วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2866

ทันทีที่ร่างกายของหรงอี้ฟื้นคืนสภาพ พลังอำนาจของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นทันตา แสงศักดิ์สิทธิ์แผ่กระจายโอบล้อมทั่วร่าง ราวกับเทพสงครามหวนคืนชีพ แม้แต่พื้นที่รอบด้านยังสั่นสะเทือนตามไปด้วย

สายตาของเขาจ้องไปที่เป่ยหมิงหวังอย่างเย็นชา แววตาคมกล้าดุจคมมีด

“ฮึ พวกเจ้านึกว่ารุมกันแล้วจะรับมือข้าได้งั้นเหรอ? น่าขำ! มนุษย์ธรรมดาจะไปรู้ได้ยังไงว่าพลังของเทพน่ากลัวแค่ไหน?”

หรงอี้สะบัดเสียงเย็น ๆ คำพูดเต็มไปด้วยอำนาจและความกดดันอันล้นฟ้า

เย่ชิว จางเหมยเจินเหริน อู๋ฮวาและคนอื่น ๆ สีหน้าต่างเครียดขึง พวกเขารู้ดีว่า การต่อสู้ต่อจากนี้จะยากเย็นแค่ไหน

“ทุกคนระวังตัวให้ดี” เย่ชิวเอ่ยเตือน

แม้ภายในใจของเป่ยหมิงหวังจะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น แต่บนใบหน้ากลับยังฝืนรักษาความสงบ เขากลั้นเสียงพูดอย่างหนักแน่นว่า “หรงอี้ ต่อให้เจ้าฟื้นฟูร่างได้ ก็อย่าหวังจะหนีจากมือพวกเรามากมายขนาดนี้ได้เลย”

“หนีงั้นเหรอ?” หรงอี้ยิ้มเย็น “ทำไมข้าต้องหนี? วันนี้จะให้พวกเจ้ารู้เอง ว่าอะไรคือร่างเทพไร้เทียมทาน อะไรคืออัจฉริยะไร้เทียมทานแห่งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต!”

เสียงยังไม่ทันจาง ร่างของหรงอี้ก็พุ่งวูบ กลายเป็นลำแสงสีทองพุ่งตรงเข้าใส่ขุนพลเทพเป่ยหมิง

ความเร็วของเขารวดเร็วดั่งสายฟ้า แทบชั่วพริบตาเดียวก็โผล่มาตรงหน้าขุนพลเทพเป่ยหมิง นิ้วทั้งห้าคว้าพุ่งไป กระชากเข้าที่ลำคอของขุนพลเทพเป่ยหมิงอย่างแม่นยำ

“หุ่นเชิดกระจอก ๆ แค่นี้ ยังกล้ามาทำร้ายข้า?”

สองแขนของหรงอี้ขยับพร้อมกัน คว้าจับแขนทั้งสองของขุนพลเทพเป่ยหมิง จากนั้นออกแรงกระชากสุดตัว ดึงแขนทั้งคู่จนหลุดออกจากบ่าในทีเดียว

ถัดมา ฝ่ามือของเขาก็แปรเป็นดั่งคมมีด ฟาดผ่าลงไปที่ขาทั้งสองข้างของขุนพลเทพเป่ยหมิง

กร๊อบ!

กร๊อบ!

ในพริบตาเดียว ขาทั้งสองของขุนพลเทพเป่ยหมิงก็ถูกหรงอี้ฟันจนกระดูกแหลก

“หยุด!” เป่ยหมิงหวังตะโกนลั่น

ขุนพลเทพเป่ยหมิงคือหุ่นเชิดผู้ค้ำจุนตระกูลเป่ยหมิงเจีย เวลานี้กลับถูกหรงอี้ตัดแขนขาด้วน ต้องใช้เวลานานมากกว่าจะซ่อมแซมได้ หากหรงอี้ยังลงมือไม่หยุด เกรงว่าหุ่นเชิดตนนี้คงได้พินาศยับเยินอย่างไม่เหลือชิ้นดี

“เป่ยหมิงหวัง หุ่นเชิดของเจ้าไม่ไหวจะรับจริง ๆ” หรงอี้ว่าแล้วชกหมัดหนึ่งออกไป หมัดของเขาหนักหน่วงดังอุกกาบาต ทะยานใส่ขุนพลเทพเป่ยหมิงโดยตรง

“ตู้ม!”

