วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2864

เงาดาบโปร่งใสนั้นอัดแน่นด้วยพลังอันมหาศาล ราวกับรวบรวมพลังกระบี่บริสุทธิ์ที่สุดแห่งฟ้าดินเอาไว้ในหนึ่งเดียว แผ่ประกายคมเหนือโลกีย์พุ่งตรงเข้าใส่หรงอี้

หรงอี้เห็นดังนั้นก็เผยสีหน้าดูแคลน “แค่นี้น่ะเหรอ?”

ทันใดนั้น เขาก็กำหมัดแน่น พลังร่างเทพพลุ่งพล่านรวมตัว กลายเป็นกำแพงแสงทองคำชั้นหนึ่ง ตั้งใจจะใช้มันขวางกระบี่ฟ้าฟาดครั้งนี้

“ปัง!”

เงาดาบโปร่งใสปะทะเข้ากับกำแพงแสงทองคำ เกิดเสียงระเบิดกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก ทั้งสุญญากาศราวกับสั่นสะเทือนในชั่วพริบตานั้น อากาศรอบด้านถูกฉีกขาดกระจุยกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ก่อเป็นเขตสูญญากาศขนาดมหึมา

ทว่าท่ามกลางความตะลึงของทุกคน กำแพงแสงทองคำที่ดูราวกับไม่มีสิ่งใดทำลายได้ กลับเริ่มแตกร้าวอย่างช้า ๆ ภายใต้การฟาดฟันของเงาดาบโปร่งใสนั้น ก่อนจะแตกสลายลงอย่างรุนแรงในที่สุด

“หืม?”

หรงอี้อุทานเสียงแผ่ว แสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าหนึ่งกระบี่ของเย่ชิวจะรุนแรงถึงเพียงนี้ ทว่าอย่างไรเสียเขาก็คืออัจฉริยะอันดับหนึ่งของเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ปฏิกิริยาจึงไวเป็นพิเศษ หมัดทั้งสองระดมฟาดออกไปไม่ขาดสาย ใช้กำลังปะทะกำลัง ตั้งใจจะสลายแรงปะทะจากกระบี่นี้ให้จางหาย

“ตู้ม ๆ ๆ!”

ท่ามกลางเสียงระเบิดที่ดังต่อเนื่อง หรงอี้ถูกแรงปะทะผลักให้ถอยร่นติด ๆ กันหลายก้าว ทุกย่างก้าวเหยียบจนสุญญากาศสั่นสะเทือน แต่ท้ายที่สุดเขาก็ยังทรงตัวไว้ได้ ไม่ได้ถูกซัดปลิวเหมือนตอนที่เย่ชิวโดนเมื่อก่อน

ภาพตรงหน้าทำเอาคนอื่น ๆ ใจสั่นไม่หยุด

พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าหนึ่งกระบี่ของเย่ชิวจะแกร่งกล้าถึงเพียงนี้ ทว่าก็ยังทำได้แค่ทำให้หรงอี้ดูทุลักทุเลเล็กน้อย ยังไม่อาจสร้างบาดแผลที่แท้จริงได้

ทว่าในจังหวะที่ทุกคนคิดว่าหรงอี้กำลังจะสวนกลับ เย่ชิวกลับหลับตาลงอย่างกะทันหัน ร่างทั้งร่างเหมือนกลมกลืนไปกับฟ้าดินรอบกาย ความกลมกลืนและสงบนิ่งยากจะบรรยายพลันแผ่ซ่านออกจากตัวเขา

“รวมจิตแห่งดาบเป็นหนึ่ง!”

