วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2755

พอได้ยิน สีหน้าของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็เปลี่ยนไปมา จนอ่านไม่ออกว่าเขาคิดอะไร

เขาไม่คาดคิดว่าเย่ชิวจะอวดดีถึงเพียงนี้ ไม่ใช่แค่คิดจะเก็บถังซาน ยังกล้าถามถึงความเป็นความตายของเฟิงอู๋เหินอีกด้วย

เย่ฉางเซิง นาย…นายบ้าไปแล้วหรือ? น้องชายลูกพี่ลูกน้องของผม เฟิงอู๋เหิน นายจะพูดถึงความเป็นความตายของเขาแบบส่งเดชแบบนี้ได้ยังไง?

เสียงของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวมีความสั่นอยู่เล็กน้อย ชัดว่าโดนคำพูดของเย่ชิวเล่นเอาตกใจจนเสียงสั่น

เย่ชิวเพียงยิ้มบาง กล่าวด้วยสายตาลึกซึ้งว่า: ผมแค่ช่วยคุณคิดถึงผลที่ตามมา เพราะพอผมลงมือเมื่อไร น้องชายลูกพี่ลูกน้องของคุณย่อมหนีไม่พ้นจะถูกลูกหลง

ถามตรงๆ เลย คุณอยากให้ผมไว้ชีวิตเขา หรืออยากให้ผมส่งเขาลงยมโลก?

หรือจะให้ผมตัดสินใจแทน?

ผมว่าฆ่าทิ้งดีกว่า

ข้อแรก เขาเป็นคนของเฟิงเจียแต่กลับไม่เห็นหัวคุณ นั่นคือไม่ให้เกียรติผู้ใหญ่ ข้อสอง ถ้าเขาไม่ตาย ตำแหน่งของคุณถูกเขาแทนที่เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น สุดท้าย ต่อให้คุณได้เป็นหัวหน้าตระกูลของเฟิงเจียในอนาคต คุณก็คงไม่อยากมีคนหัวดื้อไม่เชื่อฟังแบบนี้อยู่ข้างกาย…

พอแล้ว! เฟิงเสี่ยวเสี่ยวตัดบทเย่ชิว น้ำเสียงปนโทสะกล่าวว่า: เย่ฉางเซิง ผมเตือนนะ อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม

เฟิงอู๋เหินกับถังซานไม่ใช่คนที่นายจะไปหาเรื่องได้ง่ายๆ เบื้องหลังพวกเขาคือทั้งถังเจียกับเฟิงเจีย

ถ้านายลงมือขึ้นมา ผลที่ตามมาจะร้ายแรงเกินคาด!

เย่ชิวส่ายหัวเบาๆ ไม่ใส่ใจคำเตือนนั้น: ผลลัพธ์เหรอ? ตอนนี้ทั่วเขตต้องห้ามแห่งชีวิตกำลังไล่ล่าผม จะมีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้อีก?

หลักการของผมมีข้อเดียว: ใครไม่ก่อเรื่องกับผม ผมก็ไม่ยุ่ง; ใครกล้าล้ำเส้น ผมถอนรากถอนโคน

คุณก็รู้ดี ถังหลี่เป็นฝ่ายเปิดฉากเล่นงานผมก่อน ผมถึงฆ่าเขา

ไหนๆ ตอนนี้ถังเจียถึงกับเอาศาสตราจักรพรรดิมาประกาศตั้งค่าหัวล่าผม ผมก็จะไม่ไว้หน้าให้พวกเขา ดังนั้น ต่อให้เทพลงมาก็ช่วยถังซานไม่ได้ วันนี้ถังซานต้องตาย

ส่วนเฟิงอู๋เหิน ผมจะเห็นแก่หน้าคุณ ให้คุณเป็นคนตัดสินใจเรื่องความเป็นความตายของเขา

คุณอยากให้เขารอด ผมก็ไว้ชีวิตเขา; ถ้าคุณอยากให้เขาตาย ผมจะส่งเขาไป

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวนิ่งงัน

ในใจเขาสองจิตสองใจอย่างหนัก

ด้านหนึ่ง เขาไม่อยากให้เย่ชิวลงมือ เพราะถ้าตัวตนของเย่ชิวหลุดขึ้นมา อาจนำภัยพิบัติมาสู่เขาและตระกูล อีกด้านหนึ่ง เขากลับรู้สึกคาดหวังอย่างประหลาดต่อฝีมือและความแน่วแน่ของเย่ชิว

เย่ฉางเซิง นาย…แน่ใจจริงๆ เหรอว่าจะฆ่าถังซานได้?

เย่ชิวไม่ตอบตรงๆ เพียงยิ้มมุมปากแล้วว่า: เดี๋ยวคุณก็รู้คำตอบเอง

ทันใดนั้น การต่อสู้บนฟ้าก็ทวีความเดือดระอุ

เงาร่างของถังซานกับเฟิงอู๋เหินพุ่งสวนกันราวสายฟ้าสองเส้น ทุกครั้งที่ปะทะกันเสียงระเบิดกึกก้องสะท้านหู

ตูม!

อีกระลอกปะทะดุเดือด ทั้งคู่ถอยพร้อมกันหลายก้าว ยืนห่างกันประจันหน้า

ฮ่าฮ่าฮ่า ถังซาน ดูท่าช่วงนี้ฝีมือขึ้นบ้างนะ แต่ถ้าจะครอบครองหญ้าเก้าสังเคราะห์แห่งดารา แค่นี้ยังไม่พอ!

เฟิงอู๋เหินหัวเราะลั่น ร่างวูบไหวก่อนจะพุ่งเข้าหาถังซานอีกครั้ง

สายตาถังซานเย็นเฉียบ ก็โต้กลับไม่ยอมกันว่า: เฟิงอู๋เหิน แกก็มีแค่นี้ วันนี้ฉันจะสั่งสอนให้แกเลิกกร่างเอง!

ทั้งสองเข้าปะทะกันอีก ยิ่งสู้ยิ่งดุ

พูดจบ ร่างเย่ชิวพลิ้ววาบ เข้าประชิดหญ้าเก้าสังเคราะห์แห่งดาราที่ลอยค้างอยู่ในสุญญากาศ

อยากตายนักรึไง! ถังซานคำรามจะพุ่งเข้าหยุด แต่ถูกเฟิงอู๋เหินขวางไว้

จะรีบร้อนไปไหน ดูก่อนว่าเขาคิดจะทำอะไร? แววตาเฟิงอู๋เหินฉายแววสงสัย เขาเองก็ไม่คิดว่าเย่ชิวจะทำเช่นนี้

เย่ชิวมายืนเบื้องหน้าหญ้าเก้าสังเคราะห์แห่งดารา ไม่ได้เด็ดทันที แต่ยื่นมือแตะใบที่เปล่งแสงเรืองรองอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้า ราวกับกำลังสื่อสารอะไรบางอย่างกับยาศักดิ์สิทธิ์ต้นนี้

ฮึ! แกล้งทำลึกลับไปงั้น! ถังซานส่งเสียงเย็นใส่ด้วยความดูแคลน

ชั่วครู่เดียว

วึบ!

หญ้าเก้าสังเคราะห์แห่งดาราสั่นไหวแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ ลอยเข้าหาฝ่ามือของเย่ชิว ราวถูกพลังบางอย่างดึงดูด

นี่…เป็นไปได้ยังไง! เฟิงอู๋เหินเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อสายตา

ถังซานก็อึ้งไปเช่นกัน

เขาไม่เคยเห็นภาพประหลาดเช่นนี้มาก่อน—ก่อนหน้านี้มันยังประกาศชัดว่า “ใครฝีมือถึงก็เอาไป” อยู่เลย ทำไมเดี๋ยวนี้ถึงโผไปอยู่ในมือผู้ชายคนอื่นเอง?

ตอนนั้น ในหัวของถังซาน หญ้าเก้าสังเคราะห์แห่งดาราเหมือนผู้หญิง—เมื่อครู่ยังทำท่ารักษาฟอร์ม บอกว่า “ขายฝีมือไม่ขายตัว” แต่พริบตาเดียวกลับโผเข้าซบอกชายอื่นเอง ช่าง… ใจง่ายจริงๆ!

เย่ชิวกำหญ้าเก้าสังเคราะห์แห่งดาราไว้เบาๆ รับรู้พลังชีวิตที่ไหลผ่าน แล้วยิ้มกล่าวว่า: ดูท่ามันตัดสินใจของมันเองแล้ว

พูดจบ เขาหันไปมองถังซานกับเฟิงอู๋เหิน แววตาแฝงการเย้ยหยันเล็กๆ

ตอนนี้ยังจะเถียงอยู่อีกไหมว่าผมไม่มีสิทธิ์ชี้ขาด?