วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2795

ด้านหลังของเป่ยหมิงหวังยังมีเด็กหนุ่มสี่คนติดตามอยู่

เด็กหนุ่มทั้งสี่ สองคนเป็นนักบุญ อีกสองคนเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นมหาบุรุษ

พวกเขาคืออัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดในรุ่นเยาว์ของเป่ยหมิงเจีย (ยกเว้นเป่ยหมิงหวัง)

ท่านผู้นำเป่ย์หมิงจัดให้พวกเขาตามเป่ยหมิงหวังเข้าไปในเขตแกนกลาง จุดประสงค์มีเพียงหนึ่งเดียว คือคุ้มกันเป่ยหมิงหวัง

“นายน้อย ต่อไปเราจะทำยังไง?”

“ทำยังไงอะไร? ผมก็พูดไปแล้วไง—ไปหาอู๋ฮวา” เป่ยหมิงหวังหันไปมองสี่คนด้านหลัง เอ่ยอย่างไม่พอใจว่า: “ยังมายืนเกะกะอยู่ที่นี่ทำไม?”

“นายน้อย หัวหน้าตระกูลสั่งไว้ ให้ตามคุ้มกันท่านไม่ห่างกายแม้ก้าวเดียว” หนึ่งในผู้แข็งแกร่งระดับมหานักบุรุษเอ่ย

“คุ้มกันผม?” เป่ยหมิงหวังหัวเราะเยาะ “ผมต้องให้พวกเจ้ามาคุ้มกันด้วยหรือ?”

“อีกอย่าง ฝีมือระดับพวกเจ้า มีสิทธิ์มาคุ้มกันฉันด้วยหรือ?”

“รีบไปหาอู๋ฮวาเดี๋ยวนี้”

ทั้งสี่ยังยืนอยู่นิ่งไม่ขยับ

สีหน้าเป่ยหมิงหวังมืดลง: “พวกเจ้าสี่คนนี่หมายความว่าไง หูหนวกกันไปแล้ว หรือคิดจะขัดคำสั่งนายน้อยอย่างผม?”

“ถ้าในสายตาพวกเจ้ายังมีนายน้อยอย่างผมอยู่ ก็ไปหาอู๋ฮวาซะ”

ไม่คาดคิด ทั้งสี่ยังคงไม่ขยับ โดยหนึ่งในผู้แข็งแกร่งระดับมหานักบุรุษเอ่ยว่า: “ขอโทษนายน้อย หัวหน้าตระกูลสั่งไว้ ให้ตามคุ้มกันท่านไม่ห่างกายแม้ก้าวเดียว”

เพียะ!

เป่ยหมิงหวังตบหน้าผู้แข็งแกร่งขั้นมหาบุรุษคนนั้นฉาดหนึ่ง แล้วตวาดว่า: “ไสหัวไป!”

แต่ว่าทั้งสี่ก็ยังยืนนิ่ง

“โกรธจนจะบ้าตาย” เป่ยหมิงหวังจนใจ จำต้องพาพวกเขาไปหาอู๋ฮวา

ในเวลาเดียวกัน สมาชิกตระกูลฮวงจินก็เข้าสู่เขตแกนกลางเช่นกัน

คนที่นำทีมเป็นเด็กหนุ่มใบหน้าขาวผ่อง ชื่อหรงไท่

หรงไท่เคยเป็นคนรับใช้ของหรงอี้ ได้รับการชี้แนะจากเขา พลังบำเพ็ญเพียรพุ่งทะยาน อายุยังน้อยก็ทะลุถึงขอบเขตนักบุญแล้ว

หรงไท่สวมชุดเกราะทองเปล่งประกาย มือถือดาบศักดิ์สิทธิ์ พูดอย่างองอาจว่า: “หัวหน้าตระกูลสั่งไว้ เมื่อเข้าสู่เขตแกนกลางแล้ว ให้ค้นหาของวิเศษเท่านั้น เรื่องอื่นไม่ต้องยุ่ง”

“พี่ไท่ ถ้าเจอเย่ฉางเซิงล่ะ ทำยังไง?” สมาชิกตระกูลคนหนึ่งถาม

หรงไท่เป็นคนรับใช้ของหรงอี้ แถมพรสวรรค์โดดเด่น สมาชิกหรงเจียไม่กล้าดูถูก เขาจึงถูกเรียกด้วยความเคารพว่า ‘พี่ไท่’

หรงไท่กล่าวว่า: “ถ้าเจอเย่ฉางเซิง ให้พยายามหลีกเลี่ยง อย่าเข้าไปปะทะ”

“เย่ฉางเซิงถึงฆ่าเสี่ยวเย่ห้าวได้ ก็แปลว่าฝีมือเขาแกร่งมาก เราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา”

“เป้าหมายของเราคือการเสาะหาของวิเศษเท่านั้น”

คนเดิมถามต่อว่า: “ถ้าอย่างนั้น ใครจะล้างแค้นแทนเสี่ยวเย่ห้าว?”

