วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2533

แม้หนิวต้าลี่จะหัวไม่ค่อยไว แต่ไม่ได้โง่ถึงขีดสุด พอได้ยินท่านอาจารย์เอ่ยถึงเย่ชิวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาก็ระแวงขึ้นมาทันที

“ท่านผู้อาวุโส ท่านถามถึงอาจารย์ของผมทำไมครับ?”

“ว่าอะไรนะ? เย่ฉางเซิงเป็นอาจารย์ของเจ้าหรือ?” ท่านอาจารย์แสดงสีหน้าตกใจ แล้วพูดว่า “พลังบำเพ็ญเพียรของเจ้าสูงส่งขนาดนี้ เย่ฉางเซิงเป็นอาจารย์ของเจ้าได้ นั่นแปลว่าพลังของเขาสูงกว่าเจ้างั้นหรือ?”

“ไม่ใช่ครับ” หนิวต้าลี่ว่า “อาจารย์เพิ่งบรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์”

“อย่างนี้ก็น่าแปลกสิ พลังไม่เท่าเจ้าแล้วจะเป็นอาจารย์ของเจ้าได้อย่างไร?” ท่านอาจารย์ถามด้วยความอยากรู้

หนิวต้าลี่เกาศีรษะ ยิ้มซื่อๆ แล้วว่า “อาจารย์บอกว่าผมหัวไม่ค่อยดี ตามติดท่านไปจะได้ฉลาดขึ้นบ้างครับ”

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง น่าสนใจดี” ท่านอาจารย์ยิ้มออก

หนิวต้าลี่ถามว่า “ท่านผู้อาวุโสกำลังล้อผมอยู่หรือครับ?”

“ที่ไหนกันเล่า สุภาษิตว่า ‘เดินร่วมกับคนสามคน ย่อมมีผู้หนึ่งที่เป็นครูของเรา’ เรียนข้อดีของผู้อื่นมาชดเชยข้อด้อยของตน นั่นแหละบัณฑิต พลังเจ้าสูงส่งปานนี้ แต่ยอมรับคนที่พลังต่ำกว่าเป็นครู นั่นน่ายกย่องมาก” ท่านอาจารย์พูดเปลี่ยนเรื่อง “เจ้าอยู่ข้างกายเย่ฉางเซิงมานานเท่าไรแล้ว?”

“ให้ข้าลองเดาสิ”

“หรือว่า ตั้งแต่เขาไปยังเผ่าอสูร เจ้าก็ติดตามอยู่ข้างกายเขาตลอดหรือไม่?”

หัวใจหนิวต้าลี่สะท้าน เผลอคิดในใจว่า “ท่านอาจารย์รู้ได้อย่างไรว่าท่านอาจารย์ของเราไปเผ่าอสูร?”

ท่านอาจารย์ว่า “ตอนอันดับมังกรซ่อนเร้นประกาศรายชื่อ เย่ฉางเซิงติดอันดับหนึ่ง ข้าจำได้ว่า ‘ระฆังสวรรค์ปฐพี’ บอกว่าเขามีพรสวรรค์จักรพรรดิ แถมยังได้ชะตาบารมีของเผ่าอสูรมาอีก”

“นั่นก็แปลว่า เขาต้องเคยไปเผ่าอสูรแน่”

“สหาย ลองเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ อาจารย์ของเจ้าเป็นคนอย่างไร?”

ท่านอาจารย์อธิบายว่า “ข้าไม่มีเจตนาร้ายต่ออาจารย์ของเจ้า เพียงอยากรู้ว่า คนที่เจ้าหญิงหนิงอันชอบ เป็นคนแบบไหนกันแน่”

ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง

ผมนึกว่าท่านจะสืบความลับของอาจารย์เสียอีก

หนิวต้าลี่แอบโล่งอก แล้วว่า “ท่านผู้อาวุโสอยากทราบด้านไหนเป็นพิเศษครับ?”

ท่านอาจารย์ว่า “ข้าถามเรื่อยๆ เจ้าก็ตอบตามสบายเถอะ”

หนิวต้าลี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงว่า “อาจารย์เป็นคนดีครับ”

ท่านอาจารย์: “...”

อันนี้ไม่ต้องบอกก็รู้นะ

หนิวต้าลี่พูดต่อ “อาจารย์พรสวรรค์โดดเด่น มีพรสวรรค์จักรพรรดิ”

ท่านอาจารย์: “...”

หนิวต้าลี่ต่ออีก “อาจารย์ยังหนุ่ม แต่ขยันฝึกฝนมาก ตอนนี้บรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์แล้วครับ”

ท่านอาจารย์: “...”

หนิวต้าลี่ว่า “ถ้าจะสรุปสั้นๆ ก็มีอยู่แค่ ‘หล่อกับดวงดี’ ครับ”

ท่านอาจารย์: “...”

