วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2797

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็ได้สติขึ้นมา พูดอย่างเข้าใจทันทีว่า: "ใช่สิ หัวหน้าเป็นร่างอมตะนิรันดร์กาล ไม่ตายไม่ดับ ผมไปลืมเรื่องนี้ได้ยังไง"

"ว่ากันว่า ทำไมท่านนักพรตกับพวกท่านถึงยังนิ่งได้ทั้งที่หัวหน้าเฉียดเป็นเฉียดตาย แบบนี้นี่เอง"

"ดูสมองผมสิ ช่วงสำคัญทีไรก็เบลอทุกที"

จางเหมยเจินเหรินพูดว่า: "ผมจำได้ว่ามีคนเมื่อครู่นี้เหมือนจะพูดว่า ตั้งแต่นี้ไปจะตัดญาติตัดมิตรกับพวกเรา ใช่ไหม?"

เฟิงอู๋เหินหน้าเจื่อนทันที

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวรีบค้อมตัวทำความเคารพแล้วพูดว่า: "ท่านนักพรต พี่ต้าหนิว เทียนจี เมื่อครู่ผมกับอู๋เหินพูดจาล่วงเกินไปหลายอย่าง ขอได้โปรดอภัยด้วยนะครับ"

จางเหมยเจินเหรินกลอกตา: "ขอโทษคำเดียวแล้วจบงั้นหรือ?"

"แล้วอยากให้ยังไงอีก?" เฟิงอู๋เหินถามอย่างขุ่นๆ

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวรีบว่า: "ท่านนักพรต ไว้ผมเลี้ยงเหล้าพวกท่าน บ้านผมมีเหล้าบ่มพันปีเก็บสะสมไว้"

"อย่างนี้พอรับได้" จางเหมยเจินเหรินหันไปบอกเฟิงอู๋เหินว่า: "อย่าคิดว่าเป็นร่างกายแห่งกาลเวลาและอวกาศแล้วจะเก่งกล้านัก เรื่องวางตัวกับผู้คน ให้เรียนจากลูกพี่ลูกน้องของเจ้าบ้าง"

"ฮึ!" เฟิงอู๋เหินสะบัดเสียงฮึแล้วหันหน้าไปทางอื่น

แล้วจางเหมยเจินเหรินถามเฟิงเสี่ยวเสี่ยว: "บ้านเจ้ามีเหล้าบ่มพันปีจริงๆ รึ?"

"แน่นอนมีสิครับ" เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูด: "พ่อผมเป็นคนคอทองแดง ชอบดื่มมาก บ้านเลยสะสมไว้มาก เดี๋ยวเชิญพวกท่านไปบ้านผม ดื่มกันให้ไม่เมาไม่เลิก"

จางเหมยเจินเหรินโดยปกติชอบดื่มที่สุด พอได้ฟังก็ตบเข่าหัวเราะว่า: "คำว่า ‘ไม่เมาไม่เลิก’ นี่เข้าทางจริงๆ ถึงตอนนั้นจะให้พวกเจ้าดูว่าข้าคอแข็งแค่ไหน..."

"หยุดคุyเรื่องเหล้าก่อนได้ไหม ดูสถานการณ์หน่อยสิ ตอนนี้ใช่เวลามาคุยเรื่องเหล้าไหม?" เฟิงอู๋เหินโพล่งขึ้นมา พูดว่า: "หัวหน้าถูกอู๋ฮวาทรมานซะสาหัส เราจะยืนดูเฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลยรึ?"

จางเหมยเจินเหรินถามว่า: "เจ้าหนุ่ม แล้วอยากทำยังไง?"

เฟิงอู๋เหินมองไปยังยอดเขาแล้วพูดว่า: "บุกขึ้นไป ช่วยหัวหน้า ถึงช่วยไม่ทันก็ร่วมมือกันฆ่าพระนั่นให้สิ้น"

จางเหมยเจินเหรินพูดว่า: "อู๋ฮวาตอนนี้อยู่ในขอบเขตจอมราชันเซียนขั้นสูงสุด ครอบครองวิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะมากมาย พวกเราแค่นี้บุกขึ้นไป ก็ไม่พอให้มันแคะฟันด้วยซ้ำ"

"ไม่ต้องให้พวกเราออกมือหรอก"

"วางใจเถอะ ไอ้เจ้ากระต่ายน้อยนั่นไม่ตายหรอก"

เฟิงอู๋เหินว่า: "ถึงหัวหน้าเป็นร่างอมตะนิรันดร์กาล ไม่ตายไม่ดับ แต่พวกเราก็ไม่ควรทำตัวเหมือนคนนอก นิ่งดูดาย"

"เจ้าพูดถูกแล้ว" จางเหมยเจินเหรินว่า: "เราไม่ต้องทำอะไร อยู่เฉยๆ ตรงนี้ก็พอ"

"ท่าน—" เฟิงอู๋เหินเริ่มหัวเสีย

พอเห็นท่าทางเขา จางเหมยเจินเหรินก็ถอนหายใจ พูดว่า: "หนุ่มก็ยังไงก็หนุ่ม อดกลั้นไม่ค่อยอยู่จริงๆ!"

