วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2867

“ผัวะ!”

ศีรษะของเป่ยหมิงหวังถูกค้อนทุบจนแตก ของเหลวสีแดงขาวไหลทะลักออกมา วิญญาณแท้แตกสลายไปแล้ว

เรื่องพลิกผันเช่นนี้ ไม่เพียงเป่ยหมิงหวังเองที่ไม่ทันคาดคิด แม้แต่ทุกคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ก็ยังตะลึงงัน

โดยเฉพาะเย่ชิว เขาไม่คิดเลยว่าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะลงมือเด็ดขาดถึงเพียงนี้

เป่ยหมิงหวังในวินาทีสุดท้ายก่อนตาย ใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่เบิกตาโพลง จ้องเซวียนหยวนหrongเอ๋อร์เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ คล้ายไม่กล้าคิดว่าเธอจะลงมือกับตนจริง ๆ

“ทำไม……” เสียงของเป่ยหมิงหวังแผ่วเบา เปี่ยมไปด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจไม่รู้จบ

หรงเอ๋อร์ไม่ได้รักข้าหรอกหรือ?

นางทำไมต้องลงมือฆ่าข้าด้วย?

หรือว่าทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นเรื่องหลอกลวง?

ไม่… หรงเอ๋อร์รักข้า!

ที่นางทำแบบนี้ต้องมีเหตุผลที่จำใจอย่างแน่นอน

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ลุกขึ้นยืน เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “เป่ยหมิงหวัง ขอโทษด้วย ข้าปล่อยให้เจ้าทำผิดต่อไปอีกไม่ได้แล้ว”

“เจ้าร่วมมือกับผู้บุกรุกจากภายนอก ทรยศหักหลังเขตต้องห้ามแห่งชีวิต นี่คือความผิดที่อภัยไม่ได้”

“ในฐานะเพื่อนของเจ้า ข้าทนมองดูเจ้าเดินสู่หนทางพินาศต่อหน้าต่อตาไม่ได้”

พูดจบ เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ส่งเสียงลับกับเป่ยหมิงหวังว่า “เป่ยหมิงหวัง เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ? สถานการณ์ตอนนี้ หรงอี้ไม่มีวันปล่อยเจ้าไป เขาอยากฉีกเนื้อเจ้าจนแหลกเป็นชิ้น ๆ ทรมานจนตายเสียด้วยซ้ำ ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ยังไม่ดีกว่าหรือถ้าให้ข้าเป็นคนส่งเจ้าขึ้นทางสุดท้ายด้วยมือตัวเอง”

ได้ยินดังนั้น แววตาของเป่ยหมิงหวังก็สว่างวาบขึ้นมา

ที่แท้หรงเอ๋อร์กลัวว่าข้าจะถูกทรมาน

นางช่างรักข้ามากเหลือเกิน!

“ขอบใจ……” เป่ยหมิงหวังหลับตาลงจากไปอย่างกะทันหัน ริมฝีปากยังประดับด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ ที่ดูเหมือนมีความสุข

หรงอี้มองภาพตรงหน้า คิ้วที่ขมวดอยู่ค่อย ๆ คลายลง แววตาฉายแววชื่นชมขึ้นเล็กน้อย

เขาไม่คาดคิดเลยว่าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะตัดสินใจได้เด็ดขาดถึงเพียงนี้ ทำให้ภาพลักษณ์ของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ในใจเขาดีขึ้นไปอีกหลายส่วน

“พี่หรงอี้ ข้าทำผิดไปหรือเปล่า?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถามเสียงเบา

“หรงเอ๋อร์ เจ้าทำไม่ผิด เจ้าทำถูกแล้ว” หรงอี้กล่าวอย่างอ่อนโยน “ที่เป่ยหมิงหวังต้องลงเอยเช่นนี้ ล้วนเป็นผลจากการกระทำของเขาเองทั้งสิ้น”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ที่จริง ข้าแค่ไม่อยากให้พี่ต้องลำบากใจเท่านั้น”

“แม้เป่ยหมิงหวังจะทรยศหักหลังพี่ แต่ข้ารู้ดีว่าพี่หรงอี้ไม่อยากฆ่าเขา ไม่อย่างนั้นพี่คงไม่ลังเลถึงเพียงนี้”

“จากที่ข้ารู้จักเป่ยหมิงหวังดี เขามีแต่ความแค้นฝังใจต่อคนของฮวงจินเจียจู๋ หากเขาไม่ตาย ต่อไปเขาต้องกลับมาทำร้ายพี่แน่”

“ไม่แน่ว่า ยังอาจกระทบต่อการที่พี่จะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิด้วย”

“ข้าไม่ยอมให้ผู้ใดมาขัดขวางการที่พี่จะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ต่อให้เป็นเพื่อนสนิทของข้าเองก็ไม่ได้ ในเมื่อพี่ตัดใจไม่ลง งั้นข้าจะตัดสินใจแทน ต่อไปเรื่องอะไรที่พี่ไม่อยากลงมือ ข้าจะทำแทนพี่เอง”

