วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2754

ฟิ้ว!

อยู่ๆ หญ้าเก้าสังเคราะห์แห่งดาราก็สว่างวาบขึ้นมาราวกับพลุส่องฟ้า

ถัดมา มันถึงกับลอยตัวผละจากพื้น ขึ้นไปค้างอยู่กลางอากาศ

ภาพนี้ทำเอาทุกคนอึ้งไปตามๆ กัน ไม่คิดเลยว่ายาศักดิ์สิทธิ์ต้นนี้จะมีสภาพแปรเปลี่ยนราวกับมีจิตรับรู้ของตนเอง

หญ้าเก้าสังเคราะห์แห่งดาราลอยนิ่งกลางอากาศ หมุนช้าๆ หอมละมุนโชยมาเป็นพักๆ

ตามใบของมันมีแสงดาวระยิบระยับ ราวกับอัดแน่นไว้ด้วยพลังแห่งหมู่ดาวไม่รู้จบ อวลไปด้วยชีวิตชีวาอันพลุ่งพล่าน

สองคนที่กำลังปะทะกันอยู่หยุดมือทันที

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เฟิงอู๋เหินขมวดคิ้วถาม

ถังซานเองก็เต็มไปด้วยความงุนงง เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

ทันใดนั้น หญ้าเก้าสังเคราะห์แห่งดาราก็เปล่งเสียงอ่อนหวาน ใสกังวานเหมือนสาววัยสิบแปดเอ่ยว่า “ข้าคือหญ้าเก้าสังเคราะห์แห่งดารา วันนี้ชะตาพามาพบพวกท่าน ถือว่ามีวาสนาต่อกัน”

ทุกคนได้ยินก็สะดุ้งใจ ไม่คิดเลยว่ายาศักดิ์สิทธิ์ต้นนี้จะพูดภาษาคนได้

หญ้าเก้าสังเคราะห์แห่งดาราพูดต่อว่า “ดูแล้วแต่ละท่านไม่ธรรมดา หากแต่ยาศักดิ์สิทธิ์มีเพียงหนึ่งต้น ข้าไม่อาจประทานให้พร้อมกันได้ ฉะนั้น ขอให้แต่ละท่านวัดกันที่ฝีมือ ผู้ใดมากด้วยความสามารถ ผู้นั้นย่อมครอบครอง!”

ว่าแล้ว หญ้าเก้าสังเคราะห์แห่งดาราก็กลายเป็นลำแสง พุ่งขึ้นไปกลางเวหา โปรยแสงดาวพร่างพราวไปทั่วผืนฟ้า

“เอาล่ะ เริ่มได้”

ได้ยินดังนี้ ถังซานกับเฟิงอู๋เหินสบตากันแวบหนึ่ง

ในดวงตาของทั้งคู่ อัดแน่นด้วยเจตจำนงแห่งสงครามอย่างเข้มข้น

“ฮึ!” ถังซานสะบัดเสียงเย็น กล่าวว่า “เฟิงอู๋เหิน หญ้าเก้าสังเคราะห์แห่งดารานี่เป็นของผม ใครก็แย่งไปไม่ได้”

เฟิงอู๋เหินหัวเราะหึๆ “นายบอกว่าเป็นของนาย ก็เป็นของนายเลยสิ?”

“ถังซาน นายหูหนวกหรือไง?”

“เมื่อครู่หญ้าเก้าสังเคราะห์แห่งดาราพูดชัดเจนแล้ว วัดกันที่ฝีมือ ใครแน่กว่า ของก็เป็นของคนนั้น”

ศึกนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้อีกแล้ว

อากาศระหว่างถังซานกับเฟิงอู๋เหินราวกับแข็งตัว สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ เจตจำนงแห่งสงครามพลุ่งพล่าน

ทั้งสองต่างรู้ดี ศึกนี้ไม่ใช่แค่เพื่อชิงหญ้าเก้าสังเคราะห์แห่งดาราเท่านั้น แต่ยังเป็นศึกพิสูจน์ฝีมือและศักดิ์ศรีของตนด้วย

“มาเถอะ เฟิงอู๋เหิน ให้ผมดูทีว่าคนที่ได้ร่างกายแห่งกาลเวลาและอวกาศ จะมีของแค่ไหน” ถังซานพูดเย็นชา

ร่างเขาเริ่มเรืองแสงจางๆ นั่นคือพลังชี่ภายในกายที่กำลังปะทุ

เฟิงอู๋เหินก็ไม่ยอมแพ้ กลิ่นอายพลังอันรุนแรงพุ่งทะลักจากตัวเขาเช่นกัน ปะทะกับคลื่นพลังของถังซาน ราวกับสายฟ้าสองสายดวลกันกลางเวหา

“ถังซาน ระวังตัวไว้หน่อยนะ ผมลงมือไม่ค่อยรู้เบามือ เดี๋ยวพลาดพลั้งเผลอฆ่านายตาย อย่าหาว่าผมไม่เตือน” เงาร่างเฟิงอู๋เหินวูบไหว พุ่งใส่ถังซาน

พร้อมกันนั้น ถังซานก็ขยับตัวเช่นกัน ราวกับม้าพยศหลุดบังเหียน หอบเอาเจตจำนงแห่งสงครามมหาศาล พุ่งสวนเข้าใส่เฟิงอู๋เหิน

ตูม!

