วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2560

“แกคิดจะส่งใครไปตายกันแน่?”

ทันทีที่ถ้อยคำแปลกหูดังขึ้น เจียงหู่สะดุ้งวาบในใจ ตวาดลั่นว่า “ใคร!”

แต่ไม่มีใครตอบ

ถัดมา เวทย์ป้องกันขนาดใหญ่เหนือพระราชวังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่ามีคนกำลังโจมตีมัน

“คิดจะฝ่าเวทย์ป้องกันขนาดใหญ่งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ”

เจียงหู่ยิ้มเยาะเต็มหน้า ทว่ารอยยิ้มก็ชะงักแข็งในพริบตา เพราะบนเวทย์ป้องกันขนาดใหญ่พลันปรากฏรอยร้าวละเอียดหลายสาย

“ว่าไงนะ?”

สีหน้าเจียงหู่พลันเคร่งเครียด

เวทย์พิทักษ์แห่งพระราชวังต้าวэйนี้ เดิมทีลงมือวางโดยเว่ยหวางองค์ปฐม แม้ภายหลังผ่านการโจมตีมาหลายครา ทำให้พลังของเวทย์ป้องกันขนาดใหญ่อ่อนลงไปมาก แต่ก็ยังต้านทานการโจมตีของผู้แข็งแกร่งระดับมหานักบุญได้

นั่นเท่ากับว่า ผู้มาเยือนอย่างน้อยก็เป็นผู้แข็งแกร่งระดับมหานักบุญ หรืออาจเหนือกว่าขอบเขตมหานักบุญเสียอีก

ยิ่งจากน้ำเสียงของผู้มาเยือน เจียงหู่ก็รู้ทันทีว่า คนผู้นี้มิใช่มิตรแน่นอน

ทันใดนั้น เจียงหู่ก็เร่งพลังชี่อย่างบ้าคลั่ง ปลดปล่อยแรงกดดันของนักบุญออกมาจนถึงขีดสุด พลังอำนาจอันลึกล้ำมหาศาลแผ่ซ่านออกไป ดวงตาของเขาฉายแสงศักดิ์สิทธิ์ ราวจะมองทะลุไปถึงคนที่กำลังทำลายเวทย์พิทักษ์

เขาเตรียมจะลงมือ อาศัยพลังของเวทย์ป้องกันขนาดใหญ่ กั้นไม่ให้คนนอกบุกเข้ามาข้างใน

ไม่งั้นถ้าปล่อยให้คนนอกฝ่าเข้ามาได้ เรื่องจะยุ่งแน่

ไม่ทันไร ขณะเขากำลังจะลงมือ ดาบโค้งเล่มหนึ่งคมกริบเย็นเยือกกลับยื่นทะลุเข้ามาจากนอกเวทย์ป้องกันขนาดใหญ่ กรีดเวทย์ป้องกันขนาดใหญ่จนเกิดรอยแยกหนึ่งขึ้นมา

“แย่แล้ว!”

ในใจร้องไม่ดี เจียงหู่ก็เพ่งพินิจดาบโค้งเล่มนั้นไปด้วย

เพียงเห็นว่า ดาบโค้งเล่มนั้นยาวมหาศาล ราวหลายสิบเมตร แผ่กลิ่นอายคมกล้ารุนแรง และในคมกริบยังตลบอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น ราวกับซดเลือดมานับไม่ถ้วน

“แปลก ดาบโค้งเล่มนี้เหมือนฉันเคยเห็นที่ไหนมาก่อน?”

เจียงหู่ขมวดคิ้ว รู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด ทว่าเวลานี้ไม่เปิดโอกาสให้ครุ่นคิดอีก เขาไม่พูดมาก ฟาดฝ่ามือใส่ดาบโค้งเต็มแรง

ฝ่ามือนี้ เจียงหู่ทุ่มเต็มแรง

ตู้ม!

พลังถาโถมกระแทกใส่ดาบโค้งดังเคร้ง แต่ดาบโค้งกลับไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

บนพื้นดิน เดิมทีม่อเทียนจีกำลังจะกลืนโอสถอยู่ก็หยุดมือ เงยหน้ามองดาบโค้งนั้น

“เอ๊ะ ดาบโค้งเล่มนี้ผมเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน?”

ม่อเทียนจีคิดอยู่นานก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ใด

กลับเป็นจิตวิญญาณแห่งอาวุธที่ซ่อนอยู่ในมิติภายในของง้าวเทพสงครามสังเกตเห็นลางๆ จึงเอ่ยว่า “พี่ต้าหนiao ทำไมดาบโค้งเล่มนั้นดูคล้ายมีดตอนของพี่จัง?”