หนิวต้าลี่เกาศีรษะ “เหมือนจะมีเท่านี้แหละครับ”

ท่านอาจารย์: “...”

พูดมาตั้งนาน ท้ายสุดยังไม่เห็นได้แก่นสารอะไรสักอย่าง

เอาเถอะ สหายผู้นี้ดูท่าหัวจะช้าจริงๆ

ท่านอาจารย์ยิ้ม “สหาย ฟังเจ้าว่ามาแล้ว ข้ายิ่งอยากรู้จักอาจารย์ของเจ้ามากขึ้น หากมีโอกาส ข้าอยากพบหน้าเขาสักครั้ง”

หนิวต้าลี่ว่า “พอศึกสงครามยุติ อาจารย์จะเข้าพิธีแต่งงานกับเจ้าหญิงหนิงอัน ท่านผู้อาวุโสจะมาร่วมงานมงคลไหมครับ?”

ทำอย่างไรดีล่ะ?

ขณะที่หนิวต้าลี่กำลังชั่งใจ ท่านอาจารย์ก็ยิ้มแล้วว่า “ข้าเป็นคนใจกว้าง เจ้าว่ามาได้ตามตรง ข้าไม่ถือหรอก แน่นอน หากเจ้าลำบากใจ ไม่ตอบก็ได้ ข้าไม่บังคับ”

เมื่อพูดมาถึงเพียงนี้ หนิวต้าลี่ก็เลี่ยงจะไม่ตอบไม่ได้ จึงว่า “ข้างกายอาจารย์มีสตรีคนสนิทอยู่หลายคนจริงๆ ครับ”

“มีใครบ้างล่ะ?” ท่านอาจารย์ถามอย่างอยากรู้

หนิวต้าลี่ไม่ปิดบัง “ก็มีเซียนหยุนซี เซียนไป๋ฮวา แล้วก็เจ้าหญิงหนิงอันครับ”

“เซียนหยุนซีคือใครหรือ?” ท่านอาจารย์ถาม

หนิวต้าลี่ตอบว่า “เซียนหยุนซีเป็นบุตรสาวของจอมยุทธ์หยุนซาน แห่งสำนักกระบี่ชิงหยุนครับ”

“อ้อ แล้วเซียนไป๋ฮวาล่ะ?” ท่านอาจารย์ถามต่อ

หนิวต้าลี่ว่า “ตอนนี้เซียนไป๋ฮวาเป็นศิษย์ของสำนักกระบี่ชิงหยุนครับ”

“ตอนนี้หรือ? แสดงว่าเมื่อก่อนไม่ใช่หรือ?” ท่านอาจารย์จับคำสำคัญได้ จึงย้อนถาม

หนิวต้าลี่พยักหน้า “เมื่อก่อนเซียนไป๋ฮวาเป็นเจ้าแห่งวังไป๋ฮวา แต่ไม่รู้ไปล่วงเกินผู้ใด ถูกกวาดล้างชั่วข้ามคืน เหลือเพียงเซียนไป๋ฮวากับสาวใช้ของนางที่หนีรอดมาได้”

“ว่าไปแล้ว นางก็น่าเวทนา จนบัดนี้ยังหาตัวคนที่ล้างวังไป๋ฮวาไม่พบ”

ท่านอาจารย์ถามอีก “คนที่เคยเป็นถึงเจ้าแห่งวัง บัดนี้กลับไปฝากตัวเป็นศิษย์ของสำนักกระบี่ชิงหยุน เช่นนี้นางคงทุกข์ใจไม่น้อยละสิ?”

หนิวต้าลี่ตอบ “ท่านผู้อาวุโสอาจยังไม่ทราบ ตั้งแต่รู้จักอาจารย์ นางก็อยู่ดีมีสุข ต่อมาเมื่อเข้าฝากตัวกับสำนักกระบี่ชิงหยุน ก็ยิ่งมีความสุขขึ้นไปอีกครับ”

“อย่างนั้นหรือ?” ใบหน้าท่านอาจารย์ยังเต็มไปด้วยความสงสัย

หนิวต้าลี่กลัวท่านอาจารย์ไม่เชื่อ จึงเสริมว่า “เซียนหยุนซีกับเซียนไป๋ฮวาผูกพันกันดุจพี่น้อง จอมยุทธ์หยุนซานก็เอ็นดูเซียนไป๋ฮวาเสมือนลูกสาวแท้ๆ นางอยู่ที่สำนักกระบี่ชิงหยุนอย่างมีความสุขมากครับ”

พอหนิวต้าลี่พูดจบ ท่านอาจารย์ก็ล้วงกล่องไม้จากแขนเสื้อ ยื่นมาตรงหน้าเขา แล้วว่า “สหาย ข้ามีของขวัญชิ้นหนึ่งจะมอบให้เจ้า”