วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2780

คำพูดของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งเอ่ยได้ไม่ทันจบ จู่ๆ ก็มีเสียงประหลาดดังแว่วจากไกลเข้ามาใกล้

“อู้...อู้...”

เสียงนั้นก้องสะท้อนทั่วเทือกเขา ราวกับเป็นเสียงเรียกจากแดนบาดาล

ฉับพลัน ทุกคนก็หนาวสั่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ขนทั่วกายลุกชัน

ใบหน้าของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวซีดเผือด เขาหันขวับมองกลับไป สายตากวาดไปรอบทิศ แต่ก็ไม่พบสิ่งใด

“นี่มันเสียงอะไร?”

หลินต้าหนิวเอ่ยถามด้วยความตึงเครียด มือเผลอกำมีดตอนแน่น ใจเริ่มแตกตื่น

เสียงของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวสั่นเล็กน้อย “พ่อผมเคยบอกว่า เสียงนี้เหมือนจะเกี่ยวข้องกับท่านผู้สูงศักดิ์ ส่วนรายละเอียดเป็นอย่างไร ผมก็ไม่แน่ใจ”

เย่ชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเปิดดวงตาสวรรค์ กวาดตามองออกไปไกล

ทว่าในขอบเขตที่มองเห็น กลับไม่พบสิ่งใด

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า “ผมเคยได้ยินพ่อเล่าความลับอย่างหนึ่ง ว่ากันว่าเมื่อหกพันปีก่อน บรรพชนของฮวงจินเจียจู๋เคยเข้าไปถึงแกนกลางของเขตต้องห้ามแห่งชีวิต”

“ตอนนั้น บรรพชนของฮวงจินเจียจู๋เป็นราชานักบุญไร้เทียมทาน พลังโลหิตพลุ่งพล่านจนสะเทือนฟ้า อยู่ในวัยฉกรรจ์”

“ได้ยินว่าเขาเข้าไปถึงแกนกลางของเขตต้องห้ามแห่งชีวิตเพื่อจะไปหารือกับท่านผู้สูงศักดิ์เรื่องบางอย่าง แต่ไม่นานก็ถูกซัดกระเด็นออกมา”

“ไม่เพียงเท่านั้น พลังบำเพ็ญเพียรทั้งร่างของเขายังถูกทำลายสิ้น ลมหายใจรวยริน”

“ผมยังได้ยินมาว่า ตอนนั้นก็มีไม่น้อยที่ได้ยินเสียงประหลาดแบบเดียวกับตอนนี้”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวหยุดเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อ “พ่อผมบอกว่า พลังของท่านผู้สูงศักดิ์ล้ำลึกเกินหยั่ง เสียงนี้...มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นคำเตือนของนาง!”

เฟิงอู๋เหินสีหน้าหนักอึ้งเอ่ยเสียงต่ำ “เราต้องระวัง คำเตือนของท่านผู้สูงศักดิ์มองข้ามไม่ได้ มิฉะนั้นคงได้ตายแบบไม่มีที่ฝังศพจริงๆ”

จางเหมยเจินเหรินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “ถ้าเป็นคำเตือนของท่านผู้สูงศักดิ์จริง เหตุใดนางไม่ปรากฏตัว? แค่ส่งเสียงออกมามีความหมายอันใด?”

ม่อเทียนจีแววตาวูบไหว เอ่ยช้าๆ ว่า “บางที นางอาจเพียงอยากให้เรารู้ว่านางอยู่ที่นี่ ทำให้เราหวาดกลัว ไม่กล้าลงมือหุนหันพลันแล่น”

เย่ชิวถามเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินว่า “พวกเจ้าอยู่ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตมาหลายปี รู้ไหมว่ามีใครเคยเห็นท่านผู้สูงศักดิ์บ้าง? นางหน้าตาเป็นเช่นไร?”

เฟิงอู๋เหินส่ายหัว “ไม่ทราบ”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า “เรื่องนี้ถูกบันทึกไว้ในบันทึกส่วนตัวของหัวหน้าตระกูลในแต่ละรุ่น ว่ากันว่ามีคนเคยเห็นท่านผู้สูงศักดิ์ เพียงแต่ไม่มีใครเห็นใบหน้าชัด สิ่งที่พวกเขาเห็นเป็นแค่เงาสีแดงวาบหนึ่ง”

เย่ชิวถามอีก “เป็นเหมือนกันหมดหรือ?”

