วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2868

“แต่พอเจ้าลุกขึ้นมา เขาก็ยังไม่ทันได้ลงมือ”

“ไอ้กระต่ายน้อย ห้ามไปเชื่อไอ้พระหัวโล้นนี่เด็ดขาด” จางเหมยเจินเหรินว่า “พวกพระวัดต้าหลยินน่ะ ไม่มีสักรูปที่เป็นของดี”

“การเคลื่อนไหวของมัน ข้ารู้อยู่แล้ว” เย่ชิวพูด

ก่อนหน้านี้ตอนสู้กันอุตลุด แม้เย่ชิวจะโจมตีหรงอี้ไม่หยุด แต่ก็ยังเหลือหูตาอีกข้างไว้คอยระวังอู๋ฮวากับเป่ยหมิงหวังตลอด

การร่วมมือกับศัตรูมีทั้งข้อดีและข้อเสีย

ข้อดีก็คือทุกคนหันหน้าไปทางเดียวกัน รับมือศัตรูด้วยกัน แบ่งเบาความกดดัน แต่ข้อเสียก็คือต่างฝ่ายต่างระแวงกัน เฝ้าป้องกันกันเอง แต่ละคนล้วนมีใจคิดซ่อนดาบไว้ในรอยยิ้ม

นี่แหละคือเหตุผลที่เย่ชิวไม่กล้าเอาไพ่ตายออกมาใช้

ตอนนี้เป่ยหมิงหวังตายแล้ว เย่ชิวก็เริ่มคิดว่า หรือจะชิงลงมือฆ่าอู๋ฮวาให้จบ ๆ ไปเสียดี?

ถ้าพวกนั้นยังมีชีวิตอยู่ เขาก็ไม่กล้าปล่อยมือเต็มที่ หากไม่กล้าปล่อยมือเต็มที่ ก็ย่อมไม่อาจฆ่าหรงอี้ได้

คิดมาถึงตรงนี้ เย่ชิวก็ฉับพลันตัดสินใจขึ้นมา

“เหล่าโต้วซี ข้ามีความคิดอยู่อย่างหนึ่ง…”

เย่ชิวพูดยังไม่จบ เสียงของจางเหมยเจินเหรินก็ส่งเข้ามาในหูทันทีว่า “ไอ้กระต่ายน้อย หรือว่าเราจะลงมือฆ่าอู๋ฮวาก่อนดี?”

คิดเหมือนกันเป๊ะราวกับใจสื่อใจ

ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มออกมา

จางเหมยเจินเหรินส่งเสียงลับว่า “ไอ้กระต่ายน้อย พวกเราหาโอกาสฆ่าอู๋ฮวาก่อน ตัดปัญหาที่คอยกังวลอยู่ข้างหลัง จากนั้นค่อยทุ่มกำลังทั้งหมดไปจัดการหรงอี้”

เย่ชิวว่า “ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เพียงแต่ก่อนที่อู๋ฮวาจะตาย ต้องรีดค่าของมันออกมาให้หมดก่อน”

“ครั้งก่อนตอนอยู่ภูเขาอมตะ ไอ้หมอนี่ใช้ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ชิ้นหนึ่งหนีไปได้”

“คราวนี้ ต่อให้ในมือมันไม่มีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ ก็ต้องมีศาสตราจักรพรรดิ อย่างน้อยต้องบีบให้มันเอาไพ่ตายออกมาใช้สู้กับหรงอี้”

“ถ้ามันฆ่าหรงอี้ได้ก็ดี ถ้าฆ่าไม่ได้ ทีนี้ก็ถึงตาเราฆ่ามัน”

“ได้!” จางเหมยเจินเหรินพูดว่า “เดี๋ยวข้าหาโอกาสเอาแผนไปบอกต้าหนิวกับพวก แล้วตอนนั้นเราจะช่วยกันประสานกับเจ้า”

เย่ชิวพยักหน้า “ดี”

“เพียงแต่…” จางเหมยเจินเหรินว่า “จะบีบให้อู๋ฮวาใช้ไพ่ตายได้ยังไงล่ะ?”

