วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2730

“คือเธอ?”

จางเหมยเจินเหรินใช้กระจกส่องฟ้าส่องดูจนเห็นใบหน้าของผู้มา ถึงกับสะดุ้งตกใจ

ในกระจกเวทมนตร์ปรากฏหญิงสาวคนหนึ่ง

เธอรูปร่างสูงโปร่ง สวยคมและเย็นชา สวมชุดเดรสยาวสีแดง

ผมยาวของเธอดำดุจราตรี ดวงตาลึกเหมือนเหว ภายในมีไฟโทสะลุกวาบในดวงตา

กลางหน้าผากมีลายพระจันทร์ ยิ่งเพิ่มความลึกลับเข้าไปอีก

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเห็นหน้าแล้วอุทานว่า “หรงฮวา!”

“คุณรู้จักเธอ?” เย่ชิวถาม

“ก็แน่นอนอยู่แล้ว!” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า “หรงฮวาเป็นคุณหนูตระกูลฮวงจินเจียจู๋ เป็นผู้มีร่างเทพจันทรา สิบปีก่อนทะลวงถึงขอบเขตราชานักบุญ แถมยังบ่มเพาะวิญญาณแท้ได้ถึงสามดวง พลังน่ากลัวสุดๆ”

“ไม่คาดคิดว่าเธอก็มาเหมือนกัน… เกือบลืมไป นายเชือดน้องชายเธอไปแล้ว”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวฮึดฮัดว่า “เย่ฉางเซิง ฉันเตือนนะ หนีเอาชีวิตรอดดีกว่า ถ้าเธอตามเจอนาย รอคอยนายอยู่มีแต่ทางตายเท่านั้น”

เย่ชิวแย้มยิ้มเบาๆ แววตาไร้ความหวาดหวั่น “ผมกล้าทำก็กล้ารับมืออยู่แล้ว หนี? ไม่ใช่สไตล์ผมหรอก”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า “เย่ฉางเซิง เรื่องนี้ไม่ใช่เล่นๆ นะ”

“ตระกูลฮวงจินเจียจู๋แกร่งมาก อยู่อันดับสองในอู่ต้าจาเจียในเขตต้องห้ามแห่งชีวิต”

“ว่ากันว่าร่างเทพจันทราของหรงฮวาบำเพ็ญถึงขั้นสูงล้ำ ใกล้จะสำเร็จใหญ่แล้ว วิญญาณแท้ทั้งสามดวงของเธอยิ่งทรงอานุภาพมหาศาล ผู้ฝึกบำเพ็ญทั่วไปสู้เธอไม่ได้เลย”

เย่ชิวฟังแล้วหัวเราะเย้ย “ทรงอานุภาพมหาศาล? ฮะ ก็โดนผมเก็บไปแล้วหนึ่งดวง”

“ไม่ว่าจะตระกูลฮวงจินเจียจู๋หรือร่างเทพจันทรา ถ้าคิดจะมาล้างแค้นผม ก็พูดได้คำเดียว—โง่สิ้นดี”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวได้ยินก็ทำปากยู่ คิดในใจว่า แกฆ่าน้องชายเขาแล้ว ยังไม่ให้เขามาล้างแค้นอีก ช่างกร่างจริงๆ

จางเหมยเจินเหรินค่อยๆ เอ่ยว่า “เจ้าหนู เอ็งต้องระวังให้มาก อย่าประมาท”

ม่อเทียนจีเตือนเสริม “ใช่ครับ พี่ใหญ่ พลังของพี่แม้จะแข็งแกร่ง แต่หรงฮวากับตระกูลฮวงจินเจียจู๋ไม่ใช่พวกธรรมดา ระวังให้มากนะครับ!”

ตอนนั้นเอง เห็นหรงฮวาในกระจกเวทมนตร์กำลังใช้เวทมนตร์ชนิดพิเศษค้นหาร่องรอยของเย่ชิว

ในดวงตาของเธอวาบประกายเย็นเยียบ ในใจเต็มไปด้วยความโกรธและเจตนาสังหาร

“เย่ฉางเซิง ฉันจะให้แกชดใช้ด้วยเลือด!” หรงฮวากัดฟันกรอดพูด เสียงส่อความเกลียดชังไม่รู้จบ

