วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2752

กลิ่นหอมเย้ายวนลอยมาแต่เบื้องหน้า คลุกเคล้ากลิ่นยาอ่อนๆ แค่สูดเข้าไปครั้งเดียวก็รู้สึกโปร่งโล่งสดชื่น

นี่คือกลิ่นของยาศักดิ์สิทธิ์!

เย่ชิวยังไม่ทันเอ่ย เฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็ชิงพูดขึ้นก่อน สีหน้าของเธอเคร่งขรึมลง เอ่ยเสียงต่ำว่า “ทุกคนระวัง ข้างหน้ามียาศักดิ์สิทธิ์ปรากฏ กลิ่นแบบนี้ไม่ใช่สิ่งธรรมดาจะส่งออกมาได้”

เย่ชิวกวาดตามองโดยรอบ พลันสัมผัสได้ว่าบรรยากาศในป่าดูเปลี่ยนไปอย่างประหลาด ความไม่สบายใจผุดขึ้นมาอย่างเงียบงัน

“ระวังกันให้มากหน่อย” เย่ชิวเตือน

“เฟิงเสี่ยวเสี่ยว รู้ไหมว่ายาศักดิ์สิทธิ์นี่คืออะไร?” ม่อเทียนจีเอ่ยถาม แววตาฉายทั้งความสงสัยและความระวัง

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวส่ายหน้า ตอบว่า “ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตมีของวิเศษและสมบัติล้ำค่ามากมายเกินนับ ฉันแม้เติบโตที่นี่ตั้งแต่เด็กก็ใช่ว่าจะรู้หมด แต่กลิ่นนี้พิเศษเหลือเกิน แน่ละว่าเป็นของไม่ธรรมดา”

จางเหมยเจินเหรินชักจะรอไม่ไหว พูดว่า “อย่าไปสนใจมาก ไปดูกันก่อนว่าตกลงเป็นยาศักดิ์สิทธิ์อะไร”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเห็นท่าทีของจางเหมยเจินเหรินก็รู้ว่าเขาหมายตายาศักดิ์สิทธิ์เข้าแล้ว จึงเอ่ยว่า “อย่าทำหุนหัน”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะหึๆ “ไม่ทำหุนหันๆ ข้านี่แค่ไปดูเฉยๆ”

ว่าดังนั้น ทุกคนก็ออกเดินหน้าต่อ

พวกเขาระวังตัวมากขึ้น กลั้นหายใจ ก้าวเดินอย่างแผ่วเบา

ยิ่งทุกคนลึกเข้าไป กลิ่นหอมยิ่งข้นขึ้น ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยชักนำใจให้เคลิบเคลิ้มจนยากจะต้าน

ทิวทัศน์รอบด้านพลันแปรเปลี่ยน ป่าเขียวชอุ่มเริ่มโปร่งลง กลับกลายเป็นหมู่พืชพรรณประหลาด ผลิบานด้วยสีสันเรืองรอง ราวเหยียบย่างเข้าสู่โลกแห่งความฝัน

“ทุกคน ระวังให้ดี ที่นี่บรรยากาศต่างจากด้านนอกมาก ยิ่งต้องระวังตัวให้มาก” เย่ชิวส่งเสียงลับเตือนทุกคน

เขาเดินนำหน้า คอยหยุดเป็นระยะๆ กวาดสายตาตรวจตราแทบทุกตารางนิ้ว เหมือนกำลังค้นหาบางอย่าง

“ดูนั่น!”

หลินต้าหนิวชี้ไปยังที่โล่งไม่ไกลนัก ที่นั่นมีพืชประหลาดต้นหนึ่งขึ้นอยู่ ทั้งต้นเปล่งประกายอ่อนโยน กลิ่นหอมลอยออกมาจากตรงนั้น ทำให้คนที่สูดเข้าไปใจโล่งสบาย

“นั่นคือ…” สายตาของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวชะงักไปชั่วขณะ แววประหลาดใจวาบผ่าน “หญ้าดาราเก้าผลัด?”

