วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2731

พระภิกษุรูปงามคนนี้ ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากอู๋ฮวา

อู๋ฮวารับรู้ถึงพลังอำนาจมหาศาลกำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เงยหน้าขึ้นมอง หางตาเห็นแสงทองคำวาบผ่าน จากนั้นสาวงามใบหน้าเย็นชาก็ลอยตัวปรากฏขึ้นตรงหน้า

“ช่างสวยจริงๆ!”

ดวงตาของอู๋ฮวาเป็นประกายทันที

เขาไม่รู้เลยว่า สายตาแบบนั้นเอง ทำให้หรงฮวารู้สึกขยะแขยงทันที

“ไอ้คนลามก!”

หรงฮวาฮึดฮัดเสียงเย็น มองจ้องอู๋ฮวา ถามเสียงแข็งว่า “แกเป็นใคร?”

อู๋ฮวาประนมมือกล่าวว่า “อมิตาภะ… อาตมามีฉายาทางธรรมว่า… ชางเซิง ไม่ทราบว่าโยมจะให้เรียกขานว่าอย่างไร?”

“ชางเซิง?” หรงฮวาได้ยินคำนี้ เลิกคิ้วขึ้น ถามว่า “ชื่อจริงของเจ้าเรียกว่าอะไร?”

“เย่ฉางเซิง!” อู๋ฮวาคิดจะปลอมเป็นเย่ชิว แล้วไปก่อเรื่องในเขตต้องห้ามแห่งชีวิต

เขาไม่รู้เลยว่า เย่ชิวกำลังถูกถังเจียประกาศรางวัลจับกุม

ตลอดทาง เขาเกาะติดอยู่หลังพวกเย่ชิว ไม่ได้เจอคนจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิตเลย

ไม่อย่างนั้น เขาจะไม่มีทางกล้าปลอมเป็นเย่ชิวแน่

ขณะเดียวกัน เย่ชิวที่ซ่อนอยู่ในความมืด พอได้ยินคำพูดของอู๋ฮวา ก็อดขำไม่ได้

“ไอ้เวรนี่ กล้าจะแอบปลอมเป็นผม ชั่วนัก!”

“แต่หมอนี่ไม่รู้เลยว่า ตอนนี้ทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิตกำลังไล่จับผม”

“อู๋ฮวาเอ๊ย อู๋ฮวา นี่มันขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ”

“เดิมทีผมยังแอบกังวลว่าหรงฮวาจะไม่ลงมือกับเจ้า ตอนนี้ดูท่า เจ้าคงได้เจ็บตัวไม่น้อยแน่”

ไม่ผิดคาด

หรงฮวาพอได้ยินที่อู๋ฮวาพูด ดวงตาก็เย็นเยียบลง เอ่ยเสียงกราดว่า “ฉันกำลังหาเย่ฉางเซิง เขาฆ่าน้องชายแท้ๆ ของฉัน!”

“อะไรนะ?” สีหน้าของอู๋ฮวาเปลี่ยนทันที ในใจแค้นเย่ชิวจนควันออก

แม่งเอ๊ย กว่าฉันจะได้ปลอมเป็นแกสักครั้ง ทำไมพอปลอมปุ๊บ ก็เจอศัตรูของแกเลยวะ?

เย่ฉางเซิง มึงนี่ควรตายจริงๆ!

อู๋ฮวารีบพูดว่า “โยม ฟังผมก่อน จริงๆ ผมไม่ใช่เย่ฉางเซิง…”

ยังไม่ทันให้อู๋ฮวาพูดจบ หรงฮวาก็ตัดบทว่า “ฉันเคยเจอเย่ฉางเซิง รู้ว่าเจ้าไม่ใช่เขา”

ค่อยยังชั่ว

อู๋ฮวาถอนหายใจโล่งอก ยังไม่ทันอ้าปากพูด หรงฮวาก็เอ่ยต่อทันที

“ถึงเจ้าไม่ใช่เย่ฉางเซิง แต่คิดจะปลอมเป็นเขา ก็เห็นชัดว่าพวกเจ้าน่าจะรู้จักกัน” หรงฮวาตวาด “บอกมา เย่ฉางเซิงอยู่ที่ไหน?”

อู๋ฮวาพูดว่า “เย่ฉางเซิงอยู่ข้างหน้า”

“พูดเพ้อเจ้อ!” หรงฮวาด่า “ฉันเพิ่งมาจากด้านหน้านั่นเอง ถ้าเย่ฉางเซิงอยู่ตรงหน้า ฉันจะมองไม่เห็นได้ยังไง?”

