วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2796

เย่ชิวกำแส้ปราบเทพไว้ในมือ ตัวแส้เรืองแสงสีทองจางๆ ราวกับแฝงพลังโบราณอันน่าสะพรึง กลับตัดกับแสงพุทธะรอบกายที่รุนแรงราวจะทำลายล้างฟ้าดินอย่างชัดเจน

“อู๋ฮวา เอ็งคิดว่าขึ้นถึงจุดสูงสุดของราชานักบุญแล้วจะฆ่าข้าได้งั้นเรอะ? ฝันไปเถอะ!”

เย่ชิวเสียงเย็นเฉียบ สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน

“เย่ฉางเซิง แส้ในมือเอ็งอาจมีที่มาไม่ธรรมดา แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังอันเหนือชั้น ทุกอย่างก็ไร้ความหมาย” อู๋ฮวายิ้มเยาะ

“ดี งั้นวันนี้จะให้เอ็งเห็นว่าพลังที่แท้จริงมันเป็นยังไง!” สิ้นคำ เย่ชิวโหมพลังจากภายในกาย กระฉูดไหลบ่าดั่งทำนบแตก เทลงสู่แส้ปราบเทพ

ฉับพลัน แส้สาดประกายสว่างจ้า ในแสงสีทองคล้ายมีสายฟ้าปะปน เปรี๊ยะๆ ข่มขวัญผู้คน

“ฆ่า!”

เย่ชิวสะบัดแส้ปราบเทพ แปรเป็นสายฟ้าสีทอง พุ่งผ่าท้องนภา ตรงดิ่งใส่อู๋ฮวา

“มาได้ดี!” อู๋ฮวายืนนิ่งไม่ไหวติง จ้องแส้ปราบเทพ ในตาเขามีประกายแห่งความตื่นเต้นวูบหนึ่ง

ใช่—ตื่นเต้นจริงๆ!

ทว่าประกายนั้นกลับไม่รอดพ้นสายตาอันเฉียบคมของเย่ชิว

เย่ชิวรู้สึกทันทีว่ามีอะไรแปลกๆ

“แปลก แส้ปราบเทพมีอานุภาพกักขัง แต่ไอ้โล้นนี่กลับตื่นเต้น?”

“มันตื่นเต้นเรื่องอะไร?”

“ไม่ชอบมาพากล! ผิดวิสัยชัดๆ!”

“ไอ้พระหัวโล้นนี่ไม่ใช่พวกนั่งรอความตาย หรือว่า…”

ฉับพลัน เย่ชิวนึกย้อนไปตอนอยู่ที่ภูเขาอมตะ

ตอนนั้นสู้กับอู๋ฮวา ข้าใช้แส้ปราบเทพ อู๋ฮวารับชนด้วยร่างกายอันแข็งแกร่งก่อน ต่อมาก็ร่ายวิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะ ‘มหาเทพพุทธะต้ารี่หรูไหล’ จนถึงกับต้านแส้ปราบเทพเอาไว้ได้

“ที่แท้มันถึงกับยืนนิ่งไม่ไหวติงเวลาเจอแส้นี่ก็เพราะแบบนี้นี่เอง”

“แท้จริงมันเล่นละครกับข้า แกล้งทำเป็นถูกตรึง”

“ฮึ! คิดจะมาเล่นเล่ห์กับข้าอย่างนั้นหรือ งั้นก็เล่นตามใจเอ็งเลยแล้วกัน”

คิดได้ดังนั้น เย่ชิวตะโกนลั่นใส่อู๋ฮวา “รับความตายซะ!”

จังหวะที่แส้ปราบเทพกำลังจะฟาดลงบนกระหม่อมโล้นอันวาววับ อู๋ฮวาเชิดหน้าขึ้นฉับพลัน คว้าแส้ปราบเทพไว้เต็มมือ แล้วยิ้มเยาะเผยฟัน “เย่ฉางเซิง แปลกใจล่ะสิ?”

เย่ชิวทำหน้าตกใจ ถามว่า “ทำไมเอ็งไม่ถูกตรึง?”

อู๋ฮวาหัวเราะหึๆ “ลืมไปแล้วหรือไง ตอนอยู่ภูเขาอมตะ แส้พังๆ นี่ของเอ็งยังตรึงข้าไม่ได้เลย”

เย่ชิวอุทานอย่างตระหนก “งั้นเมื่อกี้เอ็งแกล้งเหรอ? หลอกข้าอย่างนั้นสิ?”

“เพิ่งรู้ตัวตอนนี้เหรอ? สายไปแล้ว!” อู๋ฮวาว่า “ระดับเอ็งพุ่งไวขนาดนี้ ไหนจะอันดับมังกรซ่อนเร้นที่ว่าเอ็งมีพรสวรรค์จักรพรรดิ ช่วงนี้คงถูกคนรอบตัวสอพลอจนลืมตัวไปแล้วล่ะสิ!”