“หญ้าดาราเก้าผลัด?” ทุกคนพอได้ยินก็พากันตกตะลึง

พอเงยหน้ามอง ก็เห็นว่าหญ้าดาราเก้าผลัดมีรูปทรงเป็นเอกลักษณ์จนเห็นครั้งเดียวก็ยากลืม

ทั้งต้นเปล่งแสงอุ่นละมุน ราวผ้าไหมสีทองต้องแสงอรุณแรก แฝงความลี้ลับและชีวิตชีวา

มีเก้าใบ แต่ละใบขนาดเท่าตะเกียบ ยาวราวหนึ่งศอก เรียวยาวและยืดหยุ่น ดั่งหล่อจากทองคำ สุกปลั่งวาววับ

ที่แปลกที่สุดคือ เมื่อมันปล่อยกลิ่นหอมออกมา บรรยากาศรอบด้านดูนุ่มนวลลง กลิ่นนั้นราวมีพลังชำระใจ ให้คนที่สูดเข้าไปลืมความกังวล ใจโปร่งสบาย

เย่ชิวกล่าวว่า “สรรพคุณหลักของหญ้าดาราเก้าผลัดคือฟื้นฟูวิญญาณแท้ ถือเป็นของล้ำค่ามหาศาล หายากยิ่ง”

“ยิ่งไปกว่านั้น มันเติบโตช้ามาก ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งแสนปีจึงจะเพิ่มความยาวได้เพียงหนึ่งนิ้ว”

“เพราะอย่างนั้นจึงหาเห็นได้ยากยิ่ง”

จางเหมยเจินเหรินพอได้ยิน แววตาวาบด้วยความโลภ แต่ก็รีบกลบเกลื่อนไว้ ทำทีเฉย พูดอย่างเรียบๆ ว่า “ในเมื่อเจอของวิเศษขนาดนี้ ก็ควรเก็บติดมือไว้สักหน่อย จะได้ไม่เสียเที่ยว”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกลับส่ายหน้า สีหน้าจริงจัง “ที่ที่หญ้าดาราเก้าผลัดเติบโต มักมาพร้อมอันตรายที่เราไม่รู้ ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่คือเขตต้องห้ามแห่งชีวิต”

“ที่เรียกว่าเขตต้องห้าม ก็เพราะแถวนี้ซ่อนความลับและภัยอันตรายที่คนไม่รู้ไว้มากมาย เราควรระวังให้มาก”

เย่ชิวพยักหน้าเห็นด้วย “เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดถูก เราไม่ควรปล่อยให้ความโลภชั่ววูบทำให้มองข้ามความเสี่ยงที่ซ่อนอยู่ ตรวจดูสภาพแวดล้อมรอบๆ ให้แน่ใจว่าปลอดภัย แล้วค่อยเก็บ”

เห็นได้ชัดว่าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวเกรงกลัวถังซานมาก

“ไป?” จางเหมยเจินเหรินว่า “ยาศักดิ์สิทธิ์ยังไม่ได้มือ จะชิ่งไปเฉยๆ ได้ยังไง?”

ทว่าในตอนนั้นเอง คลื่นพลังมหาศาลก็กวาดมาทางนี้ ราวแม่น้ำสายใหญ่เชี่ยวกรากถาโถมเข้ามา

“ข้านึกว่าใครแอบซุ่ม ทำลับๆ ล่อๆ ที่แท้ก็แค่เศษสวะของสกุลเฟิง”

ถังซานแค่นหัวเราะเย็น สายตาตกมาหยุดบนหน้าเฟิงเสี่ยวเสี่ยว มุมปากยกยิ้มเย็นชา “เฟิงเสี่ยวเสี่ยว เจ้าก็อยากได้สมุนไพรวิเศษต้นนี้ด้วยรึ?”

“ข้าบอกไว้เลย สมุนไพรวิเศษต้นนี้ข้าเอาแน่!”

“ถ้าไม่อยากตาย ก็ไสหัวไปซะ!”

ส่วนเย่ชิวกับพวก ถูกเมินสนิท ถังซานไม่แม้แต่ชายตามอง

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวมองถังซานเย็นชา “ถังซาน อย่าลืมว่า สมุนไพรวิเศษต้นนี้เราเจอก่อน”

ถังซานหัวเราะหึๆ อย่างไม่ใส่ใจ “แล้วไง?”

“จะมาอ้างว่าใครมาก่อนมาหลังรึ? ข้าบอกให้ โลกนี้ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่เป็นใหญ่”

“ของล้ำค่าต้องตกอยู่กับผู้มีฝีมือ”

“แน่นอน หากคิดจะแย่ง ข้าก็ไม่ขัด แย่งได้ ข้าก็ยกให้เอง”

“แต่…เจ้ากล้าแย่งกับข้ารึเปล่า ไอ้สวะ!”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวหน้าเขียวหน้าซีดด้วยความโกรธ กำลังจะอ้าปากพูด ทว่า——