“ข้าจะทุ่มเทสุดกำลังเพื่อหนุนหลังพี่ให้บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ ครอบงำเหนือล้านกาล เพียงแต่……”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พูดมาถึงตรงนี้ก็หันไปมองศพของเป่ยหมิงหวัง ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาไหลอาบแก้ม “ถึงอย่างไรเสีย เป่ยหมิงหวังก็เป็นเพื่อนสนิทของข้า เขาดีกับข้ามาตลอด แต่สุดท้ายกลับเป็นมือข้าที่ฆ่าเขาเอง ข้ารู้สึกผิดเหลือเกิน เจ็บปวดเหลือเกิน… ฮือ ๆ ๆ…”

หรงอี้ได้ฟังคำพูดเหล่านี้ ในใจก็ทั้งซาบซึ้งทั้งรู้สึกผิดไปพร้อมกัน

“ในเมื่อเขาตายไปแล้ว ก็ให้เขาสลายหายไปให้สิ้นซากเถอะ” หรงอี้กล่าวอย่างเย็นชา

ขณะเดียวกัน ในสุญญากาศ เย่ชิวก็ลอบส่งสายตาให้จางเหมยเจินเหรินหนึ่งที

จางเหมยเจินเหรินยิ้มมุมปาก เบา ๆ ยกมือขวาขึ้นขยับเล็กน้อย

เย่ชิวเพ่งมองก็พบว่าจางเหมยเจินเหรินเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าแล้ว ภายในชายเสื้อมีหินบันทึกภาพซ่อนอยู่ เขาจึงเอ่ยเสียงดังว่า “หรงอี้ เป่ยหมิงหวังแม้จะลอบโจมตีเจ้า แต่ยังไงเสียเขาก็เป็นพี่น้องที่ร่วมเป็นร่วมตายกับเจ้ามาหลายปี เจ้าฆ่าเขายังไม่พอ ยังจะทำลายศพเขาอีก เจ้ารู้สึกผิดอยู่บ้างหรือไม่?”

“รู้สึกผิด?” หรงอี้สะบัดเสียงเยาะ “ข้ารู้สึกผิดที่ฆ่าเขาช้าไปต่างหาก”

“เป่ยหมิงหวังวัน ๆ ก็ทำตัวอย่างหมาตัวหนึ่ง คอยกระดิกหางให้ข้าดูสวยงามไปวัน ๆ นึกไม่ถึงว่าวันนี้กลับมาลอบแทงข้าข้างหลัง ความชั่วร้ายในใจแบบนั้น สมควรถูกฆ่า!”

เย่ชิวพูดต่อ “เท่าที่ข้ารู้ เป่ยหมิงหวังเป็นถึงทายาทแห่งเป่ยหมิงเจีย เจ้ายังกล้าฆ่าเขา ไม่กลัวว่าเป่ยหมิงเจียจะมาหาเรื่องเจ้าเลยหรืออย่างไร?”

“มาหาเรื่องข้า?” หรงอี้ยิ้มเยาะอย่างไม่ใส่ใจ “เป่ยหมิงเจียนับเป็นตัวอะไร? แล้วท่านผู้นำเป่ยหมิงล่ะ จะนับเป็นอะไรได้?”

“ข้าเห็นแก่หน้าเขา ยังเรียกเขาว่าลุง ไม่เห็นแก่หน้า เขาก็แค่ไอ้แก่ไร้ค่าเท่านั้น”

“ไม่ใช่ว่าข้าหรงอี้คุยโวหรอกนะ ต่อให้ข้ายืนฆ่าเป่ยหมิงหวังต่อหน้าท่านผู้นำเป่ยหมิง ข้าก็กล้าทำ”

“จะมาหาเรื่องข้า? ฮึ… รอให้พวกเราออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิตไปก่อนเถอะ ถึงตอนนั้นข้าจะกวาดล้างเป่ยหมิงเจียให้สิ้น ให้พ่อลูกคู่นั้นไปอยู่รวมกันใต้ดินเสียเลย”

สิ้นคำ หรงอี้สะบัดฝ่ามือครั้งหนึ่ง ร่างของเป่ยหมิงหวังก็สลายกลายเป็นผงปลิวว่อนไปกับสายลม

เย่ชิวเหลือบมองจางเหมยเจินเหรินทีหนึ่ง จางเหมยเจินเหรินยิ้มแล้วทำท่า “โอเค” ให้เขา

“เก็บรักษาให้ดี ของสิ่งนี้มีประโยชน์ใหญ่หลวง อย่าทำหายล่ะ” เย่ชิวส่งเสียงลับกำชับ

“เรื่องที่ข้าทำ เจ้าสบายใจได้!” จางเหมยเจินเหรินเหลือบตามองอู๋ฮวาที่อยู่ไม่ไกลนัก แล้วส่งเสียงลับให้เย่ชิวอย่างเงียบเชียบว่า “ไอ้เด็กเวร เจ้าต้องระวังอู๋ฮวาเอาไว้ดี ๆ ระวังไอ้หัวโล้นเฮงซวยนั่นจะแอบเล่นงานเจ้า”