วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2160

ตรงกลางห้องหินที่สอง มีแท่นที่ทำด้วยวิญญาณหยก แต่แทนที่จะเป็นกล่องไม้หนึ่งกล่อง กลับมีกล่องไม้สามกล่องบนแท่น

เยี่ยชิวคิดกับตัวเองว่า “สงสัยว่า สมบัติอะไรอยู่ในกล่องไม้สามกล่องนี้?”

จื่อหยางเทียนจุนเดินเข้าไปใกล้แท่น เอื้อมมือไปเปิดกล่องไม้หนึ่งกล่อง ในขณะนั้น แสงแหลมคมก็พุ่งออกมาจากกล่อง

สถานการณ์ก็คล้ายกับก่อนหน้านี้

แต่ความเข้มของแสงนั้นยิ่งมากขึ้น

จื่อหยางเทียนจุนไม่รู้สึกกังวล เขาใช้ฝ่ามือฟาดแสงและเปิดกล่องไม้กล่องแรก

จากนั้นเขาก็เปิดกล่องอีกสองกล่องเช่นกัน

“สมุนไพรเทพสามชนิด” จื่อหยางเทียนจุนกล่าว “เยี่ยชิว เอาไปซะ คุณจะต้องใช้มันปรุงยาในอนาคต”

“ขอบคุณ อาจารย์” เยี่ยชิวตอบและใส่กล่องไม้สามกล่องลงในกระเป๋าเฉียนคุน

“ปัง!”

จื่อหยางเทียนจุนโจมตีอีกครั้ง ทำให้กำแพงพังทลาย และห้องหินที่สามก็ปรากฏขึ้น

ภายในห้องหินที่สาม ยังมีแท่นที่ทำด้วยวิญญาณหยกด้วย แต่แท่นนี้เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าและสูงกว่าหนึ่งเมตร ใหญ่กว่าแท่นในห้องหินสองห้องก่อนหน้า

คราวนี้ มีกล่องไม้หกกล่องบนแท่น

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อจื่อหยางเทียนจุนวางฝ่ามือของเขาบนกล่องไม้ แสงที่แหลมคมก็ไม่ปรากฏออกมา

จื่อหยางเทียนจุนเปิดกล่องไม้กล่องแรก

ทันใดนั้น แสงเย็นก็พุ่งออกมาจากภายใน เล็งไปที่ใบหน้าของจื่อหยางเทียนจุนโดยตรง

“ฮึ่ม!”

พร้อมกับเสียงหายใจเย็น ม่านแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ปิดกั้นแสงเย็น

จากนั้น เยี่ยชิวและนางฟ้าไป๋ฮวาจึงมองเห็นได้ชัดเจนว่า แสงเย็นนั้นเป็นมีดสั้น

มีดสั้นนั้นยาวประมาณครึ่งฟุต สว่างไสวไปทั่วทั้งตัว สามารถสะท้อนเงาของบุคคลได้ และเปล่งแสงเย็นออกมา

“สุดยอดอาวุธนักบุญ!”

ท่าทางของจื่อหยางเทียนจุนยังคงไม่เปลี่ยนแปลง สำหรับสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังในระดับของเขา นอกเหนือจากอาวุธจักรพรรดิและอาวุธเทพแล้ว มันเป็นเรื่องยากที่จะมีสิ่งอื่นใดมาดึงดูดความสนใจของเขา

จื่อหยางเทียนจุนวางมีดสั้นลงและเปิดกล่องไม้ที่เหลืออีกห้ากล่อง

ทุกครั้งที่เขาเปิดกล่อง เขาจะเผชิญกับการโจมตี แต่ทั้งหมดถูกจื่อหยางเทียนจุนป้องกันได้อย่างง่ายดาย

โดยรวมแล้วมีสุดยอดอาวุธนักบุญหกชิ้น

ดาบ หอก กระบี่ และหอกยาว...…

แต่ละชิ้นนั้นแตกต่างกัน!

สุดยอดอาวุธนักบุญนั้น หมายถึงอาวุธที่หลอมขึ้นโดยผู้ที่มีการฝึกฝนอย่างน้อยก็ในระดับนักบุญใหญ่

หรือผู้ที่เป็นเจ้าของอาวุธก่อนหน้านี้ ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในระดับนักบุญใหญ่

“สาวน้อย คุณมีอาวุธนักบุญชิ้นโปรดในหกชิ้นนี้หรือไม่?” จื่อหยางเทียนจุนถามนางฟ้าไป๋ฮวา “ถ้าคุณชอบชิ้นไหนก็เอาไปได้เลย”

นางฟ้าไป๋ฮวายิ้มอย่างสดใสและพูดว่า “ฉันชอบทั้งหมด”

สุดยอดอาวุธนักบุญเหล่านี้ หากนำไปไว้ในนิกายชั้นรอง ย่อมเป็นสมบัติอันล้ำค่าอย่างแน่นอน