"จะบอกเจ้าไว้ก็ได้ ผม ศิษย์น้อง และต้าหนิว เราเดินทางจากดินแดนตะวันออกถึงจงโจว แล้วไปจนถึงเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ระหว่างทางอยู่เคียงข้างไอ้เจ้ากระต่ายน้อยนั่น เจอวิกฤตเป็นตายไม่รู้กี่ครั้ง เราฝ่าลมฝน ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ถ้าไอ้เจ้ากระต่ายน้อยนั่นถึงคราวอันตรายจริงๆ จะรอให้เจ้ามาบอกหรือ? พวกเราบุกขึ้นไปนานแล้ว!"

"เจ้ารู้ไหม ทำไมเราถึงไม่เข้าไปช่วยไอ้เจ้ากระต่ายน้อยนั่น?"

เฟิงอู๋เหินพูดว่า: "เพราะหัวหน้าเป็นร่างอมตะนิรันดร์กาล เลยมิตาย ใช่ไหม?"

"ผิด! ผิดมหันต์!" จางเหมยเจินเหรินชี้หน้าเฟิงอู๋เหิน พูดเสียงเข้มอย่างจริงจังว่า: "เจ้าคิดว่าผมเป็นคนแบบไหนกัน?"

"ผมกับไอ้เจ้ากระต่ายน้อยนั่นเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตาย!"

"แม้ไอ้เจ้ากระต่ายน้อยนั่นจะไม่ตายไม่ดับ แต่เห็นเขาถูกทรมาน ผมจะยืนดูเฉยๆ ได้อย่างไร!"

เฟิงอู๋เหินมึนงง ถามว่า: "งั้นทำไมท่านไม่ช่วยหัวหน้า?"

"ผมอยากเห็นแล้วสิ ว่าหัวหน้ามีไพ่ตายอะไรจะเปลี่ยนสถานการณ์ได้?"

เฟิงอู๋เหินทอดสายตาไปยังยอดเขาอีกครั้ง เห็นกระหม่อมของเย่ชิวถูกอู๋ฮวากำอยู่ในมือ เขาร้องครวญไม่หยุด

"เย่ฉางเซิง ตอนนี้เจ็บปวดมากใช่ไหม อยากให้ผมจัดให้ตายเร็วๆ ใช่หรือไม่?"

อู๋ฮวายื่นหน้าเข้าไปใกล้เย่ชิว ไม่รู้ว่าเพราะตื่นเต้น เพราะสะใจ หรือเพราะสมใจ ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวอำมหิต

"สบายใจได้ ผมจะไม่ให้เจ้าตายง่ายๆ หรอก"

"กว่าจะตกอยู่ในมือผมได้ ผมจะไปยอมให้เจ้าตายเร็วๆ ได้ยังไง"

"เย่ฉางเซิงเอ๋ยเย่ฉางเซิง รู้ไหม ตั้งแต่จากกันที่ภูเขาอมตะ เจ้าก็โผล่มาในฝันของผมอยู่เรื่อย"

"ทุกครั้งที่เห็นหน้าของเจ้าในฝัน ผมก็ใช้เท้ากระทืบให้ยับ"

"ในฝัน เจ้าถูกผมกระทืบตายไปแล้วแสนแปดหมื่นครั้ง แต่พอสะดุ้งตื่นแล้วรู้ว่าเป็นแค่ฝัน ผมก็เสียดายสุดๆ"

"ผมสาบาน ผมจะฆ่าเจ้าให้ได้!"

"วันนี้ในที่สุดผมก็จับตัวเจ้าได้ ฟ้ามีตาจริงๆ ฟ้ามีตา ฮ่าๆๆ..."

อู๋ฮวาเงยหน้าหัวเราะลั่น เสียงก้องสะเทือนฟากฟ้า

ทว่า เขาไม่รู้เลยว่าตอนนั้นมีเย่ชิวอีกคนยืนอยู่ด้านหลัง กำลังจ้องเขาด้วยสีหน้าเย็นชา

"อู๋ฮวา แกดีใจเกินไปหน่อยแล้ว!"

เย่ชิวพูดจบก็เพียงดีดนิ้ว ปล่อยพลังกระบี่พุ่งออกไป เพียงชั่วพริบตา หัวของอู๋ฮวาถูกพลังกระบี่เจาะทะลุ