“อืม เหมือนกันหมด” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า “ผู้ใดที่เคยพบเห็นท่านผู้สูงศักดิ์ ล้วนเห็นเพียงเงาสีแดง ไม่มีผู้ใดรู้ว่านางหน้าตาเป็นอย่างไร”

เย่ชิวว่า “เสี่ยวเสี่ยว เจ้าบอกว่า ฮวงจินเจียจู๋เคยมีบรรพชนเข้าไปถึงแกนกลางของเขตต้องห้ามแห่งชีวิต แล้วเขาได้เห็นโฉมหน้าของท่านผู้สูงศักดิ์หรือไม่?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวตอบว่า “ตั้งแต่หกพันปีก่อน พลังบำเพ็ญเพียรของบรรพชนแห่งฮวงจินเจียจู๋ถูกทำลายหมดสิ้นแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวคราวของเขาในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตอีกเลย”

“ฮวงจินเจียจู๋ก็ปิดเรื่องนี้เป็นความลับอย่างเคร่งครัด ต่อจากนั้นไม่เคยเอ่ยถึง”

“ผมเดาว่าบรรพชนผู้นั้นของฮวงจินเจียจู๋คงตายไปนานแล้ว และส่วนมากก็ไม่น่าจะได้เห็นโฉมหน้าของท่านผู้สูงศักดิ์”

แปลกจริงๆ

เย่ชิวขมวดคิ้ว

พลังบำเพ็ญเพียรของท่านผู้สูงศักดิ์สูงส่งถึงเพียงนี้ ตามเหตุผลย่อมจะทำอะไรก็ไม่มีใครกล้าขวาง แต่เหตุใดกลับไม่มีผู้ใดเคยเห็นโฉมหน้าของนางเลย?

ผิดปกติอย่างยิ่ง

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวลังเลเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “พี่ใหญ่ ผมมีข้อเสนอ ไม่รู้จะเหมาะไหม...”

“เจ้าหุบปากไปเถอะ!” เฟิงอู๋เหินด่าว่า “ขี้ขลาดตาขาว”

สีหน้าเย่ชิวเคร่งขึ้น “อู๋เหิน อย่างไรเสี่ยวเสี่ยวก็เป็นนายน้อยแห่งตระกูลเฟิงของพวกเจ้า เจ้าช่วยให้เกียรติเขาหน่อยได้ไหม?”

จากนั้น สายตาของพวกเขาก็หันไปยังบันไดสวรรค์อีกครั้ง

รอบบันไดสวรรค์มีหมอกหลากสีลอยวน เพิ่มบรรยากาศลึกลับน่าพิศวงเข้าไปอีก

เห็นอู๋ฮวากำลังไต่บันไดสวรรค์ต่อไป แม้ก้าวเท้าจะช้ามากเป็นพิเศษ แต่ทุกย่างก้าวกลับหนักแน่นผิดปกติ

“เขาช้ามาก เกรงว่าต้องรอถึงเมื่อไหร่กัน?” หลินต้าหนิวบ่นหงุดหงิด “พี่ใหญ่ มิสู้เราลงมือชิงเสียเลย?”

“มีคนออกหน้าเป็นหนูลองทางให้เราอยู่ จะรีบร้อนไปทำไม? รอ” เย่ชิวว่า

เวลาไหลผ่านไปทีละวินาที

ล่วงเลยไปถึงสามยาม (ราวหกชั่วโมง) อู๋ฮวายังไปไม่ถึงยอดเขา ทว่าเขาใกล้จะสำเร็จแล้ว เหลือเพียงไม่กี่ก้าวจากยอดเขา

“อ้า!”

ฉับพลัน อู๋ฮวาคำรามลั่น ร่างทั้งร่างส่องแสง ออกแรงถีบพรวดเดียว ร่างพุ่งทะยานขึ้นดุจลูกศรจากสาย

ชั่วขณะนั้น เขาราวกับฝ่าขีดจำกัดของตน แรงกดดันบนกายเบาลงไปมากในทันที

เขาทะยานขึ้นถึงยอดเขาในลมหายใจเดียว ยืนอยู่ต่อหน้าต้นไม้แห่งชีวิต

เขาเงยหน้ามอง เห็นต้นไม้แห่งชีวิตสูงใหญ่ลี้ลับ แผ่ประกายเขียวจางๆ ราวกับกอปรด้วยพลังชีวิตอันไร้ขอบเขต

ฉับพลัน กระแสลมปราณชีวิตมหาศาลโถมเข้าใส่ อู๋ฮวารู้สึกทั้งร่างสะท้าน ราวกับมีกระแสพลังชีวิตนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้าสู่ร่าง ทำให้ร่างที่อ่อนล้าอย่างยิ่งกลับฟื้นพลังกระปรี้กระเปร่าในพริบตา

“นี่หรือคือพลังของต้นไม้แห่งชีวิต?”

ในใจอู๋ฮวาสะท้านตระหนก สายตาจับจ้องต้นไม้แห่งชีวิตแน่น แววตาแพรวพราวไปด้วยความโลภอยากครอบครองและความปรารถนา

เขาสูดลมหายใจลึก เหยียดมือออก ตั้งใจจะสัมผัสต้นไม้แห่งชีวิต แต่ทันใดนั้นกลับมีอักษรทองคำเล็กๆ หนึ่งบรรทัดผุดขึ้นบนลำต้น

“ของมีเจ้าของ โปรดอย่าสัมผัส!”