เสียงระเบิดดังสนั่น

ศีรษะของขุนพลเทพเป่ยหมิงถูกระเบิดจนกลายเป็นเศษชิ้นเล็กชิ้นน้อย

จากนั้น หมัดของหรงอี้ก็ตามซ้ำไม่หยุด รัวทุบลงบนร่างของขุนพลเทพเป่ยหมิงต่อไป เหมือนคนบ้าคลั่งไร้การยั้งมือ

“โครม ๆ ๆ...”

ไม่นาน ขุนพลเทพเป่ยหมิง ผู้เคยมาพร้อมพลังการต่อสู้ระดับราชานักบุญไร้เทียมทาน ก็กลายสภาพเป็นเพียงเศษโลหะพังยับกองหนึ่งเท่านั้น

หลังจากจัดการขุนพลเทพเป่ยหมิงเสร็จ หรงอี้ก็หันตัวกลับ สายตาเย็นเยียบหันไปจับจ้องที่เป่ยหมิงหวัง ก่อนจะก้าวเดินตรงเข้าไปหาเขาพร้อมกลิ่นอายสังหารที่ฟุ้งกระจาย

เป่ยหมิงหวังสบตากับหรงอี้แล้วถึงกับตัวสั่นไม่หยุด ถอยร่นไปอย่างลนลาน ร้องถามด้วยความหวาดกลัวว่า “เจ้า…เจ้าจะทำอะไร?”

“จะทำอะไรน่ะเหรอ?” หรงอี้หัวเราะเย็น ก่อนจะชกหมัดใส่ออกไปจากระยะไกล

เป่ยหมิงหวังหน้าถอดสี รีบร้อนยกมือขึ้นรับอย่างสุดกำลัง ทว่าพลังหมัดของหรงอี้รุนแรงเกินไป เขาไม่มีทางรับไหวเลยแม้แต่น้อย

“พั่บ!”

เป่ยหมิงหวังถูกรอยหมัดของหรงอี้กระแทกเข้าเต็มแรง ร่างทั้งร่างปลิววาบเหมือนว่าวสายขาด ก่อนจะร่วงจากฟ้าลงมาฟาดพื้นอย่างแรง

“แค่ก…แค่ก…” เป่ยหมิงหวังพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่หรงอี้กลับโถมตัวลงมาจากฟ้า เตะเท้าลงไปเต็มแรง เหยียบร่างของเป่ยหมิงหวังจนจมดิน ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ต่อต้านเลยแม้แต่น้อย

ชั่วขณะนี้ พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวก็แผ่ออกมาจากร่างของหรงอี้ กดทับลงมาบนตัวของเป่ยหมิงหวังจากทุกทิศทุกทาง

“กร๊อบ ๆ...”

เสียงกระดูกแตกดังระงมไปทั้งตัวของเป่ยหมิงหวัง เลือดสดไหลอาบปากไม่หยุด

ภายใต้แรงกดดันอันรุนแรงนี้ แม้แต่วิญญาณแท้ของเขาก็ไม่อาจหลุดออกจากร่างได้

เป่ยหมิงหวังถึงกับแตกตื่นสุดขีด

“อู๋ฮวา ช่วยข้าที!”

ในห้วงวิกฤต เขาตะโกนร้องขอความช่วยเหลือจากอู๋ฮวา

เป่ยหมิงหวังคว่ำหน้ากับพื้นเงยหน้ามองหรงอี้ ความหวาดกลัวแบบที่ไม่เคยมีมาก่อนเอ่อท่วมขึ้นมาในใจ

“หรงอี้…ไม่สิ พี่หรงอี้ ผม…ผมยอมรับแล้ว ว่าก่อนหน้านี้มองพี่ต่ำไป แต่ระหว่างเราก็ไม่ได้มีแค้นลึกหนาอะไร ทำไมต้องเอาชีวิตผมด้วยล่ะ?”

