวกับว่าเธอกำลังมองหาอะไรบางอย่าง เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกระโปรงแคบสีดำ โดยหันหลังให้กับเยี่ยชิว และยกส่วนโค้งทั้งสองของเธอขึ้นสูง จากสายตาของเยี่ยชิว เธอดูกลมโตผิดปกติ

เยี่ยชิวรู้สึกถึงมันทั้งหมดในคราวเดียว

“อยู่ไหนแล้วล่ะ? หาไม่เจอเลย”

ฉินหว่านกำลังมองหาบางสิ่งบางอย่างในขณะที่กระซิบกับตัวเอง

ทันใดนั้นเธอก็ถูกกอดจากด้านหลัง

"อา — —"

ฉินหว่านตกใจมากจนร่างกายของเธอเกร็งขึ้นและเธอก็กรีดร้องเสียงดัง

“พี่ฉินหว่าน ฉันเอง” เยี่ยชิวกระซิบข้างหูเธอ

เยี่ยชิว?

ฉินหว่านผ่อนคลายร่างกายของเธอทันที มองย้อนกลับไปที่เยี่ยชิว และถามว่า "คุณไม่ได้บอกว่าคุณจะอยู่ที่นั่นในอีกสักครู่ ทำไมคุณมาที่นี่ในเวลานี้ ฉันคิดว่าคุณจะไม่มาแล้ว"

“ตอนที่โทรหาฉันยังอยู่ที่สนามบิน ไม่สิ ฉันวางสายแล้วรีบไปหา”

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็วางมือไว้ข้างหน้าฉินหว่าน แล้วจูบที่หลังคอของเธอ

“อย่าทำแบบนี้นะ มันจักจี้…...”

ฉินหว่านเสียงกระเส่า

เยี่ยชิวเพิกเฉยและจูบต่อไป

ฉินหว่านทนไม่ไหว หลังจากนั้นไม่นาน ลมหายใจของเธอก็หนักขึ้น

ทันใดนั้นเธอก็พยายามดิ้นรนที่จะหลุดพ้นจากอ้อมแขนของเยี่ยชิว

“พี่ฉินหว่าน…...”

ก่อนที่เยี่ยชิวจะทำอะไรสักอย่าง ฉินหว่านก็ผลักเขาขึ้นไปบนโซฟา...…

“พี่ฉินหว่าน!” เยี่ยชิวกำลังจะลุกขึ้นนั่งเมื่อฉินหว่านจับเขาลง

จากนั้น ฉินหว่านปลดกระดุมเสื้อของเธอ นั่งบนตัวของเยี่ยชิว และพูดด้วยลมหายใจที่หนัก "คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ขยับ ฉันจะจัดการเอง~"