ทุกคนตรงนั้นได้ยินชัดถ้อยชัดคำผ่านกระจกส่องฟ้า

“เย่ฉางเซิง ได้ยินไหม? หรงฮวาจะให้แกชดใช้ด้วยเลือด ถ้าไม่ฆ่าแก ตระกูลฮวงจินเจียจู๋ไม่มีวันปล่อยผ่าน”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า “ถ้าถามฉันนะ ไปกับฉันกลับเฟิงเจียดีกว่า แค่ทำตามที่ฉันบอก ฉันคุ้มครองแกได้แน่นอน”

เย่ชิวพูดเสียงเย็น “ไปกับเธอกลับเฟิงเจีย แล้วพวกเธอจะจับผม ส่งให้ถังเจียแลกศาสตราจักรพรรดิใช่ไหม?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวรีบปฏิเสธ “ฉันจะทำอย่างนั้นได้ยังไง…”

“หุบปาก!” เย่ชิวว่า “อย่าคิดว่าผมไม่รู้ทันนะ บอกไว้เลย คนที่คิดว่าคนอื่นเป็นคนโง่ ต่างหากที่โง่จริง”

หมายความว่าไง?

ว่าใครโง่กัน?

จางเหมยเจินเหรินว่า “เจ้าหนู หรงฮวาเข้ามาใกล้เรามากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ทำไงดี?”

เย่ชิวย้อนถาม “พวกเจ้าว่าควรทำยังไงดี?”

ม่อเทียนจีคิดครู่หนึ่งแล้วว่า “พี่ใหญ่ พลังของหรงฮวาอย่าดูเบา เราอย่าไปปะทะตรงๆ จะดีกว่า”

“หาทางหลีกเลี่ยงเธอจะดีที่สุด”

จางเหมยเจินเหรินเข้าใจความหมายในคำของเย่ชิว ชูนิ้วโป้งให้พลางหัวเราะ “เจ้าหนู กลอุบายนี้แจ่มนัก”

หลินต้าหนiaoยิ่งงง ถามว่า “พี่รอง พวกพี่กำลังพูดเรื่องอะไร?”

จางเหมยเจินเหรินว่า “ลืมแล้วรึไง เรามีเจ้าตามตูดอยู่อีกคน”

หลินต้าหนiaoชะงัก “หมายถึงอู๋ฮวาเหรอ?”

“ถูกต้อง” จางเหมยเจินเหรินว่า “ก่อนหน้านี้แกยังถามว่า ทำไมเจ้าหนูไม่ฆ่าอู๋ฮวา ตอนนี้เข้าใจยัง!”

หลินต้าหนiaoถึงจะไม่ค่อยฉลาดนัก แต่ตอนนี้ก็เก็ทแล้ว “งั้นความหมายของหัวหน้าคือ ยืมมีดฆ่าคน?”

“ผิด!” จางเหมยเจินเหรินว่า “เจ้าหนูอยากให้พวกมันกัดกันเอง”

“ไอ้แก่ ลองดูสิว่าอู๋ฮวาอยู่ไหน” เย่ชิวว่า

จางเหมยเจินเหรินรีบหมุนกระจกส่องฟ้า ไม่นาน ในกระจกเวทมนตร์ก็ปรากฏเงาของอู๋ฮวา

อู๋ฮวากำลังพุ่งฝ่าป่าทึบอย่างรวดเร็ว อยู่ห่างจากพวกเขาราวยี่สิบลี่ สีหน้าหม่นหมอง ดวงตาวาบด้วยความเคียดแค้นอาฆาต

ฝีเท้าของอู๋ฮวาช้า ระวังทุกก้าว สายตากวาดตรวจรอบๆ ไม่หยุด ราวกับเสือดาวที่ระแวดระวังภัย

“ไอ้นี่ระวังตัวเอาเรื่องนะ” หลินต้าหนiaoว่า

ม่อเทียนจีถอนใจ “น่าเสียดาย ต่อให้ระวังแค่ไหน ก็ถูกเรารู้ตำแหน่งแล้ว อีกเดี๋ยวก็เป็นสุนัขของพี่ใหญ่”

“พวกเจ้าหลบอยู่ที่นี่ให้ดี ผมไปแป๊บเดียวเดี๋ยวกลับ” เย่ชิวพูดจบก็ใช้วิชาก้าวเดียวสู่สวรรค์ ร่างกลายเป็นแสงสีทอง โผล่ไปหลายสิบลี่ข้างหน้า แวบผ่านหน้าหรงฮวาไป

“ใคร?”

หรงฮวาเห็นแสงทองคำพุ่งผ่านไม่ทันเห็นชัด ตะโกนกร้าวแล้วไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว

ชั่วพริบตา หรงฮวาก็เห็นพระหนุ่มรูปงามคนหนึ่งในป่าทึบ