“แต่อันนี้ใหญ่กว่ามีดตอนของพี่ตั้งเยอะ”

“แถมระดับชั้นก็สูงกว่ามีดตอนของพี่อีก”

จิตวิญญาณแห่งอาวุธไม่ทันสังเกตว่า ยามนี้สีหน้าของหลินต้าหนiao มืดครึ้มราวก้นหม้อ

เห็นว่าฝ่ามือเดียวยังทำดาบโค้งไม่กระดิก เจียงหู่จึงอัญเชิญทวนยาวสีทองออกมา

ตู้ม!

ครั้นทวนพุ่งแทง ก็ระเบิดประกายเจิดจ้า ราวจะทะลวงฟ้าสวรรค์

เคร้ง!

ปลายทวนกระแทกใส่ดาบโค้ง แค่พริบตาเดียวดาบก็หายวับไป

“ในที่สุดก็ผลักไสได้แล้ว…” เจียงหู่ผ่อนลมหายใจเบาๆ ทว่ายังไม่ทันถอนหายใจจบ เขาก็เห็นมือคู่หนึ่งยื่นเข้ามาจากรอยแยกของเวทย์ป้องกันขนาดใหญ่

มือคู่นั้นทั้งขาวทั้งอวบ คล้ายมือของเศรษฐี ดูไม่มีพลังอะไรให้เห็นเลย แต่ก็เป็นมือคู่นี้เองที่คว้ารอยแยกของเวทย์ป้องกันขนาดใหญ่แล้วกระชากฉีกออกอย่างแรง ชั่วพริบตา เวทย์ป้องกันขนาดใหญ่ก็ถูกฉีกเป็นช่องโหว่ขนาดมหึมา

“นี่…”

“แม้แต่คนตาบอดก็ยังดูออกว่าชายอ้วนวัยกลางคนนั้นแข็งแกร่งมหาศาล เจ้าหมูอ้วนยังกล้าด่ามันอีก ชักอยากตายรึไงกัน”

สิ่งที่จิตวิญญาณแห่งอาวุธคาดไม่ถึงคือ เผชิญคำด่าของหลินต้าหนiao ชายอ้วนวัยกลางคนไม่เพียงไม่โกรธ ทว่าท่าทีกลับอ่อนโยนยิ่งกว่าเดิม ถึงขั้นเอ่ยขอโทษหลินต้าหนiaoเสียอีก

“ขอโทษนะ เป็นความผิดของผมเอง ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของผม คุณอย่าโกรธเลย ได้ไหม?”

เชี่ย นี่มันเรื่องอะไรกัน?

จิตวิญญาณแห่งอาวุธถึงกับมึนงง

ตามปกติ พอหลินต้าหนiaoเปิดฉากด่า อีกฝ่ายไม่น่าจะตบหัวเขาให้เละเป็นเนื้อบดไปแล้วเหรอ?

ทำไมถึงกลับไปขอโทษเขาได้?

ม่อเทียนจีรู้สึกว่าชายอ้วนวัยกลางคนคนนี้ ช่างต่ำต้อยเหลือเกินเมื่ออยู่ต่อหน้าพี่ต้าหนiao

เจียงหู่ก็อึ้งเช่นกัน

ชายอ้วนวัยกลางคนผู้นี้มีที่มาอย่างไรกันแน่ เหตุใดถึงทำดีกับหลินต้าหนiaoขนาดนี้?

หรือว่า เจ้าหมูอ้วนมีเบื้องหลังใหญ่โต แล้วชายอ้วนวัยกลางคนคนนี้คือผู้คุ้มกันของเขา?

ถ้าใช่ล่ะก็ งานเข้าแล้ว

หลินต้าหนiaoตะโกนใส่ชายอ้วนวัยกลางคนว่า “ขอโทษแล้วมันจะมีประโยชน์บ้าอะไร! ไม่เห็นหรือไงว่าคุณชายอย่างข้าบาดเจ็บสาหัส? ยังไม่รีบมาช่วยรักษาอีก!”

“ครับๆ!” ชายอ้วนวัยกลางคนก้มหัวประจบ ว่าแล้วก็วางฝ่ามือลงบนศีรษะของหลินต้าหนiao พลังชี่พลุ่งพล่านไหลบ่า เพียงชั่วพริบตา ร่างกายของหลินต้าหนiaoก็ฟื้นฟู

ทำทั้งหมดเสร็จ ชายอ้วนวัยกลางคนยิ้มเอาใจเล็กน้อยแล้วว่า “ต้าหนiao พักก่อน ที่นี่ให้ผมจัดการเอง”

“ฮึ!” หลินต้าหนiaoทำหน้าบึ้งใส่ ร่อนตัวลงจากอากาศ มายืนข้างม่อเทียนจี

ม่อเทียนจีอดสงสัยไม่ได้ จึงถามว่า “พี่ต้าหนiao ท่านผู้อาวุโสท่านนี้เป็นผู้คุ้มกันของพี่หรือ?”

“เพ้อเจ้อ หน้าตาขี้เหร่อย่างนั้นจะเป็นผู้คุ้มกันของข้าได้ยังไง?”

หลินต้าหนiaoพูดพลิกคำ “เขาเป็นพ่อข้า!”