วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2858

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เบิกดวงตาคู่สวยจ้องเย่ชิวแน่นิ่ง แทบจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น

อาการจะเป็นลมครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะความสุขมันถาโถมมาเร็วเกินไป

มันก็เหมือนกับว่าเธอมีแฟนผู้ชายคนหนึ่ง สองคนใช้ชีวิตประหยัดอดออมทุกวัน ฐานะฝืดเคืองสุด ๆ แล้วอยู่ดี ๆ วันหนึ่งแฟนก็ยื่นบัตรใบหนึ่งให้ บอกให้รูดใช้ตามสบาย พอเช็กยอดดู เห็นตัวเลขหลายหมื่นล้าน!

แล้วแฟนก็เปิดไพ่ เผยความจริงว่าที่แท้เขาไม่ใช่ไอ้หนุ่มบ้าน ๆ ถังแตก แต่เป็นคุณชายรุ่นสอง บ้านมีทรัพย์สินนับแสนล้าน

ลองคิดดูสิ ผู้หญิงคนไหนเจอแบบนี้แล้วจะไม่เป็นลมล้มทั้งยืนเพราะความสุข?

ตอนนี้เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็รู้สึกอยู่ในอารมณ์นั้นเป๊ะ

ที่ผ่านมา เย่ชิวในสายตาของนาง แทบทุกด้านล้วนทำให้นางพึงพอใจ มีเพียงเรื่องหน้าตาอย่างเดียวเท่านั้นที่เป็นปมในใจ

แต่ตอนนี้ ปมสุดท้ายในใจก็สลายหายไปแล้ว

หัวใจของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถึงกับสั่นสะท้าน แววตาคู่สวยทอประกายระยิบระยับ นางไม่เคยเห็นบุรุษรูปงามถึงเพียงนี้มาก่อน ต่อให้เป็นบรรดาอัจฉริยะยอดฝีมือในเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ในสายตานาง ก็ยังหล่อสู้เย่ชิวไม่ได้

สมบูรณ์แบบ!

สมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว!

บนโลกนี้จะมีผู้ชายที่เพอร์เฟ็กต์ขนาดนี้ได้ยังไงกัน?

หลังผ่านพ้นความตะลึงงัน เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็แอบลอบดีใจอยู่ในใจว่า “ดีนะที่เย่ฉางเซิงซ่อนหน้าจริงเอาไว้ตลอด ไม่งั้นไม่แน่ว่าคงถูกคนอื่นฉกตัวไปแล้ว โชคยังดีที่สายตาข้าแหลมคม”

อีกด้านหนึ่ง

เป่ยหมิงหวังเองก็ประหลาดใจไม่น้อย เดิมทีเขาก็นึกว่าเย่ชิวแค่นิสัยโอหังเก่งกาจพอแล้ว คิดไม่ถึงว่าใบหน้าที่แท้จริงจะโดดเด่นถึงเพียงนี้

จากนั้นเขาก็มองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์แวบหนึ่ง เห็นเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์สีหน้าเรียบเฉย ไม่ระริกคลื่นแม้แต่น้อย

“เห็นหน้าจริงของเย่ฉางเซิงแล้วยังนิ่งได้ขนาดนี้ แสดงว่านางมีข้าอยู่ในใจแน่ ๆ นางรักข้ามากจริง ๆ”

“แต่ถึงอย่างข้าเอง เรื่องหน้าตาก็ชนะเย่ฉางเซิงได้แค่ฉิวเฉียดเท่านั้น”

“ดังนั้น หลังจัดการหรงอี้แล้ว จะปล่อยให้เย่ฉางเซิงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ ต้องรีบกำจัดเสียแต่เนิ่น ๆ”

เป่ยหมิงหวังลอบตัดสินใจแน่วแน่ในใจ

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินถึงกับตาค้างไปทั้งคู่ นึกไม่ถึงเลยว่าหัวหน้าที่ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกเขาทุกวันอย่างเย่ชิว จะมีใบหน้าหล่อเหลาได้ขนาดนี้

“หัวหน้า ท่าน…ท่านหล่อเกินไปแล้วนะ!” เฟิงอู๋เหินกลั้นไม่ไหวเอ่ยออกมา

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็รีบพยักหน้าเสริมว่า “ใช่แล้ว หัวหน้า ก่อนหน้านี้ทำไมถึงปกปิดหน้าจริงไว้ตลอดล่ะ ทำเอาพวกเรานึกว่าท่าน…”

เย่ชิวยิ้มมุมปากเล็กน้อย พูดติดตลกว่า “ข้าก็กลัวอยู่นิดหน่อยน่ะสิ ว่าถ้าพวกหญิงสาวในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตเห็นหน้าจริงของข้าแล้ว จะหลงจนวิญญาณศักดิ์สิทธิ์กลับตาลปัตร แห่กันอยากมีลูกให้ข้าทีละคน แบบนั้นข้าจะรับมือไหวได้ยังไงกันล่ะ?”

ส่วนหลินต้าหนiaoกับม่อเทียนจีกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไร เพราะทั้งสองรู้หน้าตาที่แท้จริงของเย่ชิวอยู่แล้ว

จางเหมยเจินเหรินชี้หน้าด่าหรงอี้เสียงดังว่า “ตอนนี้ยังกล้าพูดอีกไหมว่าเจ้าไอ้ลูกกระต่ายหน้าตาธรรมดา? เสียดายจริง ๆ ที่เจ้าดันเป็นถึงราชานักบุญไร้เทียมทาน แต่กลับตาถั่วมองไม่ออก!”