ทั้งสองปะทะกันในพริบตา ราวกับขุนเขาสองลูกชนกัน สนั่นหวั่นไหวไปทั้งฟ้า

ความเร็วของพวกเขาเร็วลิบ เงาร่างพริบพรายกลางฟ้า ทุกครั้งที่ปะมือกัน คลื่นกระแทกก็ซัดกระจายเป็นวงกว้าง

บนพื้น เย่ชิวกับพวกจ้องดูศึกกลางฟ้าไม่กะพริบตา

“โคตรแกร่ง!” ม่อเทียนจีอุทาน

หลินต้าหนiaoยังใจสั่นไม่หาย พูดว่า “ดีนะเมื่อกี้ไม่ได้เผลอออกมือ เฟิงเสี่ยวเสี่ยว ลูกพี่ลูกน้องของนายคนนี้ฝีมือโหดจริง”

“แน่อยู่แล้ว เขาเป็นหนึ่งในห้าสุดยอดอัจฉริยะแห่งเขตต้องห้ามชีวิต ตำนานร่างกายแห่งกาลเวลาและอวกาศ” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า

จางเหมยเจินเหรินเงยหน้ามองฟ้า พูดว่า “แข็งแกร่งจริง ฝีมือสองคนนี้พอฟัดพอเหวี่ยงกับข้าพเจ้าเลย”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวงอนขึ้นมา คำรามต่ำๆ ว่า “นายรู้อะไร? ผมคือทายาทเฟิงเจีย ถ้าไปก่อศัตรูนอกบ้าน จะทำให้ตระกูลเดือดร้อน”

“งั้นพอเขาด่าว่านายเป็นคนไร้ค่า นายก็ยอมมันเหรอ?” เย่ชิวว่า “ถึงผมจะไม่ได้สนิทกับนาย แต่เห็นแก่นายที่พาผมมาถึงนี่ เดี๋ยวผมจะจัดการถังซานให้จบๆ ไป”

อะไรนะ เขาคิดจะฆ่าถังซานจริงๆ?

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวทีแรกยังนึกว่าเย่ชิวพูดเล่น แต่ฟังน้ำเสียงตอนนี้แล้ว ดูยังไงก็เอาจริง

“ผมเตือนอีกครั้ง อย่าหาเรื่อง ที่นี่คือเขตต้องห้ามแห่งชีวิต”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดกับเย่ชิวว่า “นายก็ไปก่อโทษกับถังเจียไว้แล้ว ยังจะไปท้าทายถังซานอีก ระวังให้ดี ไม่เหลือแม้เถ้ากระดูก”

เย่ชิวเหล่มองเฟิงเสี่ยวเสี่ยวทีหนึ่ง แล้วพูดว่า “ที่แท้นายกลัวจะพลอยซวยไปกับผมใช่ไหม?”

พลันสายตาเฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็หลบ ไม่กล้าสบตาเย่ชิว

เย่ชิวเดาถูก เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกังวลเรื่องนี้จริง

เขากลัวว่าเย่ชิวฆ่าถังซานไม่สำเร็จ แล้วถูกเปิดโปงตัวตน จากนั้นถังซานต้องตามมาเอาคืนแน่

เพราะเขาอยู่กับเย่ชิว

ยังมีเฟิงอู๋เหิน ก็ต้องคาดคั้นถามความสัมพันธ์ของเขากับเย่ชิวด้วย

สำคัญที่สุด ตอนนี้ทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิตกำลังค้นหาเย่ชิว พลาดเพียงนิด เขาจะพาตระกูลเดือดร้อนใหญ่หลวง

“เฟิงเสี่ยวเสี่ยว ผมเข้าใจความกังวลของนาย แต่ในฐานะผู้ชาย เอะอะก็ชั่งน้ำหนักไปหมด มันไม่ใช่เรื่องดี”

เย่ชิวเปลี่ยนท่าที แล้วยิ้มพูดว่า “ถังเจียไม่ใช่เอาศาสตราจักรพรรดิมาตั้งค่าหัวผมหรือ? งั้นก็ดี ผมจะเล่นงานอัจฉริยะไร้เทียมทานของพวกมันเอง ดังนั้นถังซานต้องตาย”

“ว่าแต่ว่า เฟิงอู๋เหินเป็นน้องชายลูกพี่ลูกน้องของนาย จะจัดการยังไง?”

“จะให้ไว้ชีวิต หรือจะให้ฆ่า?”