วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2716

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวได้ยินคำของเย่ชิว ใจหล่นวูบ นึกในใจว่า “หรือว่าเขาจะฉวยโอกาสตอนฉันกำลังเดือดร้อนแล้วฉกเอาไป?”

ขณะที่เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกำลังฟุ้งซ่าน เย่ชิวก็เอ่ยเสียงเย็นว่า “กำลังคิดอะไรอยู่?”

“ที่ผมพูดไปเมื่อกี้ ไม่ได้ยินรึไง?”

“ต้องให้ผมพูดซ้ำอีกทีไหม?”

“ไม่ๆ ไม่ต้อง.” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวโบกมือรัวๆ แล้วว่า “กระจกบานนั้นเป็นของที่คุณปู่ให้ผม ตอนที่ท่านให้กระจก ท่านกำชับไว้ว่า ห้ามผม…”

“ไอ้เฟิง นี่หมายความว่าไง?” หลินต้าหนิวคำรามเสียงดุดัน “หัวหน้าของฉันก็แค่อยากดูไอ้กระจกบานนั้นของแก แค่นี้มีปัญหา?”

“เป็นผู้ชายรึเปล่า? เป็นผู้ชายก็อย่ามัวอิดออดเป็นยายแก่”

“รีบๆ เอาออกมา ชักช้าเดี๋ยวฉันตอนจริงๆ นะ”

ว่าจบ หลินต้าหนิวก็ชูมีดตอนในมือขึ้นมาส่ายไปมาอย่างข่มขู่

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวหน้าซีด ขาสั่นเล็กน้อย การขู่ของหลินต้าหนิวทำให้เขาหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ถามหน่อย ผู้ชายที่ไหนจะไม่กลัวโดนตัดของลับ?

ยิ่งไปกว่านั้น ในโลกที่ผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ ฝีมือเป็นตัวตัดสินทุกอย่าง!

และตอนนี้ เขาเป็นแค่กระจอกที่ชีวิตอยู่ในกำมือคนอื่น ไม่มีทางสู้กลับเลยสักนิด

“ผะ…ผม…” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวอ้ำอึ้ง สายตาเผลอมองไปหาเย่ชิว หวังจะได้ความช่วยเหลือหรืออย่างน้อยคำปลอบประโลมสักเล็กน้อย

ทว่าใบหน้าเย่ชิวยังคงเย็นเฉียบ ดุจภูเขาน้ำแข็งสูงชันที่ยากข้าม ทำให้คนมองต้องเกรงกลัวโดยไม่รู้ตัว

“มองอะไร! รีบเอากระจกออกมา!” หลินต้าหนิวตวาดใส่

“เฟิงเสี่ยวเสี่ยว ไม่ต้องกลัว” เสียงของเย่ชิวดังขึ้นกะทันหัน แม้ยังติดเย็นชา แต่กลับชวนให้วางใจอย่างประหลาด “ผม เย่ชิว ทำอะไรตรงไปตรงมา ไม่เคยบีบคั้นใคร ถ้าเธอไม่ยินยอม ผมก็จะไม่ฝืน”

ได้ยินดังนั้น ใจเฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็อบอุ่นขึ้นเล็กน้อย ความตึงเครียดคลายลงไปหน่อย

เขาสูดลมหายใจลึก กล้าขึ้นมาพูดว่า “พี่เย่ บอกตามตรง กระจกบานนี้เป็นของที่ระลึกชิ้นสุดท้ายที่คุณปู่ทิ้งไว้ให้ผม”

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น…” เย่ชิวเว้นจังหวะ ก่อนจะว่า “งั้นเอาออกมาให้ผมดูหน่อยสิ!”

หะ?

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

เขานึกว่าเย่ชิวจะพูดว่า ในเมื่อเป็นเช่นนั้น งั้นก็ช่างเถอะ ใครจะคิดว่าเย่ชิวกลับเล่นนอกตำรา

จางเหมยเจินเหรินที่ยืนข้างๆ เอ่ยว่า “หนุ่มน้อย ระหว่างกระจกกับชีวิต อะไรสำคัญกว่ากัน เจ้าคงแยกแยะออกนะ?”

“อีกอย่าง เย่ฉางเซิงมีพรสวรรค์จักรพรรดิ เป็นยอดคนแห่งยุค อนาคตต้องบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ เขาจะมาฉวยโอกาสตอนคนเดือดร้อนเข้าไปปล้นเอาได้ยังไง?”