ทว่าหรงอี้กลับไม่โกรธแม้แต่น้อย

ตอนที่เขาเห็นหน้าจริงของเย่ชิวครั้งแรก ก็เผลอชะงักไปชั่วขณะ

หรงอี้เองก็เป็นบุรุษรูปงามอยู่แล้ว เพียงแต่ความหล่อของเขากับของเย่ชิวนั้นคนละสไตล์กันโดยสิ้นเชิง

ถ้าจะว่าให้ชัด เขาเหมือนประธานจอมเผด็จการผู้เย็นชา ส่วนเย่ชิวกลับเป็นหนุ่มอบอุ่นสะอาดตา ใสซื่อตรงไปตรงมา

ทันทีที่เห็นหน้าจริงของเย่ชิว หัวใจของหรงอี้ก็ราวกับผิวน้ำที่ถูกสายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน เกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมเบา ๆ

แววตาเย็นเยียบที่เคยมี ก็พลันอ่อนลงไปหลายส่วนในชั่วพริบตา

“เย่ฉางเซิง เจ้าช่างทำให้ข้าต้องมองใหม่จริง ๆ”

“แต่ถึงเจ้าจะหน้าตาดีแค่ไหน ก็เปลี่ยนความจริงที่เจ้าท้าทายข้าไปแล้วไม่ได้อยู่ดี”

หรงอี้เปลี่ยนน้ำเสียง กล่าวต่อว่า “ตอนนี้ข้าพอจะให้โอกาสเจ้าได้มีชีวิตรอดสักครั้ง”

“แค่ยอมรับข้าเป็นนาย ยอมเป็นข้ารับใช้ของข้า เรื่องบาดหมางระหว่างเจ้ากับหรงเจียของเราก็ถือว่าสะสางกันไป”

“ว่าไง?”

คนอื่นแม้จะไม่เข้าใจความหมายของคำว่า “ดัดให้ตรง” เท่าไรนัก แต่ก็รู้แน่ว่าคงไม่ใช่คำดีแน่นอน

หรงอี้เอ่ยเสียงขรึมว่า “เย่ฉางเซิง เจ้าอย่าทำเป็นไม่รู้คุณคน โอกาสเช่นนี้ไม่ใช่ใครก็ได้กันหรอกนะ”

“โอกาสแบบนี้เจ้าเก็บไว้ให้คนอื่นเถอะ ข้าไม่ต้องการ” เย่ชิวตอบกลับทันควัน “แต่โอกาสที่เจ้าจะได้ยอมรับข้าเป็นนายก็ไม่ได้มีบ่อย ๆ หวังว่าเจ้าจะลองคิดดูบ้างก็แล้วกัน”

“ไม่รู้จักดีชั่ว!” สีหน้าของหรงอี้มืดครึ้มขึ้นทันที เขาไม่เคยเจอผู้บุกรุกจากภายนอกคนไหนบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ กล้าลำพองต่อหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว

ในตอนนั้นเอง เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินก็เอ่ยขึ้นพร้อมกัน ตัดบรรยากาศตึงเครียดทิ้งไป

“หรงอี้ เจ้าอย่าทำเกินไปหน่อยเลย! เย่ฉางเซิงคือหัวหน้าของพวกเรา เราไม่ยอมให้เจ้ารังแกเขาเด็ดขาด!” เสียงของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวใสกังวาน แฝงความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจมองข้ามได้

เฟิงอู๋เหินก็รีบพูดต่อ เสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น “ใช่ เย่ฉางเซิงคือหัวหน้าของพวกเรา เจ้าอย่านึกว่าเพราะพลังบำเพ็ญเพียรสูงกว่าแล้วจะกลั่นแกล้งหัวหน้าเราได้ตามใจ”

คำพูดของทั้งสองทำให้หรงอี้ชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่คิดเลยว่า คนของเฟิงเจียสองคนนี้ กล้าลุกขึ้นมาปกป้องเย่ชิวต่อหน้าเขา

เป่ยหมิงหวังก็สะดุ้งในใจอย่างแรง คาดไม่ถึงว่าเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินจะกลายเป็นผู้ติดตามของเย่ชิวไปแล้ว

ทำไมกัน?

ข้าด้อยกว่าเย่ฉางเซิงตรงไหน?

ทำไมพวกเจ้าถึงยอมเป็นผู้ติดตามของผู้บุกรุกจากภายนอก แต่ไม่คิดจะติดตามข้าบ้างเลย?

น่าชังนัก!

เป่ยหมิงหวังกวาดตามองเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินอย่างเย็นชา

หรงอี้กล่าวเสียงเย็นเยียบว่า “ว่ากันอยู่ว่าทำไมพวกเจ้าสองคนถึงสนิทชิดเชื้อกับเย่ฉางเซิงนัก ทีแท้ก็กลายเป็นผู้ติดตามของเขาไปแล้ว”

“ฮึ ในฐานะคนของเขตต้องห้ามแห่งชีวิต แถมยังเป็นบุคคลสำคัญของเฟิงเจีย กลับไปเป็นผู้ติดตามให้ผู้บุกรุกจากภายนอก ช่างทำให้เขตต้องห้ามแห่งชีวิตของเราเสียหน้าเสียตายสิ้นดี”

“วันนี้ ข้าจะเป็นตัวแทนเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ประหารพวกเจ้าทั้งสองเสีย ณ ที่นี่เลย”

ทันทีที่หรงอี้เอ่ยจบ กลิ่นอายของราชานักบุญไร้เทียมทานก็ปะทุออกมาทันใด แผ่ซ่านไปทั่วราวกับจะพลิกฟ้าคว่ำดินทำลายทุกสรรพสิ่งในบริเวณนี้ให้พินาศย่อยยับ