วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2857

ทันทีที่เย่ชิวเอ่ยคำนั้นออกมา ทั้งสนามถึงกับตะลึงงัน

โดยเฉพาะพวกคนจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ไม่มีใครคาดคิดว่าเย่ชิวจะกล้าตอบโต้หรงอี้ตรง ๆ แบบนี้ นี่มันเท่ากับท้าทาย威严ของราชานักบุญไร้เทียมทานอย่างจัง

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความ霸道ของหรงอี้ เขาจะไปยอมปล่อยให้ผู้บุกรุกจากภายนอกมาท้าทายง่าย ๆ ได้อย่างไร?

เป่ยหมิงหวังดีใจจนแทบจะบ้าคลั่ง ใจคิดว่า “ดี! ดีมาก! เดิมทีข้ากะจะไปคุยขอร่วมมือกับเย่ฉางเซิงก่อน ใครจะรู้ ยังไม่ทันอ้าปาก หรงอี้ดันโผล่มาเสียก่อน”

“ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ต่อให้ข้าไม่ต้องพูดอะไร เย่ฉางเซิงกับหรงอี้ก็ต้องปะทะกันอยู่แล้ว”

“既然อย่างนั้น ข้าก็แค่นั่งบนเขาดูเสือกัดกันเงียบ ๆ พอถึงเวลาเหมาะก็ซ้ำเติมหรงอี้ให้ตายสนิทก็พอ”

คิดมาถึงตรงนี้ เป่ยหมิงหวังก็อดเหลือบมองเย่ชิวอีกครั้งไม่ได้ ใจคิดว่า “เย่ฉางเซิงคนนี้ กล้าชนกับหรงอี้ซึ่ง ๆ หน้า นี่มันเสือชัด ๆ!”

ดวงตาของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ทอแสงวาบในทันที นางคิดในใจว่า “ยืนอยู่ต่อหน้าหรงอี้ยังรักษาอารมณ์ได้แบบนี้ จิตใจของเย่ฉางเซิงไม่ธรรมดา สมแล้วที่เป็นคนที่ข้าเล็งไว้”

“เสียดายอย่างเดียว หน้าตาเขาไม่เข้ากับความกล้าของเขาเลย”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้แต่ถอนหายใจในใจ “ถ้าเขาหน้าตาดีกว่านี้อีกสักหน่อยล่ะก็…คงเพอร์เฟ็กต์เลย”

ส่วนเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหิน พอได้ยินคำของเย่ชิวก็รู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกวูบ เย็นไปครึ่งดวง

“หัวหน้าเอ๊ยหัวหน้า คนอื่นเห็นหรงอี้ยังหนีไม่ทัน แต่นี่ถึงกับไปท้าชนโต้ง ๆ แบบนี้ มันไม่ใช่หาทางตายหรือไง?”

“ไม่นึกเลยว่าถ้าไม่ยอมรับหัวหน้าก็ตาย ยอมรับหัวหน้าแล้วก็ตาย ชะตาชีวิตพวกเรานี่มันช่างน่าสงสารจริง ๆ”

วาจาของเย่ชิวราวกับก้อนหินมหึมาทิ้งลงในผิวน้ำที่สงบนิ่ง เกิดระลอกคลื่นซัดกระเพื่อมไปไกลสุดลูกหูลูกตา

บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุดในพริบตา

ทั้งลานเงียบกริบประหนึ่งป่าช้า แต่ละคนถึงกับรู้สึกได้ถึงเสียงเต้นของหัวใจตัวเองที่ดังก้องในอก

แววตาของหรงอี้พลันคมกริบราวคมดาบสองเล่ม พุ่งแทงตรงไปยังตัวเย่ชิว

ในสายตาเขา เย่ชิวก็เป็นแค่ตัวเล็ก ๆ ไม่ต่างจากมด แต่กลับกล้าพูดกับเขาแบบนี้?

ช่างไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!

หรงอี้เอ่ยขึ้นช้า ๆ เสียงต่ำทุ้มแต่เปี่ยมด้วย威严หาที่สุดมิได้ “เย่ฉางเซิง เจ้าเข้าใจไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่?”

“คำพูดเมื่อกี้ของเจ้า ชัดเจนว่าเป็นการท้าทายข้า”

“ท้าทายข้า ก็เท่ากับท้าทายกฎเกณฑ์และ秩序ของทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต เจ้าเข้าใจหรือเปล่า?”

มุมปากของเย่ชิวโค้งขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มดูแคลน “หรงอี้ เจ้าคิดว่าตัวเองสำคัญเกินไปแล้ว”

“ข้ายอมรับว่าพลังเจ้าร้ายกาจ แต่เจ้าก็ยังไม่ถึงขั้นแทนทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิตได้หรอก”

“ไม่ต้องพูดถึงเจ้าเลย ต่อให้เป็นหัวหน้าตระกูลของอู่ต้าจาเจียทั้งห้า ก็ไม่มีสิทธิ์แทนเขตต้องห้ามแห่งชีวิต”

“ในใจของข้า มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่แทนเขตต้องห้ามแห่งชีวิตได้ คือท่านผู้สูงศักดิ์”

“ต่อให้เจ้าหน้าหนาจนกล้าพูดว่าตัวเองแทนเขตต้องห้ามแห่งชีวิตทั้งผืนได้ ข้าก็ยังจะบอกอยู่คำเดียว—หากกฎไม่ยุติธรรม ข้าย่อมใช้กำลังพิสูจน์ทางแห่งเต๋า เปลี่ยนกฎนั้นด้วยมือตัวเอง”

โครม!

ทันทีที่เย่ชิวพูดจบ ทั้งสนามก็สะท้านอีกระลอก

“ใช่แล้ว ต้องอย่างนี้แหละ นี่แหละคือเย่ฉางเซิงที่ข้ารู้จัก” อู๋ฮวาหัวเราะออกมา

แม้แต่เป่ยหมิงหวังก็ยังอึ้งงัน

“เย่ฉางเซิงคนนี้มีอะไรเป็นที่พึ่งกันแน่ ถึงได้กล้าท้าทายหรงอี้แบบไม่คิดชีวิต?”

“นี่เขาไม่กลัวตาย…หรือว่ามีเหตุผลอย่างอื่น?”

“เรื่องบ้าบิ่น ข้ายังสู้เขาไม่ได้จริง ๆ”

“ไม่แปลกที่เขาใช้กำลังของตัวเองคนเดียว ทำเอาถังเจียปั่นป่วนไม่มีชิ้นดี”

ในดวงตางดงามของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ฉายแววแปลกตา ความสนใจที่มีต่อเย่ชิวก็ยิ่งทวีขึ้น นางคิดในใจว่า “สมกับที่เป็นคนที่ข้าเลือก ต่อให้หน้าตาไม่ตรงสเปกเท่าไร แต่คนแบบนี้ใครจะไม่เผลอใจให้ได้ลง”

เย่ชิวถึงกับพูดไม่ออก

เดิมทีเขาตั้งใจจะรักษาใบหน้าธรรมดานี้เอาไว้ กะว่าพอออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิตไปแล้วค่อยเผยโฉมจริง ใครจะคิดว่าคำพูดของจางเหมยเจินเหรินจะตัดทางหนีทีไล่เขาจนหมด

พอเห็นเย่ชิวยังยืนนิ่งไม่ขยับ จางเหมยเจินเหรินก็เร่งเร้า “ไอ้เด็กเวร เร็วเข้า!”

เย่ชิวถอนหายใจ “เหล่าโต้วซี นี่ท่านตั้งใจจะกลั่นแกล้งข้าชัด ๆ! ข้าปลอมหน้าตาแบบนี้ ท่านไม่รู้หรือไงว่าทำไม?”

จางเหมยเจินเหรินตอบ “รู้สิ เพราะเจ้ากลัวศัตรูของเจ้ารู้ว่าเจ้าเป็นใคร แล้วตามมาหาเรื่องเจ้าไงล่ะ”

“รู้อะไรของท่าน!” เย่ชิวพูดอย่างหงุดหงิด “ข้ากลัวคนอื่นเห็นว่าข้าหล่อเกินไปแล้วเกิดอิจฉาริษยา จะพาข้าไปเจอเรื่องยุ่งยากต่างหากล่ะ”

“อย่าพูดมาก เปลืองลมปาก เผยโฉมจริงเร็ว ๆ เข้า ให้ข้าดูหน่อยว่าตบหน้ามันได้สาแก่ใจแค่ไหน” จางเหมยเจินเหรินหงุดหงิดเร่ง

เมื่อผู้คนรอบด้านได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ สายตาทุกคู่ก็พร้อมใจกันจับจ้องไปที่ใบหน้าเย่ชิวทันที

“ที่เราเห็นมาตลอด หัวหน้าแกล้งปลอมหน้าไว้อย่างนั้นเหรอ?” เฟิงอู๋เหินถึงกับมึนงง

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เต็มไปด้วยความคาดหวัง “นี่ไม่ใช่โฉมจริงของเย่ฉางเซิงเหรอ?”

เป่ยหมิงหวังคิดในใจ “ใบหน้าที่แท้จริงของเย่ฉางเซิง…ตกลงเป็นยังไงกันแน่?”

อู๋ฮวาก้มหน้าลง “ไอ้หมาเวร เย่ฉางเซิงไอ้สารเลวนี่ กำลังจะทำเท่แล้วสินะ”

หรงอี้เพียงแค่สะบัดหน้า ฮึดฮัด “ทำเป็นมีเล่ห์กลลึกลับ”

เย่ชิวไม่เอ่ยอะไร ก้มหน้าเล็กน้อย ใช้สองมือถูใบหน้าตัวเองแรง ๆ อยู่พักหนึ่ง พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ทุกคนก็รู้สึกเหมือนตรงหน้าพลันสว่างวาบ มีแสงเจิดจ้าสาดส่องไปทั่วฟ้าดิน

ใบหน้าของเย่ชิวเปลี่ยนไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำดิน จากโฉมหน้าธรรมดาไร้เอกลักษณ์ กลายเป็นรูปโฉมหล่อเหลาล้ำเกินใคร แค่คิ้วตาก็เผยให้เห็น气质ที่เหนือโลกธรรมดา ดวงตาคู่นั้นสว่างราวดวงดาวบนฟากฟ้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มบาง ๆ คล้ายแสงแดดอุ่นในฤดูหนาว ทำให้ใจคนอบอุ่นโดยไม่รู้ตัว

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เบิกตากว้าง แทบไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้า

“นี่…นี่คือเย่ฉางเซิงจริง ๆ เหรอ?”