เสียงของเป่ยหมิงหวังสั่นเครือ พยายามไขว่คว้าทางรอดสุดท้าย

หรงอี้ได้ยินก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “ไม่มีแค้นงั้นเหรอ? เจ้าคิดผิดแล้ว ตั้งแต่เจ้าตัดสินใจลงมือกับข้าตั้งแต่วินาทีนั้น พวกเราก็ผูกเวรไม่ตายไม่เลิกกันแล้ว”

“ยิ่งไปกว่านี้ เจ้าซึ่งเป็นผู้ล่าแห่งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต กลับกล้าสมคบกับผู้บุกรุกจากภายนอก ความผิดบาปนี้ ฆ่าเจ้าสิบครั้งร้อยครั้งก็ยังไม่พอ”

เป่ยหมิงหวังได้ยินเช่นนั้น หน้าซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม เขารู้ดีว่าการขอชีวิตตอนนี้แทบไร้ความหมาย แต่ถ้ายังอยากรอด ก็จำต้องดิ้นรนเต็มที่

“พี่หรงอี้ แค่พี่ไว้ชีวิตผมสักครั้ง ผมยอมติดตามพี่ จากนั้นพอออกไปจากที่นี่ ผมจะไปเกลี้ยกล่อมท่านพ่อ ให้ตระกูลเป่ยหมิงเจียทั้งตระกูลยอมสยบต่อฮวงจินเจียจู๋ ขอเพียงพี่เว้นทางรอดให้ผมสักเส้นก็พอ”

“ไม่จำเป็นหรอก พอออกไปจากที่นี่เมื่อไร ฉันจะทำลายล้างเป่ยหมิงเจียของพวกเจ้าเอง” หรงอี้ถามต่ออย่างเย็นชา “ยังมีคำสั่งเสียอะไรอยากพูดอีกไหม?”

ตอนที่เป่ยหมิงหวังกำลังจมอยู่ในห้วงสิ้นหวัง เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็วิ่งเข้ามา เอ่ยปากขอชีวิตแทนว่า “พี่หรงอี้ พี่ช่วยไว้หน้าเป่ยหมิงหวังหน่อยได้ไหม?”

ดวงตาของเป่ยหมิงหวังสว่างวาบขึ้นมาทันที ในใจคิดอย่างดีใจว่า ในที่สุดก็มีหรงเอ๋อร์คนเดียวที่ออกหน้าช่วยชีวิตเรา เราไม่ได้มองคนผิดจริง ๆ

เธอรักผมจริง ๆ

หรงอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย “หรงเอ๋อร์ สิ่งที่เป่ยหมิงหวังทำกับฉันเมื่อกี้ เธอก็เห็นอยู่เต็มตา เธอแน่ใจเหรอ ว่ายังจะช่วยเขาขอชีวิตอีก?”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ตอบว่า “ยังไงเป่ยหมิงหวังก็เป็นเพื่อนสนิทของฉัน ถ้าปล่อยให้ตายทั้ง ๆ ที่เห็นอยู่ต่อหน้าแล้วไม่ยื่นมือช่วย ตลอดชีวิตฉันคงไม่มีวันสบายใจลง”

ได้ฟังดังนี้ หรงอี้ก็เกิดอาการลังเล

เขาอยากฆ่าเป่ยหมิงหวังเป็นหมื่น ๆ ครั้ง แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อยากให้เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ต้องผิดหวังในตัวเขา

ในจังหวะนั้นเอง เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็นั่งยองลงข้าง ๆ เป่ยหมิงหวัง ก้มหน้ามองเขาแล้วพูดเสียงเบา “ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ยอมให้คนอื่นมาฆ่าเธอหรอก”

“อืม” เป่ยหมิงหวังพยักหน้าหนัก ๆ ความอบอุ่นเอ่อล้นในใจ

ถึงเวลาขนาดนี้แล้ว หรงเอ๋อร์ยังห่วงใยเขาขนาดนี้ เธอรักเขาจริง ๆ

แต่ไม่ทันคาดคิด วินาทีถัดมา เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ยกค้อนขึ้น แล้วฟาดลงบนกะโหลกของเป่ยหมิงหวังอย่างสุดแรง