วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2867

“ผัวะ!”

ศีรษะของเป่ยหมิงหวังถูกค้อนทุบจนแตก ของเหลวสีแดงขาวไหลทะลักออกมา วิญญาณแท้แตกสลายไปแล้ว

เรื่องพลิกผันเช่นนี้ ไม่เพียงเป่ยหมิงหวังเองที่ไม่ทันคาดคิด แม้แต่ทุกคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ก็ยังตะลึงงัน

โดยเฉพาะเย่ชิว เขาไม่คิดเลยว่าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะลงมือเด็ดขาดถึงเพียงนี้

เป่ยหมิงหวังในวินาทีสุดท้ายก่อนตาย ใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่เบิกตาโพลง จ้องเซวียนหยวนหrongเอ๋อร์เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ คล้ายไม่กล้าคิดว่าเธอจะลงมือกับตนจริง ๆ

“ทำไม……” เสียงของเป่ยหมิงหวังแผ่วเบา เปี่ยมไปด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจไม่รู้จบ

หรงเอ๋อร์ไม่ได้รักข้าหรอกหรือ?

นางทำไมต้องลงมือฆ่าข้าด้วย?

หรือว่าทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นเรื่องหลอกลวง?

ไม่… หรงเอ๋อร์รักข้า!

ที่นางทำแบบนี้ต้องมีเหตุผลที่จำใจอย่างแน่นอน

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ลุกขึ้นยืน เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “เป่ยหมิงหวัง ขอโทษด้วย ข้าปล่อยให้เจ้าทำผิดต่อไปอีกไม่ได้แล้ว”

“เจ้าร่วมมือกับผู้บุกรุกจากภายนอก ทรยศหักหลังเขตต้องห้ามแห่งชีวิต นี่คือความผิดที่อภัยไม่ได้”

“ในฐานะเพื่อนของเจ้า ข้าทนมองดูเจ้าเดินสู่หนทางพินาศต่อหน้าต่อตาไม่ได้”

พูดจบ เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ส่งเสียงลับกับเป่ยหมิงหวังว่า “เป่ยหมิงหวัง เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ? สถานการณ์ตอนนี้ หรงอี้ไม่มีวันปล่อยเจ้าไป เขาอยากฉีกเนื้อเจ้าจนแหลกเป็นชิ้น ๆ ทรมานจนตายเสียด้วยซ้ำ ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ยังไม่ดีกว่าหรือถ้าให้ข้าเป็นคนส่งเจ้าขึ้นทางสุดท้ายด้วยมือตัวเอง”

ได้ยินดังนั้น แววตาของเป่ยหมิงหวังก็สว่างวาบขึ้นมา

ที่แท้หรงเอ๋อร์กลัวว่าข้าจะถูกทรมาน

นางช่างรักข้ามากเหลือเกิน!

“ขอบใจ……” เป่ยหมิงหวังหลับตาลงจากไปอย่างกะทันหัน ริมฝีปากยังประดับด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ ที่ดูเหมือนมีความสุข

หรงอี้มองภาพตรงหน้า คิ้วที่ขมวดอยู่ค่อย ๆ คลายลง แววตาฉายแววชื่นชมขึ้นเล็กน้อย

เขาไม่คาดคิดเลยว่าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะตัดสินใจได้เด็ดขาดถึงเพียงนี้ ทำให้ภาพลักษณ์ของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ในใจเขาดีขึ้นไปอีกหลายส่วน

“พี่หรงอี้ ข้าทำผิดไปหรือเปล่า?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถามเสียงเบา

“หรงเอ๋อร์ เจ้าทำไม่ผิด เจ้าทำถูกแล้ว” หรงอี้กล่าวอย่างอ่อนโยน “ที่เป่ยหมิงหวังต้องลงเอยเช่นนี้ ล้วนเป็นผลจากการกระทำของเขาเองทั้งสิ้น”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ที่จริง ข้าแค่ไม่อยากให้พี่ต้องลำบากใจเท่านั้น”

“แม้เป่ยหมิงหวังจะทรยศหักหลังพี่ แต่ข้ารู้ดีว่าพี่หรงอี้ไม่อยากฆ่าเขา ไม่อย่างนั้นพี่คงไม่ลังเลถึงเพียงนี้”

“จากที่ข้ารู้จักเป่ยหมิงหวังดี เขามีแต่ความแค้นฝังใจต่อคนของฮวงจินเจียจู๋ หากเขาไม่ตาย ต่อไปเขาต้องกลับมาทำร้ายพี่แน่”

“ไม่แน่ว่า ยังอาจกระทบต่อการที่พี่จะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิด้วย”

“ข้าไม่ยอมให้ผู้ใดมาขัดขวางการที่พี่จะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ต่อให้เป็นเพื่อนสนิทของข้าเองก็ไม่ได้ ในเมื่อพี่ตัดใจไม่ลง งั้นข้าจะตัดสินใจแทน ต่อไปเรื่องอะไรที่พี่ไม่อยากลงมือ ข้าจะทำแทนพี่เอง”

“ข้าจะทุ่มเทสุดกำลังเพื่อหนุนหลังพี่ให้บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ครอบงำเหนือล้านกาล เพียงแต่……”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พูดมาถึงตรงนี้ก็หันไปมองศพของเป่ยหมิงหวัง ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาไหลอาบแก้ม “ถึงอย่างไรเสีย เป่ยหมิงหวังก็เป็นเพื่อนสนิทของข้า เขาดีกับข้ามาตลอด แต่สุดท้ายกลับเป็นมือข้าที่ฆ่าเขาเอง ข้ารู้สึกผิดเหลือเกิน เจ็บปวดเหลือเกิน… ฮือ ๆ ๆ…”

หรงอี้ได้ฟังคำพูดเหล่านี้ ในใจก็ทั้งซาบซึ้งทั้งรู้สึกผิดไปพร้อมกัน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน