วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2763

“วิชาสังหารเงาเหรอ?”

มุมปากของเย่ชิวกระตุกยิ้มเย็น แค่ได้ยินชื่อก็รู้ว่าเป็นวิธีสกปรก

เขาเปิดใช้ดวงตาสวรรค์ทันที ก็จับได้ถึงแรงสั่นไหวแผ่วเบาในอากาศ

“ฮึ อยากเล่นซ่อนตัวกับผมรึ? เจ้าพลาดแล้ว”

เย่ชิวไม่ขยับแม้แต่น้อย เพียงสะบัดมือเบาๆ ทันใดนั้น เกิดระลอกคลื่นสีทองแผ่เป็นวงกระเพื่อมไปทั่วอากาศ ราวกับมิติเริ่มบิดเบี้ยว

ตู้ม!

จากนั้นก็มีเสียงดังตึ้บขึ้นมา ร่างของถังซานถูกบังคับให้ปรากฏตัวออกจากอากาศ หน้าเผือดซีด ชัดเจนว่าเพิ่งเสียท่าไปไม่น้อย

“เป็นไปได้ยังไง? วิชาสังหารเงาของผมกลับใช้กับเจ้าไม่ได้ผล?” ถังซานเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อ

วิชาสังหารเงาของเขาเป็นสุดยอดวิชาสังหารอันเกรียงไกรของถังเจีย ที่ไหนได้ พอมาเจอเย่ชิวกลับรับมือไม่ได้แม้กระบวนท่าเดียว

ไม่ไกลออกไป เฟิงอู๋เหินเห็นภาพนั้นก็ถลนตา ทำหน้าเหมือนเห็นผี

“วิชาแห่งมิติ! เย่ฉางเซิงทำไมถึงใช้วิชาแห่งมิติได้?”

พอหายช็อก เฟิงอู๋เหินกลับตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม

“สวรรค์ช่างเมตตาผมจริงๆ ดันส่งคนที่ใช้วิชาแห่งมิติได้มาตรงหน้าผม นี่มันช่วยให้ผมบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิเร็วขึ้นชัดๆ”

“เย่ฉางเซิง เจ้าไม่ใช่แค่ม้ามืด แต่ยังเป็นขุมทรัพย์ล้ำค่า”

“ยอดเยี่ยมจริงๆ!”

เฟิงอู๋เหินตื่นเต้นจนคุมไม่อยู่

เย่ชิวปรายตามองถังซาน เยาะเย้ยว่า “การลอบโจมตีน่ะ ต้องสังหารให้ตายในทีเดียว วิชาสังหารเงาของเจ้า ฉูดฉาดแต่ไร้แก่นสาร”

ถังซานเดือดดาล

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินใครมาดูแคลนวิชาสังหารเงาเช่นนี้

ต้องรู้ไว้ด้วยว่า วิชาสังหารเงาไม่ใช่แค่ไม้ตายของเขา หากยังเป็นผลงานที่บรรพชนถังเหมินหลายชั่วคนทุ่มเทเลือดใจสร้างขึ้นมา

ไม่เกินจริงเลยที่จะบอกว่า นี่คือสุดยอดวิชาประจำตระกูลของถังเจีย!

เพียงแต่วิธีฝึกวิชาสังหารเงานั้นยากลำบาก ยิ่งกว่านั้นยังต้องมีสรีระเฉพาะ จึงตลอดหลายพันปีของถังเจีย นอกจากถังซานแล้ว ไม่มีผู้ใดเรียนสำเร็จ

แม้แต่ถังหลี่ ผู้ครอบครองร่างกายแห่งสรรพชีวิตซึ่งตายคามือเย่ชิว ก็ยังฝึกวิชาสังหารเงาไม่สำเร็จ

ด้วยเหตุนี้เอง ถังซานจึงถูกยกให้เป็นอัจฉริยะไร้เทียมทานของถังเจีย

ทว่าเขาไม่คาดคิดเลยว่าวันนี้จะมีคนกล้าดูหมิ่นวิชาสังหารเงาต่อหน้าเขาได้ถึงเพียงนี้

น่าชังนัก!

น่าแค้น!

ต้องฆ่า!

“อ๊า—!” ถังซานคำรามลั่น แล้วร่างก็หายวับจากที่เดิม

ครั้งนี้เขาเร่งพลังทั้งร่าง ความเร็วพุ่งถึงขีดสุด กลมกลืนไปกับอากาศอย่างสิ้นเชิง

ยิ่งมีแสงดำพลุ่งพล่านปกคลุม เขายิ่งไม่เชื่อว่าเย่ชิวจะยังจับร่องรอยของเขาได้

ทว่าเขาไม่รู้เลยว่า เย่ชิวมีดวงตาสวรรค์ที่มองทะลุภาพลวงทั้งปวง

เย่ชิวเปิดดวงตาสวรรค์เต็มกำลัง ทุกอิริยาบถของถังซานฉายชัดอยู่ในสายตาเขา

“ช้าเกินไป!”

เย่ชิวยิ้มบางๆ แล้วพุ่งตัว กลายเป็นสายฟ้าสีทอง กำหมัดฟาดออกไป

ปึง!

ถังซานถูกเย่ชิวอัดกระเด็นออกมาจากอากาศ สำลักโลหิตเป็นสาย

ถังซานราวถูกสายฟ้าฟาด ร่างทั้งร่างปลิวกระเด็น เลือดสดพุ่งจากปากไม่ขาดสาย หน้าซีดขาวราวกระดาษ

“เป็นไปได้ยังไง ทำไมเจ้าถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?” ถังซานนอนกองอยู่กับพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนน

เย่ชิวดั่งจักรพรรดิสวรรค์ ยืนลอยอยู่กลางอากาศ ก้มมองถังซานอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า “บนโลกนี้ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้ มันก็พิสูจน์แล้วว่า อัจฉริยะของถังเจียอย่างเจ้า ก็มีแค่นี้”

“ไม่! ผมยังไม่แพ้ ผมจะพลิกสถานการณ์กลับมา ผมจะฆ่าเจ้า!” ถังซานหน้าเหี้ยมเกรียม พูดไปก็ยันตัวลุกขึ้นจากพื้นไป

ยามนี้ดวงตาเขาแดงฉาน ดูน่าสะพรึงราวอสูรร้ายที่ถูกกระตุ้นโทสะ

“แพ้แต่ไม่ยอมก้มหัว ก็พอจะมีกระดูกสันหลังอยู่บ้าง” เย่ชิวหัวเราะแผ่ว แต่ดวงตาไร้คลื่นไหว ต่อด้วย “ทว่าความฮึกเหิมเปล่าๆ เปลี่ยนอะไรไม่ได้ กำลังต่างหากที่ตัดสินทุกอย่าง”

“ดังนั้น ตายซะ”

ถังซานได้ยินดังนั้นก็กัดกรามแน่น เขารู้ดีว่าเย่ชิวไม่ได้พูดลอยๆ

ในการประลองครั้งนี้ พลังของเขาเป็นรองเย่ชิวจริง ทว่าความหยิ่งทระนงและความไม่ยอมแพ้ในอกกลับลุกโชนดังเพลิง

“เย่ฉางเซิง ผมยอมรับว่าพลังของเจ้าร้ายกาจ แต่ผมถังซานไม่ใช่พวกนั่งรอตาย”

น้ำเสียงของถังซานกร้าวแน่วแน่ ราวกับฝืนคั้นออกมาจากไรฟัน เขาจ้องเย่ชิวเขม็ง เอ่ยว่า “จะให้ใครมาฆ่าเล่นตามอำเภอใจน่ะ ไม่ง่ายหรอก! คิดจะฆ่าผมไม่ง่ายหรอก... ตอนนี้จะให้เจ้าลิ้มรสวิชาลับไม่ถ่ายทอดของถังเจีย ‘แปรพันเงา’”

ฟิ้ว!

ไม่ทันขาดคำ ร่างของถังซานก็พร่าเลือน คล้ายแตกเป็นเงาเลือนนับไม่ถ้วน กระจายออกไปรอบทิศ

ยิ่งไปกว่านั้น แต่ละเงาเลือนยังแฝงกลิ่นอายของถังซานอยู่ ทำให้แยกแยะของจริงของปลอมได้ยากยิ่ง

“แปรพันเงา? นี่คือไพ่ตายขั้นสุดท้ายของเจ้ารึ?” เย่ชิวหรี่ตา ดวงตาสวรรค์กวาดมองไปตามเงาเลือนทุกเงา ทว่ากลับแปลกใจที่พบว่า เงาเหล่านั้นล้วนแฝงพลังวิญญาณของถังซานอยู่ แม้แต่ดวงตาสวรรค์ก็ยากจะชี้ชัดได้ง่ายๆ ว่าไหนคือถังซานร่างจริง

“เย่ฉางเซิง เจ้าจะแข็งแกร่งสักเพียงใด แต่จะฆ่าผม เจ้าก็ต้องจ่ายราคา”

เสียงของถังซานดังมาจากทุกทิศทุกทาง แต่ละเงาเลือนราวกับเป็นร่างจำแลงของเขา อัดแน่นด้วยการยั่วยุและเจตนาสังหารไม่รู้จบ

“เย่ฉางเซิง ถ้าหาตัวร่างจริงของผมไม่เจอ คนที่จะตายก็คือเจ้า”