“คนเราพอหลงตัวเอง ก็มักมองข้ามรายละเอียดเล็กๆ และนั่นแหละคือรายละเอียดเล็กๆ ที่จะเอาชีวิตเอ็ง”

“เย่ฉางเซิง ถ้ามีชาติหน้า ก็จำไว้อย่าหยิ่งผยอง”

ระหว่างกล่าว นิ้วทั้งห้าของอู๋ฮวาดั่งตะขอฟ้า พุ่งว่องไวปานสายฟ้าจนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน คว้ากระหม่อมของเย่ชิวไว้แน่น

“อู๋ฮวา ใจเย็นๆ มีอะไรก็ค่อยว่ากัน” สีหน้าเย่ชิวบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

“เย่ฉางเซิง วันนี้ถึงคราวเอ็งแล้ว!” นิ้วของอู๋ฮวาเหมือนคีมเหล็ก บีบกระหม่อมเย่ชิวแน่น น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเยาะหยันและสะใจ

“เมื่อกี้ยังกร่างนักไม่ใช่หรือ? ไหงตอนนี้กลายเป็นลูกแกะรอเชือดล่ะ?”

ว่าแล้วอู๋ฮวาก็ออกแรงบีบ

“อ๊าก—” เย่ชิวร้องลั่นด้วยความเจ็บ

อู๋ฮวายิ่งสะใจ “เย่ฉางเซิง จริงๆ เอ็งควรตายตั้งแต่ที่ภูเขาอมตะแล้ว”

จางเหมยเจินเหรินปัดมือของเฟิงอู๋เหินออกจนชะงัก ถามว่า “จะทำอะไร?”

“ผมจะไปช่วยพี่ใหญ่” เฟิงอู๋เหินว่า “พี่ใหญ่ถูกอู๋ฮวาจับไว้แล้ว ถ้าไม่รีบช่วย พี่ใหญ่ต้องตายคามืออู๋ฮวาแน่”

จางเหมยเจินเหรินกล่าว “ช่างก่อนว่าเธอจะขึ้นไปได้หรือไม่ได้เถอะ ต่อให้ไม่มีใครขวาง ทางก็ไกล กว่าจะขึ้นไปก็ไม่ทันอยู่ดี”

“จะทันไม่ทัน ก็ต้องลอง!” เฟิงอู๋เหินว่า “ผมมัวนั่งดูพี่ใหญ่ตายต่อหน้าต่อตาไม่ได้หรอก”

“ฉันไปกับเธอ” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า “ชีวิตพี่ใหญ่แขวนอยู่บนเส้นด้าย ถ้าฉันเห็นตายแล้วไม่ช่วย ฉันจะยังมีหน้ามีตาอยู่ต่อไปได้ยังไง?”

“ไป!” เฟิงอู๋เหินกับเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกำลังจะพุ่งขึ้นเขา ก็ได้ยินเสียงจางเหมยเจินเหรินดังมาที่ข้างหู

“พอเถอะ อย่าเสียแรงกันเลย”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวหันขวับ จ้องเขม็งจางเหมยเจินเหริน ด่าว่า “ไอ้แก่เฒ่า! ไม่ช่วยก็ช่าง แต่เลิกพูดซ้ำเติมได้แล้ว”

เฟิงอู๋เหินปรายตามองจางเหมยเจินเหริน แล้วเหลือบมองหลินต้าหนิวกับม่อเทียนจี “นึกว่าพวกเจ้าเป็นพี่น้องที่ดีกับพี่ใหญ่ ไม่นึกเลยว่าพอพี่ใหญ่อยู่ในจุดเป็นตาย พวกเจ้ากลับเฉยเมย ไม่ยื่นมือช่วย”

“ฮึ ผม เฟิงอู๋เหิน มองพวกเจ้าผิดไปจริงๆ”

“ตั้งแต่นี้ไป ผมตัดขาดกับพวกเจ้า” ว่าจบก็จ้องตาขวางใส่จางเหมยเจินเหริน “ไอ้แก่เฒ่า! ถ้ายังมาขวางอีก ระวังผมจะไม่เกรงใจ”

จางเหมยเจินเหรินยิ้ม “น้องอู๋เหิน อย่าเพิ่งโกรธ ไอ้ตัวแสบไม่ตายหรอก”

ม่อเทียนจีเสริม “ศิษย์พี่พูดถูก พี่ใหญ่ไม่ตายหรอก”

หลินต้าหนิวว่า “ถ้าพี่ใหญ่ตายง่ายขนาดนั้น ป่านนี้คงตายไปร้อยพันหนแล้ว”

เฟิงอู๋เหินชะงัก “หมายความว่ายังไง?”

จางเหมยเจินเหรินยิ้มตาหยีพูดว่า “ลืมคำประเมินของอันดับมังกรซ่อนเร้นต่อไอ้ตัวแสบแล้วหรือ?”

เฟิงอู๋เหินว่า “บนอันดับมังกรซ่อนเร้นบอกว่า พี่ใหญ่ได้วาสนาอันสูงสุดของภูเขาอมตะ ได้รับโชควาสนาเต็มเปี่ยมของเผ่าอสูร มีพรสวรรค์จักรพรรดิ แถมยังมีชีวิตนิรันดร์ชั่วกัปกัลป์…”

พูดมาถึงตรงนี้ ดวงตาเฟิงอู๋เหินก็เบิกโพลง อุทาน “ไม่ตายไม่ดับ?”