วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2860

อู๋ฮวาสูดลมหายใจเข้าลึก ขับเคลื่อนพลังชี่ แสงพุทธะสีทองสานไขว้ไปมาบนผิวกาย กลายเป็นเกราะป้องกันแข็งแกร่งชั้นหนึ่ง

เย่ชิวเพียงแค่มองก็จำได้ทันที

นี่คือวิชากายาเพชรอมตะ

ยังไม่ทันเปิดฉากสู้ อู๋ฮวาก็หยิบวิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะออกมาใช้ ชัดเจนว่าหรงอี้ในสายตาเขาก็เป็นศัตรูร้ายกาจระดับไร้เทียมทาน

อู๋ฮวาประนมมือเบา ๆ เอ่ยว่า “อามิตาภะ ความดีหนอความดี”

“อาตมาเป็นคนในพุทธศาสนา เดิมทีไม่คิดอยากประลอง แต่ในเมื่อท่านหรงอี้หมายจะเอาชีวิตอาตมา อาตมาก็จำต้องป้องกันตัว”

พูดจบ ร่างของอู๋ฮวาก็ไหววูบ กลายเป็นสายแสงสีทองพุ่งตรงเข้าใส่หรงอี้

ความเร็วของเขาไวอย่างยิ่ง ทิ้งเงาเลือนสีทองไว้กลางอากาศ ราวดาวตกพุ่งเฉียดฟ้า

ตูม!

หมัดของอู๋ฮวากระแทกใส่หรงอี้หนักหน่วง

หรงอี้เห็นดังนั้น มุมปากก็ยกยิ้มหยันขึ้นนิดหนึ่ง เผชิญหน้ากับการโจมตีของอู๋ฮวา เขาไม่คิดหลบไม่คิดปัด เพียงยกมือขึ้นอย่างเกียจคร้านตบฝ่ามือออกไปทีหนึ่ง

วึ่ม!

ลมฝ่ามือของหรงอี้ดูเหมือนเบาหวิว ไร้พลังใด ๆ แฝงอยู่ ทว่าเมื่อปะทะเข้ากับหมัดของอู๋ฮวา กลับระเบิดเป็นเสียงดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก

ทันใดนั้น คลื่นอากาศก็ปั่นป่วนระลอกแล้วระลอกเล่า แม้แต่พื้นที่รอบตัวก็เหมือนบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ

สีหน้าของอู๋ฮวาเปลี่ยนไปทันที รู้สึกได้เพียงมหาพลังถาโถมเข้ามา ร่างถูกผลักถอยหลังโดยไม่อาจควบคุม

ทว่าเพิ่งจะถอยได้แค่สองก้าว เขาก็รู้สึกว่าตัวเองถูกอันตรายมหาศาลบางอย่างโอบคลุม

ถัดมา อู๋ฮวาก็เห็นแขนของหรงอี้ยืดยาวออกอย่างฉับพลัน ฝ่ามือฟาดลงมาที่ใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว

เพียะ!

ทันใดนั้นอู๋ฮวาก็ถูกตบจนลอยกระเด็น ไปตกหน้าศิลาจารึกก้อนนั้น อ้าปากพ่นเลือดสดออกมาคำหนึ่ง

คนอื่น ๆ ที่เห็นภาพนี้ ลูกตาหดวูบพร้อมกัน

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าอู๋ฮวาที่แข็งแกร่งถึงเพียงนั้น กลับต้านทานหมัดเดียวของหรงอี้ยังไม่ได้

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

ดวงตาของเย่ชิวหรี่แคบลง เขาคิดในใจเงียบ ๆ ว่า “เพื่อจะบีบให้ข้าลงมือ อู๋ฮวาถึงกับยอมให้หรงอี้ตบหน้าเอาเสียจริง ช่างวางแผนกันนักนะ!”

เมื่อครู่นี้เย่ชิวสังเกตได้ชัดเจน แม้หรงอี้จะรุกคืบดุดัน แต่ท่วงท่าที่ลงมือกลับธรรมดา ไม่ได้แสดงพลังวิเศษหรือทักษะการต่อสู้ที่สูงส่งอะไรออกมาเลย

ส่วนหมัดนั้นของอู๋ฮวา ก็แค่พุ่งตรงเข้าไป ไม่มีลีลาชั้นเชิงใดให้กล่าวถึง กระทั่งพลังที่ใส่ลงไปยังไม่ระเบิดออกมาเต็มที่ด้วยซ้ำ

ในสภาพแบบนี้ ตามเหตุผลแล้ว ต่อให้ระดับพลังของอู๋ฮวาต่ำกว่าหรงอี้ ก็ไม่ควรถูกฟาดหน้าได้ง่ายดายขนาดนั้น

นี่มันบอกได้เพียงอย่างเดียว—

อู๋ฮวาจงใจทำ

เหตุผลที่เขาทำเช่นนี้ ก็เพื่อบีบให้เย่ชิวลงมือเท่านั้น

และก็เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด

อู๋ฮวาคลานลุกขึ้นจากพื้นแล้วเอ่ยว่า “เย่ฉางเซิง ข้าลงมือไปแล้ว ถึงตาเจ้าแล้วล่ะ”

เย่ชิวกลั้นหัวเราะไม่อยู่ “แค่ชายเสื้อเขายังแตะไม่โดน แบบนั้นก็เรียกว่าลงมือหรือ?”