เย่ชิวเอ่ยเสียงต่ำ แม้จะเบาราวเสียงกระซิบ ทว่ากลับเหมือนทะลวงห้วงกาลเวลาไปกระทบใจของทุกคนอย่างชัดเจน

ทันทีที่เสียงเขาจบ พลังกระบี่ที่เดิมคลายสลายไปแล้วกลับควบแน่นขึ้นมาอีกครั้ง ครานี้มันมิใช่กระบี่แต่ละสายที่โดดเดี่ยวอีกต่อไป หากแต่หลอมรวมกลายเป็นสายน้ำแห่งจิตดาบที่ไหลวนไม่หยุด ล้อมรอบตัวเย่ชิวอยู่

สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของจิตดาบ หรงอี้ก็ขมวดคิ้วแน่น เขาตระหนักได้ทันทีว่า วิถีแห่งดาบของเย่ชิว ได้ก้าวล้ำขึ้นไปอีกขั้นแล้ว

“หึ แค่รวมจิตแห่งดาบเป็นหนึ่ง คิดจะชนะข้าอย่างงั้นรึ?”

หรงอี้ฮึดฮัดในลำคอ พลังร่างเทพภายในกายพลันเดือดพล่านขึ้นอีกครั้ง เขาชูมือร่ายอาคม แสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งทะลักออกจากร่าง กลายเป็นฝ่ามือยักษ์สีทองคำ ตวาดฟาดใส่เย่ชิวด้วยท่าทางราวจะทำลายฟ้าดินให้แหลกสลาย

เผชิญหน้ากับหนึ่งกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวนี้ เย่ชิวกลับไม่คิดจะหลบหรือหลีก เพียงยกมือข้างหนึ่งขึ้นอย่างแผ่วเบา สายน้ำแห่งจิตดาบที่ล้อมรอบตัวเขาอยู่พลันตอบรับการเรียกของเขา รวมตัวกันอย่างฉับพลันกลายเป็นดาบไร้รูปหนึ่งเล่ม พุ่งขึ้นไปต้านฝ่ามือสีทองคำลูกนั้น

“ผัวะ!”

ทั้งสองปะทะกัน เกิดคลื่นพลังงานที่รุนแรงกว่าเดิมปะทุออกมา ราวกับจะฉีกสนามรบทั้งผืนให้แหลกลาญ

ทว่าขณะที่พลังปะทะระหว่างทั้งสองถึงจุดสูงสุด เงาร่างของเย่ชิวกลับหายวับไปดื้อ ๆ

“นี่มัน…วิชาเทพแห่งมิติ?”

อู๋ฮวาเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ใจหายวาบ ทว่าในฉับพลันนั้นเอง เงาร่างของเย่ชิวกลับปรากฏขึ้นเบื้องหลังหรงอี้อย่างไร้สัญญาณเตือน จิตดาบไร้รูปเล่มนั้นชี้เล็งไปยังท้ายทอยของหรงอี้อย่างเงียบเชียบ

หรงอี้ใจสะท้าน ทว่ากลับไม่เสียขวัญ เขาหันกายกลับในพริบตา กำหมัดไขว้กันขึ้นเบื้องหน้า กลายเป็นเกราะป้องกันที่เหมือนจะไม่อาจถูกทำลายได้

“เย่ฉางเซิง ฮึ ๆ… พอมีของอยู่บ้าง แต่คิดจะฆ่าข้า ยังห่างไกลนัก”

ทว่าในเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้นเอง แววตาของเย่ชิวพลันลึกซึ้งขึ้นอย่างประหลาด ความเข้าใจแจ่มแจ้งที่ไม่เคยมีมาก่อนปะทุขึ้นภายในใจ

“จิตดาบแจ่มชัด หมื่นสรรพสิ่งล้วนฟันได้!”

เย่ชิวพึมพำต่ำ ๆ จิตดาบไร้รูปพลันแผ่ประกายเจิดจ้าขึ้นมาในทันที จากนั้นก็หลอมกลายเป็นแสงดาบเส้นเล็กบางจนแทบมองไม่เห็น ทะลวงผ่านการป้องกันของหรงอี้ ตรงเข้าสู่หัวใจโดยไม่ลังเล

“ฉัวะ!”

เสียงแผ่วเบาดังขึ้น ร่างของหรงอี้ชะงักแข็งไปชั่วขณะ เมื่อก้มลงมองก็พบว่าบริเวณหน้าอกของตนมีรูเลือดโบ๋อยู่รูหนึ่ง

“ข้าบาดเจ็บ?”