จื่อหยางเทียนจุนกล่าวอย่างใจกว้างว่า “เนื่องจากคุณชอบทั้งหมด จงเอาไปทั้งหมด”

นางฟ้าไป๋ฮวาตอบอย่างรวดเร็วว่า “ผู้อาวุโส ท่านเข้าใจผิดแล้ว เมื่อสักครู่ ฉันแค่ล้อเล่นกับท่าน”

“อาวุธนักบุญทั้งหกนี้ยอดเยี่ยมมาก แต่ไม่มีอันไหนเหมาะกับฉันเลย”

“ดังนั้น...…ขอบคุณสำหรับความกรุณาของท่าน”

จื่อหยางเทียนจุนพยักหน้าเล็กน้อยและกล่าวด้วยความซาบซึ้ง “ยังคงรักษาตัวตนที่แท้จริงของคุณไว้ได้ เมื่อเผชิญหน้ากับสมบัติ คุณเป็นผู้หญิงที่ดี”

เยี่ยชิวที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดว่า “แน่นอน คนที่ฉันชอบไม่เลวอย่างแน่นอน”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จื่อหยางเทียนจุนก็หัวเราะอย่างสนุกสนาน

ใบหน้าของนางฟ้าไป๋ฮวาเปลี่ยนเป็นสีแดงสด เธอจ้องเยี่ยชิวอย่างเขม็งและรีบก้มศีรษะลง คล้ายกับต้นกระถินณรงค์ที่ขี้อาย

จื่อหยางเทียนจุนมีสติขึ้นและกล่าวว่า “สิ่งที่คุณพูดก่อนหน้านี้เป็นความจริง แม้ว่าอาวุธนักบุญทั้งหกนี้จะดี แต่ก็ไม่เหมาะกับคุณจริงๆ”

“อย่ากังวลเลยสาวน้อย ฉันจะหาสมบัติที่เหมาะกับคุณให้ได้อย่างแน่นอน”

ประตูทองแดงนั้นถูกสลักด้วยอักษรรูนและมีค่ายกลจารึกไว้

“ปัง!”

จื่อหยางเทียนจุนตีประตูทองแดงด้วยมือขวา

สามวินาทีต่อมา

“บึ้ม! บูม!”

ประตูทองแดงแตก ในช่วงเวลาต่อมา ถ้ำก็ปรากฏขึ้น ซึ่งทำให้เยี่ยชิวและนางฟ้าไป๋ฮวาประหลาดใจ ไม่มีน้ำแข็งแม้แต่ชิ้นเดียวในถ้ำ

ตรงกลางถ้ำมีกล่องทองแดงกลมๆ ดูเหมือนกล่องสีแดง แต่มีขนาดเท่ากับชามกระเบื้องเคลือบเท่านั้น

ความเย็นแผ่ออกมาจากภายในกล่องทองแดง

ยากที่จะจินตนาการว่า กล่องทองแดงเล็กๆ เช่นนี้ จะสามารถปลดปล่อยความเย็นที่น่ากลัวได้

จื่อหยางเทียนจุนมองไปที่กล่องทองแดง ยิ้มพร้อมพูดว่า "ไม่เลวเลย ในที่สุดเราก็เจอสมบัติจริง"

จิตวิญญาณของเยี่ยชิวแจ่มใสขึ้น

เนื่องจากอาจารย์ของเขาบอกว่ามันเป็นสมบัติ มันคงเป็นของดีอะไรสักอย่าง เขาแค่สงสัยว่าสมบัติชนิดใดอยู่ในกล่องทองแดง?

ด้วยการเหยียดมือขวาของจื่อหยางเทียนจุน ก็ปล่อยพลังเวทอันทรงพลัง และทันใดนั้น กล่องทองแดงก็ลอยขึ้นจากพื้นและตกลงบนฝ่ามือของจื่อหยางเทียนจุน

เยี่ยชิวและนางฟ้าไป๋ฮวาต่างยืดคอจ้องไปที่กล่องทองแดง

จื่อหยางเทียนจุนเปิดฝาออกอย่างเบามือ และพวกเขาก็ประหลาดใจ ที่ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น เชื่อได้ง่ายเกินไป

ในช่วงเวลาต่อมา ลูกแก้วน้ำแข็งขนาดเท่ากำปั้นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับความเย็นยะเยือกที่น่ากลัว

ลูกแก้วน้ำแข็งมีรูปร่างเหมือนไข่ กลมสมบูรณ์แบบ ไม่มีตำหนิ ปล่อยอากาศเย็นออกมาอย่างต่อเนื่อง

จื่อหยางเทียนจุนเอื้อมมือไปจับลูกแก้วน้ำแข็ง ทันใดนั้น น้ำแข็งสีขาวก็ปรากฏขึ้นบนมือของเขา

“ของดี” จื่อหยางเทียนจุนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะถาม “อาจารย์ สิ่งนี้คืออะไรกันแน่?”