“เรื่องนี้ไม่ต้องกังวล หัวหน้าตระกูลมีแผนของท่านเอง” หรงไท่พูดถึงตรงนี้ แววตาแข็งกร้าวขึ้น แล้วกล่าวว่า: “ไม่ว่าเย่ฉางเซิงหรือเจ้าอู๋ฮวา พวกมันก็เหมือนตั๊กแตนปลายฤดู อยู่ได้อีกไม่นานหรอก”

ไม่นาน คนของตระกูลฮวงจินก็แยกย้ายกันไป เสาะหาของวิเศษ

ไม่นานหลังจากที่กลุ่มของตระกูลฮวงจินและพวกเป่ยหมิงหวังออกไป ก็มีร่างงามผู้หนึ่งมาถึงที่นี่ นางคือเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์

“เย่ฉางเซิง นายนี่ตัวป่วนจริงๆ”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์บ่นในใจว่า แล้วหายตัวจากที่เดิมไปอย่างรวดเร็ว

ขณะเดียวกัน

บนยอดเขา

เย่ชิวกับอู๋ฮวากำลังดวลเป็นตาย ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าภัยกำลังประชิดเข้ามาเรื่อยๆ

ครืนครั่น!

เสียงปะทะดังก้องราวสายฟ้าร้องไม่หยุด สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ทั้งคู่ผลัดกันรุกผลัดกันรับ สู้กันจนยากจะตัดสิน

การต่อสู้นั้นดุเดือดอย่างยิ่ง

ชั่วพริบตา ทั้งสองก็แลกกระบวนท่ากันไปแล้วนับร้อย

ห้วงเวหาราวถูกพลังไร้รูปฉีกกระชาก พังทลายไม่หยุด เผยรอยแยกเป็นทางยาว ดูคล้ายเหวลึกที่ทอดไปสู่นรกเก้าภพ

น่ากลัวสุดขีด

ขณะนี้ แสงพุทธะบนกายอู๋ฮวาสาดเจิดจ้า นัยน์ตาราวบรรจุวัฏสงสารไม่สิ้นสุด ดุจพระพุทธเจ้าจุติลงมา

ในเวลาเดียวกัน เงาภาพสัตว์ศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะอย่างช้าง เต่ายักษ์ สิงโต โคเขียว เป็นต้น ปรากฏขึ้น ลอยอยู่เหนือเวหา เหมือนมีชีวิตจริง

พวกมันแผ่อำนาจกดทับมหาศาลไปทั่ว แสงพุทธะอันไม่สิ้นสุดท่วมยอดเขา ทำให้ผู้มองเกิดความเคารพเกรงกลัว

ที่เชิงเขา

หลินต้าหนิวกับพวกหน้าตาตื่น แรงกดดันน่าสะพรึงเช่นนี้ แม้พวกเขายังแทบทนรับไม่ไหว ความแข็งแกร่งของอู๋ฮวาทำให้ทุกคนใจหายวาบ

“บ้าจริง ไอ้หัวโล้นเฮงซวยนี่ทำไมถึงแกร่งขึ้นขนาดนี้?” หลินต้าหนิวสบถด้วยความตกใจ

ม่อเทียนจีกล่าว: “อู๋ฮวาไม่ใช่คนเดิมแล้ว”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดว่า: “ฉันสู้พระนั่นไม่ได้”

“ไม่ใช่แค่เธอหรอก ผมเองก็สู้มันไม่ได้” เฟิงอู๋เหินว่า: “ต่อให้อยู่ขอบเขตเดียวกัน ก็มีไม่กี่คนที่จะเป็นคู่มือพระนั่นได้”

“ในหมู่คนรุ่นเยาว์แห่งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต มีเพียงหรงอี้ เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ และเป่ยหมิงหวังเท่านั้นที่พอจะทัดทานเขาได้”

ทันทีที่พูดจบ สีหน้าของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็เปลี่ยน เธอพูดว่า: “งั้นหัวหน้าเรา... จะไม่อันตรายหรือ?”

“ไม่ต้องห่วง เจ้ากระต่ายน้อยจอมซนจะไม่เป็นอะไร” จางเหมยเจินเหรินมั่นใจในเย่ชิวมาก กล่าวว่า: “อย่าว่าแต่อู๋ฮวาเลย ต่อให้อาจารย์มันสลายเป็นเถ้าธุลี เจ้ากระต่ายน้อยก็ยังอยู่ดีมีสุข”

“อาจารย์ของอู๋ฮวาแกร่งมากไหม?” เฟิงอู๋เหินถาม

“ไม่ค่อยแกร่งอะไร” จางเหมยเจินเหรินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: “ก็แค่ขอบเขตกึ่งจักรพรรดิเท่านั้นเอง”

โธ่เว้ย!

เฟิงอู๋เหินกับเฟิงเสี่ยวเสี่ยวถึงกับอึ้งไป

พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่า เบื้องหลังอู๋ฮวายังมีผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิหนุนหลัง ศัตรูรายนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ!

ทันใดนั้นเอง เห็นเย่ชิวชักแส้ปราบเทพออกมา