หรงอี้อึ้งงัน แววตาเผยความเหลือเชื่อออกมาอย่างชัดเจน พึมพำต่ำ ๆ ว่า “ข้าถูกตัวเล็ก ๆ แบบนี้ทำให้บาดเจ็บได้ด้วยหรือ เป็นไปได้ยังไง…”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวตะโกนลั่น กำหมัดทั้งสองที่ฉาบไปด้วยเปลวเพลิงและลมกรดกลายเป็นพายุหมัดเพลิงรุนแรง แผ่ไอร้อนระอุพุ่งเข้าหาหรงอี้อย่างดุเดือด

“สายฟ้าเทพจื่อเซียว จงฟังคำบัญชา จือ!”

จางเหมยเจินเหรินชูมือร่ายอาคมในทันที สายฟ้าขนาดมหึมาหลายสายผ่าลงมาจากท้องฟ้า เปล่งพลังทำลายล้างอย่างน่าสะพรึงกลัว ฟาดตรงเข้าหาหรงอี้

เฟิงอู๋เหินหยิบคันธนูศักดิ์สิทธิ์สีดำสนิทออกมาหนึ่งคันกุมไว้ในมือขวา มือซ้ายค่อย ๆ ง้างสายธนูออก

สายธนูนั้นเหมือนถูกพลังที่มองไม่เห็นฉุดรั้งไว้ เมื่อถูกดึงจนตึงเสมือนจันทร์เพ็ญ ก็เปล่งแสงเย็นเยียบออกมาราง ๆ

ในดวงตาของเฟิงอู๋เหินมีเพียงจิตสังหารฉายชัด ทั่วร่างของเขาราวกับเชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียวกับคันธนูวิญญาณเล่มนั้น พลังวิญญาณสวรรค์และโลกโดยรอบพากันพลุ่งพล่านหลั่งไหลรวมเข้าไปในตัวคันธนูและร่างของเขา ทำให้รอบกายถูกโอบล้อมด้วยแสงราง ๆ คลื่นพลังมหาศาลปะทุออกมาในชั่วเสี้ยวลมหายใจดั่งพายุฝนฟ้าคะนอง กวาดซัดไปทั่วทุกทิศ!

มุมปากเฟิงอู๋เหินกระตุกยิ้มเย็น ก่อนปล่อยสายธนูในฉับพลัน ลูกธนูหนึ่งดอกที่สว่างไสวดั่งดวงดาราพุ่งทะยานแหวกเวิ้งฟ้ายาวไกลออกไป พร้อมเสียงหวีดหวิวแหลมคม พุ่งตรงเข้าหาหรงอี้ด้วยความเร็วสูง เส้นทางการบินของมันยาวเกือบจะข้ามฟ้าจรดขอบฟ้า

“ผัวะ!”

แม้ลูกธนูจะไม่อาจปักเข้าตัวหรงอี้ ทว่าพลังอันน่าสะพรึงกลัวจากมันก็ทำให้สุญญากาศรอบตัวหรงอี้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

การต่อสู้ระยะประชิดอันโกลาหลปะทุขึ้น

ฟ้าถล่มดินทลาย

เผชิญหน้ากับการโจมตีจากผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญถึงเจ็ดคนที่ถาโถมมาราวฝนห่าใหญ่ แม้หรงอี้จะมีพลังร้ายกาจเพียงใด ก็ยังถูกบีบให้ถอยร่นอย่างต่อเนื่อง

เป่ยหมิงหวังเห็นภาพนี้ก็แผดเสียงลั่น “เย่ฉางเซิง พวกเจ้ารุมคนเดียวตั้งหลายคน แบบนี้เรียกว่ามีฝีมือที่ไหนกัน!”

พูดจบ เป่ยหมิงหวังก็กระโจนตัวขึ้น ทะยานเข้าสู่สนามรบทันที พลางตะโกนว่า “อี้เกอ ข้ามาช่วยเจ้าเอง!”

ตูม!

ชั่วขณะถัดมา หุ่นทองแดงร่างมหึมาหนึ่งตนปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน กระหน่ำหมัดหนักอึ้งใส่แผ่นหลังของหรงอี้อย่างจัง