“เขาก็แค่สงสัยใคร่รู้ในกระจกบานนั้นของเจ้าเท่านั้นเอง”

“เอาออกมาให้เขาดูเถอะ แค่มองแว้บเดียว ไม่เสียหายอะไรสักหน่อย”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวได้ยินดังนั้น ใจก็ปะปนหลากหลายอารมณ์

เขาไม่ได้ไม่อยากเชื่อเย่ชิว เพียงแต่กระจกบานนี้เป็นของวิเศษระดับสุดยอด หากเปิดเผยให้ใครเห็น ผลลัพธ์ยากคาดเดา

แต่ที่จางเหมยเจินเหรินพูดก็ไม่ใช่เท็จ ด้วยฐานะและชื่อเสียงของเย่ชิวที่มีอยู่ จะไปทำการฉวยโอกาสปล้นชิงได้อย่างไร?

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวชั่งใจอยู่เนิ่นนาน ท้ายที่สุดก็ล้วงเอากระจกโบราณเรียบง่ายบานนั้นออกมาจากอกเสื้ออย่างเชื่องช้า

บนผิวกระจกแกะสลักลวดลายซับซ้อน ราวกับอัดแน่นไว้ด้วยพลังโบราณบางอย่าง เพียงเหลือบมองก็สัมผัสได้ถึงความลึกซึ้งลี้ลับในนั้น

“พี่เย่ นี่แหละครับ กระจกวิเศษที่คุณปู่ทิ้งไว้ให้ผม” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวประคองกระจกสองมือแล้วยื่นให้เย่ชิว แววตาทั้งหวงทั้งกังวล

เย่ชิวรับกระจกมาพินิจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “ก่อนหน้านี้ผมเห็นภาพในกระจก มันเกิดขึ้นได้ยังไง?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวหลุดปาก “ได้!”

จางเหมยเจินเหรินร้องขึ้นว่า “ถ้าอย่างนั้น กระจกนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากกล้องวงจรปิดเลยสิ!”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวถามอย่างงุนงง “กล้องอะไรนะ?”

“บอกไปเจ้าก็ไม่เข้าใจหรอก” จางเหมยเจินเหรินขยิบตาให้เย่ชิว แล้วว่า “ไอ้เด็กเวร กระจกนี่ให้ข้าช่วยเก็บรักษาไว้ก่อนดีไหม?”

“ไม่ได้!” พอเฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดจบ ก็ได้ยินเย่ชิวพูดว่า “ดีนัก!”

ถัดมา เย่ชิวก็ยื่นมือไปลบตราประทับบนกระจก ตัดขาดการเชื่อมโยงระหว่างกระจกกับเฟิงเสี่ยวเสี่ยวโดยสิ้นเชิง แล้วโยนกระจกให้จางเหมยเจินเหริน

“พวกเจ้า… นี่มันทั้งล่อลวงทั้งปล้นกันชัดๆ!” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวโกรธจนหน้าแดงก่ำ

จางเหมยเจินเหรินยิ้มแย้มกล่าวว่า “หนุ่มน้อย อย่าโกรธนักเลย ข้าน้อยก็แค่ช่วยเก็บไว้ให้ชั่วคราวเท่านั้นเอง”

เย่ชิวเสริมว่า “ไอ้เฒ่านั่นพูดไม่ผิด เขาแค่เก็บไว้ชั่วคราว รอพวกเราออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิตเมื่อไหร่ ก็จะคืนกระจกบานนี้ให้เจ้า”

“จริงเหรอ?” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวยังไม่ค่อยปักใจเชื่อ

สีหน้าเย่ชิวหม่นลง “เจ้ากำลังสงสัยความน่าเชื่อถือของผมอยู่รึ?”

“ไม่กล้าๆ” สีหน้าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวจึงค่อยผ่อนลง แล้วกำชับจางเหมยเจินเหรินว่า “ท่านลุงเต๋า ระวังหน่อยนะ อย่าทำกระจกวิเศษของผมพังล่ะ”

“วางใจได้ ของวิเศษใดๆ ที่มาถึงมือข้าน้อย ข้าจะดูแลอย่างดี” จางเหมยเจินเหรินถามต่อ “ว่าแต่ กระจกวิเศษบานนี้ชื่ออะไร?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวตอบ “กระจกส่องฟ้า!”

“กระจกส่องฟ้า? ชื่อนี้เข้าท่า ข้าเพิ่งคิดจะตั้งชื่อใหม่ให้มันอยู่เลย ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว” จางเหมยเจินเหรินพูดไป มือก็จับกระจกเล่นไป

เดี๋ยวก็ส่องตะวันออก เดี๋ยวก็ส่องตะวันตก เล่นเอาสนุกไม่หยุด

อยู่ๆ หัวโล้นแวววาวก็ปรากฏขึ้นในกระจกเวทมนตร์