อู๋ฮวาว่า “หน้าข้ายังโดนตบขนาดนี้ เจ้าไม่เห็นหรือไง?”

“เห็นแล้ว” เย่ชิวตอบ “แต่หน้ายังไม่บวมเลยนะ”

“เจ้า—” อู๋ฮวาโกรธจนพูดไม่ออก

ตอนนั้นเอง หรงอี้ก็เอ่ยขึ้น

“อยู่ต่อหน้าข้าแท้ ๆ พวกเจ้ายังมัวทะเลาะกันเอง แบบนี้จะไปมีทางสำเร็จอะไรได้งั้นหรือ? คนอย่างพวกเจ้า ยังกล้าอวดว่ามีพรสวรรค์จักรพรรดิ? คิดจะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้ด้วย?”

หรงอี้พูดต่อ “ช่างเถอะ ตอนนี้ข้าจะส่งพวกเจ้าไปให้จบ ๆ”

พูดจบ มือขวาของหรงอี้กำแน่น จากนั้นยื่นนิ้วชี้ออกมาเพียงนิ้วเดียว

ชี้ตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า

เสียงของอู๋ฮวายังไม่ทันจาง ภายหลังเขาก็ปรากฏร่างแปลงกายวชิรขนาดมหึมาขึ้นอย่างเลือนราง เปล่งแสงทองคำระยิบระยับ เปี่ยมด้วย威严รุนแรง ราวกับจะกดข่มความชั่วร้ายทั้งปวงให้ราบคาบ

ทุกคนต่างเตรียมพร้อมรับศึกเต็มที่

“ฮึ มนุษย์กระจอก ๆ กล้าดียังไงมาท้าทายเทพ?”

หรงอี้ยิ้มเย็น นิ้วที่ชี้ทะลุท้องฟ้านั้นสั่นไหววูบเดียว พลังน่าสะพรึงเกินคำบรรยายก็ปะทุออกมา กลายเป็นลำแสงพลังหลายสาย พุ่งออกไปราวกับพลังกระบี่ แบ่งทิศทางพุ่งใส่ทุกคน

เขาคิดจะสังหารทุกคนให้เกลี้ยงในหนึ่งกระบวนท่า

ต้องยอมรับว่า ทั้งวิธีการและนิสัยของหรงอี้ล้วนโอหังดุดันพอกัน

ทุกที่ที่ลำแสงพลังเหล่านั้นพุ่งผ่าน พื้นที่ก็ถูกฉีกกระชากจนเกิดเสียงแสบแก้วหู ราวเสียงกระบี่กรีดร้อง

“พวกมดปลวกทั้งหลาย ได้ให้ข้าเป็นคนส่งไปยมโลกด้วยตัวเอง พวกเจ้าน่าจะหัวเราะอวดทั้งยมโลกได้แล้วกระมัง”

ทว่าในสิ่งที่หรงอี้ไม่คาดคิดเลยก็คือ เหล่ามดปลวกในสายตาเขากลับไม่มีสักคนที่ถอยหนี

จางเหมยเจินเหรินสะบัดนิ้วชี้ครั้งหนึ่ง สายฟ้าเทพเก้าชั้นฟ้าบนท้องฟ้าราวกับได้รับการชี้นำ แปรเปลี่ยนเป็นมังกรสายฟ้าหลายสิบตนคำรามกระหึ่มพุ่งออกไป ปะทะเข้ากับลำแสงพลังที่พุ่งมาหาเขา เกิดเสียงระเบิดสะท้านฟ้าดิน

ส่วนอู๋ฮวาเพียงก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ร่างแปลงกายวชิรด้านหลังก็ฟาดมือใหญ่ออกมา ฝ่ามือพระพุทธะสีทองหนึ่งข้างแบก威严ไร้ที่สิ้นสุด พุ่งเข้าหาลำแสงพลัง

ตูม!

เมื่อทั้งสองปะทะกัน ฝ่ามือพระพุทธะกับลำแสงพลังสานไขว้กันกลางอากาศ กลายเป็นภาพที่ชวนให้หัวใจสั่นสะท้าน

ปัง! เย่ชิวระดมหมัดออกไปติด ๆ กันหลายหมัด ลำแสงพลังที่พุ่งมาหาเขาและม่อเทียนจีรวมถึงคนอื่น ๆ ถูกทลายจนแหลกสิ้น

การปะทะของพลังอันรุนแรงทำให้บริเวณโดยรอบสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง ราวกับฟ้าดินผืนนี้กำลังจะทรุดตัวลง

เป่ยหมิงหวังที่ยืนดูอยู่สายตาสะท้อนแววตื่นตะลึง เขาไม่เคยนึกเลยว่าเย่ชิวจะทรงพลังถึงเพียงนี้ คนเพียงคนเดียวกลับขวางลำแสงพลังของหรงอี้ไปได้ถึงห้าสาย

ต้องรู้ไว้ด้วยว่า ลำแสงพลังแต่ละสายล้วนสามารถสังหารผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญสูงสุดได้อย่างง่ายดาย

“เจ้าเย่ฉางเซิงคนนี้ ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ!”

หลังจากเย่ชิวทำลายลำแสงพลังทั้งห้าสายแล้ว เขาเงยหน้ามองหรงอี้ที่ยืนอยู่กลางหาว หัวเราะเบา ๆ แล้วว่า “อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต? ร่างเทพไร้เทียมทาน? หึหึ... ก็แค่นั้นแหละ”