เย่ชิวไม่ได้จากไปทันที เขายืนอยู่ตรงนั้น จ้องศพของหรงฮวาที่นอนแน่นิ่งบนพื้นด้วยสายตาเย็นเฉียบ。
แววตาของเขาลึกซึ้งและเย็นชา ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง。
ทันใดนั้น เย่ชิวเงยหน้ามองฟ้า มุมปากยกยิ้มเย็น。
เขารู้ดีว่า วิญญาณแท้ดวงสุดท้ายของหรงฮวายังซ่อนอยู่ในกะโหลกศีรษะของเธอ。
"คิดว่าผมไม่รู้รึไง?" แววตาเย่ชิวฉายความยียวน "ในเมื่อเป็นงี้ งั้นให้ของเซอร์ไพรส์สักหน่อย!"
พอคิดขึ้นมา ก็เปิดถุงกิ่นคุน。
ทันใดนั้น โลงศพสีแดงโลหิตพุ่งออกมาจากถุงกิ่นคุน ลอยเคียงข้างเย่ชิว。
โลงนั้นแผ่กลิ่นอายลี้ลับเก่าแก่ ราวกับกำลังเล่าเรื่องราวที่ไม่เคยมีใครรู้。
"ไอ้หนู เวลาแบบนี้เรียกผมออกมาทำไม?" เสียงของเหล่าเจิ่วฟังดูหวาดๆ พูดว่า "ผมกลับเข้าไปดีกว่า!"
"รีบอะไร" เย่ชิวว่า "เรียกออกมาเพื่อให้เจ้ากินวิญญาณแท้"
พอได้ยิน โลงศพสีแดงโลหิตสั่นไหวเล็กน้อย ฝาโลงค่อยๆ เปิดออก กลิ่นไออึมครึมทรงพลังทะลักออกมา。
เหล่าเจิ่วกำลังจะลงมือ ทว่าเย่ชิวขยับมือไวดั่งสายฟ้า。
แกร๊ก!
เย่ชิวสอดมือเข้าไปในกะโหลกศีรษะของหรงฮวา คว้าวิญญาณแท้ดวงสุดท้ายของเธอออกมา ก้มมองมันในมือแล้วกล่าวเสียงเย็น "นึกไม่ถึงล่ะสิ ว่าจะมีวันนี้"
หรงฮวาหน้าตาตื่น ถามว่า "เย่ฉางเซิง น-นายรู้ได้ยังไงว่าฉันยังมีวิญญาณแท้อีกดวง?"
เย่ชิวหัวเราะ "ก็เฟิงเสี่ยวเสี่ยวบอกผมน่ะสิ"
เฟิงเสี่ยวเสี่ยว……
หรงฮวาด่าลั่น "เฟิงเสี่ยวเสี่ยวมันคนอกตัญญู หักหลังคนในไปเข้ากับคนนอก ขอให้ไม่ตายดี!"
"คิดเรื่องตัวเองก่อนเถอะ!" เย่ชิวว่า "เพื่อนคนนี้ของผม ชอบกลืนกินวิญญาณแท้เอามากๆ"
หรงฮวาเหลือบมองโลงศพสีแดงโลหิต ใจก็หายวาบ ตะโกนว่า "เย่ฉางเซิง ยังจะไม่ปล่อยฉันอีกหรือ?"
"ฉันเป็นคนของฮวงจินเจียจู๋ แกกล้าทำอะไรฉัน ตระกูลนั้นจะเอาเป็นเอาตายกับแกแน่!"
"พี่ชายของฉันมีร่างเทพไร้เทียมทาน พรสวรรค์ไร้เทียมทาน ในอนาคตจะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิแน่นอน!"
"พ่อของฉัน..."
ยังไม่ทันให้หรงฮวาพูดจบ เย่ชิวก็ขว้างวิญญาณแท้ของเธอเข้าไปทางโลงศพสีแดงโลหิตทันที。
"ไม่นะ—"
หรงฮวากรีดร้องด้วยความหวาดผวา ไม่นานเสียงนั้นก็ขาดหาย。
แล้วทันใด ก็ได้ยินเสียงกลืนจากในโลง รู้ได้ทันทีว่าเหล่าเจิ่วกำลังกินวิญญาณแท้ของหรงฮวา。
เย่ชิวสีหน้าเย็นชา กับคนที่คิดจะเอาชีวิตเขา เขาไม่มีวันปรานี。
ผ่านไปหลายสิบวินาที。
เสียงของเหล่าเจิ่วดังขึ้น。
"อร่อยล้ำจริงๆ!"
เสียงทุ้มแหบของเหล่าเจิ่วพูดอย่างยังอยากไม่หาย "ไอ้หนู ยังมีวิญญาณแท้อีกไหม? ขออีกหน่อย"
"ไง วิญญาณแท้ดวงเดียวไม่อิ่มหรือ?" เย่ชิวถาม。
"ยังไม่พอเลยสักนิด" เหล่าเจิ่วว่า。
เย่ชิวหัวเราะ "ไม่ต้องห่วง วันหน้ามีโอกาส ผมจะไปหาให้กินอีกสักหลายดวง ให้กินจนพอใจ"
เหล่าเจิ่วได้ยินก็ปลื้ม "อย่างนี้ค่อยเข้าท่า"
เย่ชิวกลอกตานิดๆ แล้วว่า "เหล่าเจิ่ว ดูสิ พอตามผมมา ผลประโยชน์ก็ไม่ขาด ผมนี่ก็เอื้อคุณไม่น้อยนะ ใช่ไหม?"
