วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2861

เย่ชิวหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย ทันทีใบหน้าของหรงอี้ก็เขียวคล้ำด้วยโทสะ

ตูม!

ร่างหรงอี้ดีดตัวพุ่งขึ้น ปรากฏกลางสุญญากาศ เขาสะบัดนิ้วไปพลาง ตวาดลั่นว่า

“แค่พวกมดปลวก ข้าขอดูหน่อยเถอะ ว่าพวกเจ้าจะอาละวาดได้ถึงเมื่อไหร่!”

หรงอี้ดั่งเทพสงครามตนหนึ่ง ปลายนิ้วปะทุอักขระเวทมนตร์พุ่งออกมา แฝงเจตนาสังหารรุนแรงหาที่เปรียบมิได้

ฟึ่บ!

นิ้วแรก น้ำแข็งเย็นยะเยือกผนึกฟ้า

ฟึ่บ!

นิ้วที่สอง สายฟ้าแลบวาบ ดุจทัณฑ์สวรรค์จุติ

ฟึ่บ!

นิ้วที่สาม พื้นที่บิดเบี้ยว ราวจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งลงสู่เหวนรกไม่รู้สิ้นสุด

…

“นี่มันนิ้วพิฆาตเซียน!”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวหน้าถอดสี เอ่ยว่า “นี่คือพลังวิเศษที่หรงอี้คิดค้นขึ้นเอง”

เพียงดูจากชื่อก็รู้แล้ว นิ้วพิฆาตเซียนนี้มีพลังสังหารได้ทั้งเซียนทั้งเทพ

เป็นวิชาจู่โจมทำลายล้างที่ทรงพลังอย่างยิ่ง

ทุกครั้งที่หรงอี้ยกนิ้วจู่โจม จะมีเสียงหวีดแหลมกรีดอากาศ อานุภาพน่าสะพรึงกลัวเกินคาด

พออู๋ฮวาเห็นหรงอี้โจมตีเย่ชิว ก็แอบยิ้มสะใจในใจ

‘เย่ฉางเซิง แกคิดจะให้ข้าเป็นตัวล่อ ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก’

‘พวกเจ้ากอบโกยประโยชน์จากข้าไปตั้งมาก งั้นปล่อยให้เจ้าออกไปขวางหรงอี้ก่อนก็แล้วกัน’

คิดได้ดังนั้น อู๋ฮวาก็เตรียมจะแอบชิ่งหนี

ที่นี่อันตรายเกินไป

เขาคิดจะถอยไปก่อน รอให้ศึกครั้งนี้รู้ผลแล้วค่อยว่ากันต่อ ใครจะคิดเล่า ว่าทันทีที่เขาเพิ่งขยับเท้า หรงอี้กลับสะบัดนิ้วสองครั้งโจมตีใส่เขาติด ๆ กัน

นิ้วหนึ่งฉายแสงร้อนแรงดุจตะวันเที่ยงวัน แสงสว่างเจิดจ้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น

อีกนิ้วหนึ่งกลับมืดมิดราวราตรี หม่นหมองเยียบเย็นประหนึ่งจะกลืนกินแสงสว่างทั้งหมดของฟ้าดิน

สองนิ้วที่หรงอี้ปล่อยออกมาครั้งหลังนี้ รวบรวมที่สุดของแสงและความมืด อานุภาพยังเหนือกว่าสามนิ้วที่ใช้เล่นงานเย่ชิวก่อนหน้านั้นเสียอีก

“เชี่ยเอ๊ย!”

อู๋ฮวาสบถด้วยความเดือดดาล

‘ข้าก็ไม่ได้คิดจะหาเรื่องเจ้าแล้วแท้ ๆ ทำไมยังจะมาขัดแข้งขัดขากันอีก?

แค่เพราะเจ้าเป็นราชานักบุญไร้เทียมทานรึไง?

หึ มีอะไรให้น่าทำอวดนัก!’

เห็นว่าหลบไม่พ้น อู๋ฮวารีบขับเคลื่อนวิชากายาเพชรอมตะถึงขีดสุด ร่างทั้งตัวส่องแสงเจิดจ้า

ในขณะเดียวกัน เขาก็ตัดสินใจทำเรื่องบ้าบิ่นครั้งหนึ่ง

ตูม!

อู๋ฮวาพุ่งออกไปดุจลูกศรหลุดสาย หมัดกระแทกออกไปอย่างรุนแรง ตั้งใจจะทลายจิตคมสองนิ้วอันทรงพลังของหรงอี้ให้แตกกระจุย

“แตกให้ข้า!”

อู๋ฮวาตะโกนลั่น ระเบิดพลังออกมาสุดกำลัง วิชาหมัดพุทธะต่อเนื่องเป็นสาย กลายเป็นคลื่นยักษ์สีทองซัดกระหน่ำออกไปเบื้องหน้า

ทว่า สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงก็คือ จิตคมสองนิ้วของหรงอี้ไม่เพียงไม่ถูกหมัดของเขาทุบแตกเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับกลายเป็นแสงหอกแหลมคมที่สุดในปฐพี ทะลวงสวนเข้าหาตัวเขา

“อะไรนะ!”

อู๋ฮวาตกใจสุดขีด รีบเบี่ยงตัวหลบ ทว่า…สายเกินไปแล้ว

พรวด!

