วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2860

อู๋ฮวาสูดลมหายใจเข้าลึก ขับเคลื่อนพลังชี่ แสงพุทธะสีทองสานไขว้ไปมาบนผิวกาย กลายเป็นเกราะป้องกันแข็งแกร่งชั้นหนึ่ง

เย่ชิวเพียงแค่มองก็จำได้ทันที

นี่คือวิชากายาเพชรอมตะ

ยังไม่ทันเปิดฉากสู้ อู๋ฮวาก็หยิบวิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะออกมาใช้ ชัดเจนว่าหรงอี้ในสายตาเขาก็เป็นศัตรูร้ายกาจระดับไร้เทียมทาน

อู๋ฮวาประนมมือเบา ๆ เอ่ยว่า “อามิตาภะ ความดีหนอความดี”

“อาตมาเป็นคนในพุทธศาสนา เดิมทีไม่คิดอยากประลอง แต่ในเมื่อท่านหรงอี้หมายจะเอาชีวิตอาตมา อาตมาก็จำต้องป้องกันตัว”

พูดจบ ร่างของอู๋ฮวาก็ไหววูบ กลายเป็นสายแสงสีทองพุ่งตรงเข้าใส่หรงอี้

ความเร็วของเขาไวอย่างยิ่ง ทิ้งเงาเลือนสีทองไว้กลางอากาศ ราวดาวตกพุ่งเฉียดฟ้า

ตูม!

หมัดของอู๋ฮวากระแทกใส่หรงอี้หนักหน่วง

หรงอี้เห็นดังนั้น มุมปากก็ยกยิ้มหยันขึ้นนิดหนึ่ง เผชิญหน้ากับการโจมตีของอู๋ฮวา เขาไม่คิดหลบไม่คิดปัด เพียงยกมือขึ้นอย่างเกียจคร้านตบฝ่ามือออกไปทีหนึ่ง

วึ่ม!

ลมฝ่ามือของหรงอี้ดูเหมือนเบาหวิว ไร้พลังใด ๆ แฝงอยู่ ทว่าเมื่อปะทะเข้ากับหมัดของอู๋ฮวา กลับระเบิดเป็นเสียงดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก

ทันใดนั้น คลื่นอากาศก็ปั่นป่วนระลอกแล้วระลอกเล่า แม้แต่พื้นที่รอบตัวก็เหมือนบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ

สีหน้าของอู๋ฮวาเปลี่ยนไปทันที รู้สึกได้เพียงมหาพลังถาโถมเข้ามา ร่างถูกผลักถอยหลังโดยไม่อาจควบคุม

ทว่าเพิ่งจะถอยได้แค่สองก้าว เขาก็รู้สึกว่าตัวเองถูกอันตรายมหาศาลบางอย่างโอบคลุม

ถัดมา อู๋ฮวาก็เห็นแขนของหรงอี้ยืดยาวออกอย่างฉับพลัน ฝ่ามือฟาดลงมาที่ใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว

เพียะ!

ทันใดนั้นอู๋ฮวาก็ถูกตบจนลอยกระเด็น ไปตกหน้าศิลาจารึกก้อนนั้น อ้าปากพ่นเลือดสดออกมาคำหนึ่ง

คนอื่น ๆ ที่เห็นภาพนี้ ลูกตาหดวูบพร้อมกัน

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าอู๋ฮวาที่แข็งแกร่งถึงเพียงนั้น กลับต้านทานหมัดเดียวของหรงอี้ยังไม่ได้

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

ดวงตาของเย่ชิวหรี่แคบลง เขาคิดในใจเงียบ ๆ ว่า “เพื่อจะบีบให้ข้าลงมือ อู๋ฮวาถึงกับยอมให้หรงอี้ตบหน้าเอาเสียจริง ช่างวางแผนกันนักนะ!”

เมื่อครู่นี้เย่ชิวสังเกตได้ชัดเจน แม้หรงอี้จะรุกคืบดุดัน แต่ท่วงท่าที่ลงมือกลับธรรมดา ไม่ได้แสดงพลังวิเศษหรือทักษะการต่อสู้ที่สูงส่งอะไรออกมาเลย

ส่วนหมัดนั้นของอู๋ฮวา ก็แค่พุ่งตรงเข้าไป ไม่มีลีลาชั้นเชิงใดให้กล่าวถึง กระทั่งพลังที่ใส่ลงไปยังไม่ระเบิดออกมาเต็มที่ด้วยซ้ำ

ในสภาพแบบนี้ ตามเหตุผลแล้ว ต่อให้ระดับพลังของอู๋ฮวาต่ำกว่าหรงอี้ ก็ไม่ควรถูกฟาดหน้าได้ง่ายดายขนาดนั้น

นี่มันบอกได้เพียงอย่างเดียว—

อู๋ฮวาจงใจทำ

เหตุผลที่เขาทำเช่นนี้ ก็เพื่อบีบให้เย่ชิวลงมือเท่านั้น

และก็เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด

อู๋ฮวาคลานลุกขึ้นจากพื้นแล้วเอ่ยว่า “เย่ฉางเซิง ข้าลงมือไปแล้ว ถึงตาเจ้าแล้วล่ะ”

เย่ชิวกลั้นหัวเราะไม่อยู่ “แค่ชายเสื้อเขายังแตะไม่โดน แบบนั้นก็เรียกว่าลงมือหรือ?”

อู๋ฮวาว่า “หน้าข้ายังโดนตบขนาดนี้ เจ้าไม่เห็นหรือไง?”

“เห็นแล้ว” เย่ชิวตอบ “แต่หน้ายังไม่บวมเลยนะ”

“เจ้า—” อู๋ฮวาโกรธจนพูดไม่ออก

ตอนนั้นเอง หรงอี้ก็เอ่ยขึ้น

“อยู่ต่อหน้าข้าแท้ ๆ พวกเจ้ายังมัวทะเลาะกันเอง แบบนี้จะไปมีทางสำเร็จอะไรได้งั้นหรือ? คนอย่างพวกเจ้า ยังกล้าอวดว่ามีพรสวรรค์จักรพรรดิ? คิดจะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้ด้วย?”

หรงอี้พูดต่อ “ช่างเถอะ ตอนนี้ข้าจะส่งพวกเจ้าไปให้จบ ๆ”

พูดจบ มือขวาของหรงอี้กำแน่น จากนั้นยื่นนิ้วชี้ออกมาเพียงนิ้วเดียว

ชี้ตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน