วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2863

ตูม!

หมัดของเย่ชิวทุบใส่แผ่นหลังของหรงอี้เต็มแรง

ทันใดนั้น ทั้งตัวหรงอี้ก็พุ่งเซไปข้างหน้าแทบจะร่วงตกจากท้องฟ้า แต่กระนั้นเขากลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย

ต้องรู้ไว้ว่า หมัดนี้ของเย่ชิวอัดแน่นไปด้วยพลังอันมหาศาล แถมยังเป็นการจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว พอจะระเบิดร่างผู้แข็งแกร่งที่อยู่ระดับเดียวกันได้สบาย ๆ ทว่าแม้จะเป็นเช่นนี้ ก็ยังทำได้เพียงทำให้หรงอี้เสียหลักเท่านั้น

จากตรงนี้ก็เห็นชัดว่าหรงอี้มันอัปลักษณ์เพียงใด

เย่ชิวเองก็รู้แล้วว่า ถ้าใช้วิธีธรรมดาไม่มีทางทำอะไรหรงอี้ได้ เขาจึงรีบใช้วิชาทำลายชีวิต

วูม!

สุญญากาศสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

เบื้องหลังของเย่ชิว ปรากฏพลังกระบี่นับหมื่นนับพัน เบียดเสียดกันแน่น จนแทบจะปกคลุมทั้งผืนฟ้า

“ไป!”

เย่ชิวสะบัดท่ามือดาบ เพียงพริบตา พลังกระบี่ทั้งหมดก็ถาโถมลงไปคลุมร่างของหรงอี้

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว…

พลังกระบี่โปรยลงมาราวกับห่าฝน

จิตสังหารท่วมท้นปกคลุมฟ้าดิน

วิชาทำลายชีวิตเดิมทีก็เป็นวิชาจู่โจมทำลายล้างที่ร้ายกาจอยู่แล้ว บัดนี้เมื่อเย่ชิวทะลวงขึ้นถึงขอบเขตจอมราชันเซียนขั้นสูงสุด อานุภาพยิ่งต่างจากเมื่อก่อนราวฟ้ากับเหว

พลังกระบี่ทุกสายนั้นประหนึ่งดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน ปรากฏประกายคมไร้ที่สิ้นสุด

ขณะนี้ เย่ชิวราวกับจักรพรรดิดาบ ควบคุมพลังกระบี่นับไม่ถ้วนให้ระดมโจมตีใส่หรงอี้

“หึ แค่นี้ก็คิดจะฆ่าข้า?”

หรงอี้ยิ้มเหยียด ในร่างราวกับมีวิญญาณอสูรโบราณตื่นขึ้นมา พลังน่าสะพรึงกลัวพลันปะทุออกจากภายใน ก่อตัวเป็นโล่พลังไร้รูปห่อหุ้มทั่วทั้งร่างอย่างแน่นหนาไร้ช่องว่าง

ปัง ๆ ๆ!

พลังกระบี่โปรยใส่โล่นั้นราวเม็ดฝน ระเบิดเป็นเสียงก้องกังวานระลอกแล้วระลอกเล่า แต่ละกระบวนท่าล้วนมีพลังราวกับจะทำลายฟ้าดิน ทว่ากลับไม่อาจเจาะทะลุการป้องกันที่ดูบางเบาแต่แท้จริงแล้วเหนียวแน่นถึงขีดสุดนั้นได้เลย

เย่ชิวเลิกคิ้วขึ้นนิด ใจคิดว่า พลังของราชานักบุญไร้เทียมทาน ช่างประมาทไม่ได้จริง ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น หรงอี้ยังครอบครองร่างเทพไร้เทียมทาน เป็นอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะ

แม้วิชาทำลายชีวิตของเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่จะเอาไว้รับมือหรงอี้เพียงลำพังก็ยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ

เว้นเสียแต่…

จะงัดไพ่ตายออกมา!

ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา เย่ชิวก็รีบดับมันลงทันที

ศัตรูของเขาไม่ใช่มีแค่หรงอี้คนเดียว ยังมีอู๋ฮวากับเป่ยหมิงหวังอีก

หากเขางัดไพ่ตายทั้งหมดออกมา สู้กับหรงอี้ให้ตายไปข้างหนึ่งล่ะก็ อู๋ฮวากับเป่ยหมิงหวังคงหัวเราะจนปากฉีกแน่

ดังนั้น ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจะใช้ไพ่ตาย

ขณะที่เย่ชิวเผลอวอกแวกไปครู่หนึ่ง เสียงของหรงอี้ก็ดังขึ้นมา

“เย่ฉางเซิง เล่ห์กระจอกพวกนี้ในสายตาข้า ก็แค่พวกเด็กเล่นขายของเท่านั้น เจ้ายังฝันว่าจะใช้ของพวกนี้เอาชนะข้าอีกหรือ ช่างใสซื่อเกินไปแล้ว!”

น้ำเสียงของหรงอี้อัดแน่นไปด้วยความมั่นใจอย่างไม่ต้องสงสัย พอพูดจบ ร่างเขาก็พลันพร่าเลือน เคลื่อนที่ฝ่าพลังกระบี่ที่หนาแน่นเข้าใส่เย่ชิวอย่างกับภูตผี

เย่ชิวรู้สึกเย็นวาบในใจ ไม่กล้าชักช้าแม้แต่นิด เขารีบเปลี่ยนกลยุทธ์ ท่ามือดาบพลันแปรเปลี่ยน พลังกระบี่ที่เดิมกระจัดกระจายอยู่ทั่วฟ้าค่อย ๆ หลอมรวมกลายเป็นมังกรดาบขนาดมหึมา แผ่กลิ่นอายทำลายล้างฟ้าดินคำรามใส่หรงอี้

ตูม!

ในเสี้ยววินาทีที่มังกรดาบปะทะกับหรงอี้ ทั้งพื้นที่ราวกับจะแตกสลาย คลื่นกระแทกอันมหาศาลทำให้แม้แต่อากาศรอบ ๆ ยังสั่นไหวไม่หยุด

ทั่วทั้งสนามรบเต็มไปด้วยแสงสว่างสาดท่วม เจิดจ้าไปทุกหนแห่ง

ไม่นาน หรงอี้ก็พุ่งทะลุม่านแสงออกมา ชกหมัดหนักหนึ่งหมัดใส่เย่ชิว

ความเร็วนั้นเร็วเกินกว่าจะจินตนาการได้

เย่ชิวไม่คิดจะหลบ เขาอยากรู้ว่าพลังของหรงอี้แท้จริงแล้วแข็งแกร่งเพียงใด

ในทันที เขาก็เงื้อหมัดขึ้นสวนไปเช่นกัน

ปัง!

หมัดทั้งสองปะทะกัน อากาศรอบด้านถูกฉีกกระชาก เกิดเสียงระเบิดกึกก้องสะท้านฟ้าดิน

พอพูดจบ อู๋ฮวาก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ไปหยุดอยู่ไม่ไกลจากหรงอี้

จางเหมยเจินเหริน หลินต้าหนiao ม่อเทียนจี เฟิงเสี่ยวเสี่ยว และเฟิงอู๋เหิน ทั้งห้าคนเห็นดังนั้นก็พากันลงมือ เคลื่อนตัวล้อมหรงอี้เอาไว้ตรงกลาง

ถึงตอนนี้ รอบตัวหรงอี้ที่เป็นศูนย์กลาง ก็มีผู้แข็งแกร่งรวมเจ็ดคนล้อมอยู่

คนที่อ่อนที่สุดยังมีระดับต้นของราชานักบุญ

ขุมกำลังระดับนี้ พอจะทำให้สุดยอดขั้วอำนาจใด ๆ ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรต้องเตรียมรับศึกอย่างเต็มอัตราศึกได้แล้ว ทว่าบนใบหน้าของหรงอี้กลับยังดูผ่อนคลาย ไม่เห็นแววกังวลเลยแม้แต่น้อย

“มดก็ยังเป็นมด แม้จะมากสักเพียงใด ก็เป็นแค่กองกำลังไร้ระเบียบ”

หรงอี้ยิ้มเหยียดกล่าวว่า “หวังว่าครั้งนี้พวกเจ้าจะใส่เต็มที่กันหน่อย ไม่อย่างนั้น เวลาที่เหลือของพวกเจ้า คงไม่มากแล้วล่ะ”

“อมิตาภะ!”

อู๋ฮวาสวดพระนามพุทธะออกมา ก่อนจะเป็นฝ่ายลงมือก่อนใคร

เขาชักลูกประคำสายหนึ่งออกมา แล้วเหวี่ยงยิงใส่หรงอี้อย่างรวดเร็ว ลูกประคำทุกเม็ดล้วนแฝงพลังอันน่าสะพรึงกลัวไว้ภายใน

จางเหมยเจินเหรินลงมือถัดมา ควักยันต์เวทกำหนึ่งขว้างใส่หรงอี้ ขณะเดียวกันก็ถือไม้ปัดฝุ่นสะบัดเบา ๆ วางค่ายกลสังหารหลายชั้นล้อมฆ่าหรงอี้เอาไว้

หลินต้าหนiaoกุมมีดตอนในมือ ราวสัตว์ร้ายคลุ้มคลั่ง พุ่งเข้าจู่โจมหรงอี้อย่างดุเดือด

ส่วนม่อเทียนจีใช้วิชาอาคมลับของตน โจมตีใส่หรงอี้จากอีกด้านหนึ่ง

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินก็เคลื่อนไหวพร้อมกัน โจมตี挟ระหว่างซ้ายขวา หวังจะดึงสมาธิของหรงอี้ให้กระจัดกระจาย

หกผู้แข็งแกร่งลงมือพร้อมกัน ทั่วทั้งสนามรบพลันถูกแสงสว่างหลากสีและคลื่นพลังงานอันรุนแรงกลืนกิน ฟ้าดินถึงกับเปลี่ยนสี

หรงอี้เผชิญหน้ากับการรุมโจมตีของทุกคน ใบหน้ากลับไม่ปรากฏแวลกหวาดหวั่นแม้แต่น้อย เจตจำนงแห่งสงครามยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นอีก

ตูม!

พลังร่างเทพของหรงอี้ปะทุออกมาอย่างเต็มกำลัง รอบตัวเขาก่อเกิดโล่แสงสุกสว่างห่อหุ้มร่างไว้ ระเบิดปัดการโจมตีทั้งหมดกระเด็นออกไปทีละระลอก

ในจังหวะนั้นเอง เย่ชิวก็ลงมือ

“ฟัน!”

เย่ชิวตวาดต่ำ เงาดาบโปร่งใสเหนือศีรษะพลันส่องแสงเจิดจ้าราวกับดาบสวรรค์เสด็จลงมา ฟาดฟันลงจากฟากฟ้าตรงสู่ร่างของหรงอี้