จิตคมหนึ่งสายทะลวงผ่านหัวใจของอู๋ฮวา ทันใดนั้นหน้าอกเขาก็พรุนเป็นรูเท่ากำปั้น เลือดพุ่งกระเซ็น

จิตคมอีกสายมุ่งสู่ศีรษะ อู๋ฮวารีบก้าวเฉียงไปทางซ้ายครึ่งก้าว จึงรอดไปได้อย่างหวุดหวิด ทว่าจิตคมนั้นกลับเฉียดหูเขาไป ฟันขาดไปครึ่งใบ

“อ๊าก…”

อู๋ฮวาทนไม่ไหว ร้องด้วยความเจ็บปวด

เมื่อเทียบกับสภาพน่าสมเพชของอู๋ฮวา อีกด้านหนึ่ง พอเห็นหรงอี้ยกนิ้วสามครั้ง เย่ชิวแทบไม่ทันคิด เลยตะโกนสองคำใส่ทุกคนว่า

“หลบเร็ว!”

ในพริบตา เขาจับบ่าของม่อเทียนจีและหลินต้าหนiao ทั้งสองคนก็หายวับจากจุดเดิมไป

จางเหมยเจินเหรินใช้วิชาก้าวเดียวสู่สวรรค์ เฟิงเสี่ยวเสี่ยวอาศัยร่างกายแห่งกาลเวลาและอวกาศ ทั้งคู่ก็หลบพ้นการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวนั้นในชั่วพริบตาเช่นกัน

ตูม ๆ ๆ!

ศึกชุลมุนเปิดฉาก แสงศักดิ์สิทธิ์หลากสีสันโบยบินวูบวาบไปทั่ว

เป้าหมายของทุกคนมีเพียงหนึ่งเดียว—หรงอี้!

หรงอี้ยืนหยัดกลางสุญญากาศ ราวภูเขามหึมาที่มั่นคงไม่ไหวติง

เขายกมือทั้งสองขึ้นอย่างแผ่วเบา ท่าทางเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไร ทว่าไม่ว่าฝ่ามือหรือปลายนิ้วที่เหวี่ยงออกไปกลับสกัดการโจมตีของทุกคนได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ

ท่วงท่าของเขาง่ายดายและตรงไปตรงมา ไร้ซึ่งลีลาฟุ้งเฟ้อ ทุกครั้งที่ปะทะกันจะมีเสียงระเบิดดังสนั่นสะเทือนฟ้าดินตามมา

“หึ แค่มนุษย์ชั้นต่ำ กล้าคิดจะสั่นคลอนข้า?”

เสียงของหรงอี้เยียบเย็นราวน้ำแข็ง แฝงอำนาจที่ไม่อาจลบหลู่

สิ้นเสียงพูด ร่างหรงอี้ก็ปลดปล่อยพลังที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมออกมาจากภายใน ดวงตาทั้งคู่เหมือนลุกไหม้ด้วยเพลิงโชนโชติ รอบตัวถูกโอบล้อมด้วยอักขระเวทมนตร์และสายฟ้า พลังอำนาจทั้งร่างพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด

หรงอี้ราวปีศาจเทพผู้หนึ่ง แบกพลังอำนาจที่จะทำลายทั้งสวรรค์ทั้งปฐพี กวาดล้างออกมาด้วยการโจมตีอันโอหัง

เพี๊ยะ!

อู๋ฮวาราวหุ่นกระดาษ ถูกหรงอี้ฟาดฝ่ามือเดียวจนปลิวกระเด็นออกไปเหมือนว่าวสายป่านขาด ร่วงกระแทกพื้นห่างออกไปราวร้อยจ้าง เลือดสดทะลักออกจากปาก ลมหายใจอ่อนแรงแทบหมดสิ้น

ฟึ่บ!

ฟึ่บ!

ฟึ่บ!

นิ้วสามครั้งของหรงอี้ เกือบตรึงม่อเทียนจี เฟิงเสี่ยวเสี่ยว และหลินต้าหนiao ให้สิ้นชีพกลางสุญญากาศ

ตูม!

แล้วเขาก็ซัดหมัดตามไปอีกหนึ่งหมัด อัดใส่จางเหมยเจินเหรินจนปลิวลอย แม้จางเหมยเจินเหรินจะมีศาสตราจักรพรรดิช่วยคุ้มกันกายา ทว่าร่างกายใต้ชุดศักดิ์สิทธิ์ทองคำกลับราวแก้วกระจกแตกละเอียด ปรากฏรอยร้าวเป็นเส้นเล็กเส้นน้อยนับร้อยทั่วทั้งร่าง เลือดท่วมท้น

พอเฟิงอู๋เหินเห็นท่าไม่ดี กำลังจะถอย ทว่าหรงอี้กลับชิงลงมือก่อน เหยียบร่างของเฟิงอู๋เหินไว้ใต้ฝ่าเท้าในชั่วพริบตา

พรวด!

เฟิงอู๋เหินพ่นเลือดออกมาอีกคำ ไม่รู้ว่ากระดูกในตัวหักไปกี่ท่อนแล้ว

ในห้วงเวลาเพียงชั่วครู่ ทุกคนต่างพ่ายกระเจิง บาดเจ็บกันถ้วนหน้า ภาพตรงหน้าสิ้นหวังและน่าสังเวชจนยากจะมองดูได้

“พวกเจ้า…อ่อนแอเกินไป!”

หรงอี้เอ่ยช้า ๆ ทุกคำพูดของเขาดุจค้อนเหล็กหนักอึ้ง กระแทกลงกลางหัวใจของทุกคนอย่างจัง