“เอ่อ…” อู๋ฮวาพูดว่า “พวกเขามากันห้าคน”

“พูดเหลวไหล” หรงฮวาว่า “คนตั้งหลายคน ยิ่งไม่มีทางเล็ดลอดสายตาฉันไปได้”

“ฉันเข้าใจแล้ว”

“ไอ้พระเหม็น เจ้าเป็นพวกเดียวกับเย่ฉางเซิง หลอกฉันเพื่อถ่วงเวลาให้เขา ใช่ไหม?”

อู๋ฮวารีบโบกมือ “โยม เข้าใจผิดแล้ว…”

“พูดมากไปแล้ว” หรงฮวาพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยไอสังหารว่า “เจ้าเป็นพระสกปรก โกหกคำโต ไม่เหมือนคนบวชเลย”

“พอจับเจ้าได้ ฉันจะใช้วิชาเสาะหาวิญญาณกับเจ้า เดี๋ยวก็ค้นรู้เองว่าเย่ฉางเซิงอยู่ไหน”

อู๋ฮวาร้อนรนว่า “โยม ฟังผมก่อน…”

ตู้ม!

หรงฮวาลงมือแล้ว

อู๋ฮวาเห็นเพียงแสงทองคำวาบผ่าน ร่างของหรงฮวาก็โผล่มาใกล้แค่เอื้อม พร้อมแรงลมมหาศาลพัดกระแทกหน้า

ใจเขาสะดุ้ง ไม่คิดว่าหรงฮวาจะว่องไว และรุกหนักถึงเพียงนี้

ที่สำคัญที่สุด เธอเป็นผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญ พลังการต่อสู้ร้ายกาจเกินจะจินตนาการ เป็นคู่ต่อสู้สุดหินจริงๆ

“ดูท่าต้องสั่งสอนเสียบ้าง ไม่งั้นคิดว่าผมรังแกง่ายๆ”

อู๋ฮวาสูดลมหายใจลึก รวบรวมพลังชี่ทั่วร่าง เตรียมเปิดศึกตายเป็นตายกับหรงฮวา

เห็นดังนั้น หรงฮวายิ้มเย็น ร่างวาบไหวราวเงาผี ปรากฏตรงหน้าอู๋ฮวาพร้อมฝ่ามือฟาดออกไป

ตู้ม!

แรงฝ่ามือมหาศาลถาโถมมาเหมือนคลื่นยักษ์

อู๋ฮวาเฉไปด้านข้าง หลบอย่างเหนือชั้น แล้วสวนหมัดกลับใส่หรงฮวา

ตู้ม!

หมัดของอู๋ฮวาเปล่งแสงทองคำเจิดจ้า อบอวลด้วยกลิ่นอายพุทธะ

หรงฮวาสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ตระหนก ร่างวาบไหว หลบหมัดนั้น

จากนั้นทั้งสองก็ปะทะกันติดพัน

การสู้รบยิ่งทวีความดุเดือด ลมฝ่ามือหวีดหวิว พลังชี่พุ่งพล่าน

แม้ระดับฝีมือของอู๋ฮวาด้อยกว่าหรงฮวา แต่ด้วยศักยภาพการต่อสู้ที่สูงล้ำ เขากลับสู้กับหรงฮวาได้สูสี

หรงฮวาตกใจมากขึ้น ไม่คิดว่าพระที่ปลอมเป็นเย่ฉางเซิงจะมีฝีมือถึงเพียงนี้ ทว่าก็หาได้ยอมปล่อย กลับโจมตีหนักหน่วงกว่าเดิม

ผ่านไปครู่หนึ่ง

จู่ๆ อู๋ฮวาสังเกตว่าการโจมตีของหรงฮวาหยุดชั่วขณะ เขารีบฉวยโอกาส กายพุ่งดั่งสายฟ้า ตบฝ่ามือใส่เธอ

ตู้ม!

ฝ่ามือนั้นซัดเข้าที่ไหล่ของหรงฮวาอย่างจัง ส่งร่างเธอปลิวกระเด็น

หรงฮวาปลิวกระเด็นออกไปไกล สีหน้าซีดเผือด ยังไม่ทันลุกขึ้นจากพื้น อู๋ฮวาพุ่งวาบมาหยุดตรงหน้าเธอแล้ว

“ยอมรับว่าหน้าตาเจ้าพอมีดี แต่นั่นไม่ใช่ข้ออ้างให้มาทำกร่าง ไปตายซะ!”

อู๋ฮวาใจแข็งไร้ปรานี ซัดหมัดใส่ศีรษะของหรงฮวา