"งั้นต่อไป เลิกเรียกผมว่าไอ้หนูได้ไหม เปลี่ยนคำเรียกหน่อย?"
ทำทุกอย่างเสร็จ เย่ชิวจึงจากไป。
ไม่นาน เขาก็ไปเจอจางเหมยเจินเหรินกับพวก。
"ไอ้เด็กเวร ไปไหนมา ทำไมเพิ่งกลับ?" จางเหมยเจินเหรินถามอย่างร้อนใจ。
หลินต้าหนิวก็ว่า "หัวหน้า ถ้าคุณยังไม่กลับ เราคงต้องออกไปตามคนแล้วนะ"
ม่อเทียนจีว่า "ก่อนหน้านี้พวกเราสัมผัสได้ถึงเจตจำนงแห่งสงครามที่รุนแรง พี่ใหญ่ เกี่ยวกับคุณไหม?"
เย่ชิวก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นคร่าวๆ ให้ฟัง พอฟังจบ หลายคนหัวเราะชอบใจ。
ส่วนเฟิงเสี่ยวเสี่ยวหน้าตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง。
"เย่ฉางเซิง เมื่อกี้นายว่าไงนะ? นายฆ่าหรงฮวางั้นเหรอ? เป็นไปได้ยังไง!"
เฟิงเสี่ยวเสี่ยวไม่เชื่อเอาเสียเลย พูดว่า "หรงฮวาเป็นผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญ แถมบำเพ็ญจนมีวิญญาณแท้สามดวง แล้วยังมีร่างเทพจันทรา พลังรุนแรงเหนือกว่าฉันมาก นายกลับฆ่าเธอได้ นายนี่หลอกฉันอยู่สินะ?"
"เรื่องแบบนี้ ผมต้องหลอกคุณด้วยหรือ? มีเหตุผลอะไรต้องหลอก?" เย่ชิวว่า "จะเชื่อหรือไม่ ก็แล้วแต่คุณ"
เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกลืนน้ำลาย ถามว่า "นายฆ่าหรงฮวาจริงๆ น่ะเหรอ?"
หลินต้าหนิวพูดอย่างหัวเสีย "หัวหน้าบอกว่าฆ่า ก็ต้องฆ่าน่ะสิ จะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของเธอ"
"บ้าไปแล้ว เย่ฉางเซิง นายบ้าจริงๆ!" เฟิงเสี่ยวเสี่ยวชี้หน้าเย่ชิวว่า "นายรู้ไหมว่าหรงฮวาเป็นคุณหนูคนโตของฮวงจินเจียจู๋? นายฆ่าเธอ ฮวงจินเจียจู๋จะยอมปล่อยนายไปไหม?"
"ยังมีถังเจียที่กำลังประกาศรางวัลจับกุมนายด้วย"
"ห้าตระกูลใหญ่แห่งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต นายไปทำให้สองตระกูลโกรธเข้าเต็มๆ ฉันนี่ไม่รู้จะเรียกว่านายบ้าบิ่น หรือไม่ก็ไม่กลัวตายดี"
"เย่ฉางเซิง นายจบเห่แล้ว!"
เย่ชิวยักไหล่ ทำหน้าไม่แยแส แล้วยิ้มกล่าว "ขอแก้ไขนิดนะ ที่เธอพูดเมื่อกี้ผิดไป ห้าตระกูลใหญ่แห่งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต จริงๆ แล้วผมทำให้โกรธไปสามตระกูลแล้ว"
"สามตระกูล?" เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า "อีกตระกูลคือใคร?"
"หรือเธอไม่นับตระกูลของตัวเองด้วยรึไง?" เย่ชิวว่า "ยังไม่ยอมพาไปอีก เชื่อไหมว่าผมจะฆ่าเธอเดี๋ยวนี้?"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: วิสารทแพทย์เทวัญ
ตอนที่ 261-281 ทำไมมีตอนละไม่กี่บรรทัด...
เรื่องนี้มีเติมเงินอ่านไหมครับ แนะนำหน่อย...
ทำไมลงวันละตอนแล้วครับ ช่วยชี้แจงหน่อยครับ...
ทำไมช่วงนี้ลงวันละตอนล่ะครับอีกอย่างช่วงแรกได้อ่านตั้งแต่7โมงเช้าแต่พอลงตอนเดียวต้องอ่านตอน3โมงเย็น...
ไอ้ชิบหาย มีแต่หน้าเปล่าๆมา3วันแล้ว พอๆเลิกอ่านบล็อคแม่งออกเลย หนังสือที่อื่นมีอ่านเยอะแยะ...
หลังๆทำไมลงแต่หน้าเปล่า ไม่มีตัวหนังสือสักตัว...
จะอ่านบท1611-1616ยังใงคับ...
ตอนที่ 267 - 301 มีแค่ 2-3 บรรทัดเองรบกวนแก้ไขให้ด้วยครับ ขอบคุณครับ...
อยากอ่านจนจบเรื่องทำไงบ้างครับ...
ฮาเร็มไหมครับ...