“ไม่ต้องห่วง ข้ามีแผนอยู่แล้ว” เย่ชิวพูดจบ สายตาก็มองไปยังเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์

จางเหมยเจินเหรินเข้าใจในทันที ยิ้มแหย่ขึ้นมาว่า “ไอ้กระต่ายน้อย คุณหนูเซวียนหยวนอุตส่าห์ฆ่าเป่ยหมิงหวังเพื่อเจ้าเลยนะ ทีหลังเจ้าต้องตอบแทนคนเขาให้ดี ๆ ล่ะ~”

ใช่แล้ว คราวนี้เป็นหนี้บุญคุณก้อนโตจริง ๆ

เย่ชิวมองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ขยับริมฝีปากแผ่วเบา จากนั้นเสียงของเย่ชิวก็ดังขึ้นในหูของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไม่ได้มองเย่ชิว แต่หันไปพูดกับหรงอี้ว่า “พี่หรงอี้ ให้ฉันช่วยเถอะ พวกเขาคนนั้นมีเยอะ”

“ไม่ต้อง!” หรงอี้ยกหัวมองเย่ชิวกับพวกที่ยืนอยู่ในสุญญากาศ ก่อนพูดอย่างดูแคลนว่า “คนเยอะแล้วไง สุดท้ายก็แค่ฝูงหมาแมวที่ถูกรวมกัน”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เกลี้ยกล่อมว่า “พี่หรงอี้ ฉันรู้ว่าพลังบำเพ็ญเพียรของพี่สูงส่ง แต่สองหมัดยากจะสู้สี่มือ ฉันช่วยแบ่งเบาความกดดันให้พี่ได้”

“ไม่ต้อง” ท่าทีของหรงอี้หนักแน่น “ก็แค่ของเหลือไม่กี่คน อยู่ต่อหน้าข้า มีแต่ทางตายทางเดียว”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ยังไม่วางใจ เอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “พี่หรงอี้ ฉันเป็นห่วงพี่จริง ๆ ฉันไม่อยากให้พี่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด สุดท้ายแล้ว… เราในภายหน้า… ก็อาจจะได้อยู่ด้วยกัน”

“แม้พลังบำเพ็ญเพียรของฉันจะสู้พี่ไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่อ่อนแอขนาดนั้น ช่วยพี่รับมือศัตรูสักสองคนไม่ใช่ปัญหา”

“ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งจัดการพวกเขาได้เร็วเท่าไร พี่ก็จะยิ่งได้รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกเร็วเท่านั้น ระยะห่างจากการบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิก็จะยิ่งใกล้เข้าไปอีกก้าวหนึ่ง”

“ฉันรู้ว่าความสามารถของฉันมีจำกัด ช่วยพี่ได้ไม่มาก แต่ฉันยินดีทุ่มเทกำลังทั้งหมดของฉันให้พี่”

ในใจของหรงอี้ถึงกับซาบซึ้งจนยุ่งเหยิงไปหมด

ลองถามดูสิ ว่ามีผู้ชายคนไหนบ้าง ฟังผู้หญิงงามมาพูดกับตัวเองแบบนี้แล้วใจไม่สั่น?

ต่อให้เป็นร่างเทพไร้เทียมทานก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

“แค่ควบคุมตัวเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไว้ในมือเรา หรงอี้ก็ไม่กล้าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้า”

อู๋ฮวานั้นคิดแบบนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว คำพูดของเย่ชิวเรียกได้ว่าถูกใจเขาเข้าอย่างจัง

ในใจถึงกับดีใจจนดอกไม้บาน

ในสายตาเขา การรับมือเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ง่ายกว่าจัดการหรงอี้เยอะ

แต่เพื่อไม่ให้เย่ชิวระแวง อู๋ฮวาจึงแสร้งทำทีว่าลังเลพูดว่า “ข้าเป็นคนในพุทธศาสนา จะให้ลงมือกับสตรีคนหนึ่ง มันไม่ดูใจร้ายไปหน่อยหรือ?”

เย่ชิวได้ยินก็สบถด่าในใจ

ไม่ละอายจริง ๆ แกนี่นะจะมาพูดเรื่องใจบุญ ตั้งแต่เมื่อไรกันวะ?

กล้ามาเล่นละครต่อหน้าข้าอีก เย้ย!

เย่ชิวมองทะลุความคิดของอู๋ฮวามาตั้งนานแล้ว จึงพูดว่า “ถึงเวลานี้แล้วยังจะมาสนใจว่าใจร้ายไม่ใจร้ายอีกเหรอ หรือว่าเจ้าอยากลงเอยแบบเดียวกับเป่ยหมิงหวัง?”

“ข้าเตือนเจ้าไว้ก่อนนะ พลังบำเพ็ญเพียรของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์แม้จะสู้หรงอี้ไม่ได้ แต่ต่อให้ยังไงก็อยู่ในขอบเขตจอมราชันเซียนขั้นสูงสุด ตอนลงมือ ต้องเด็ดขาด อย่าให้มีโอกาสให้หล่อนหนีไปได้เด็ดขาด”

“นางคือกุญแจที่เราจะเอาไว้คุมหรงอี้ ถ้าเกิดพลาดขึ้นมา จะเดือดร้อนกันใหญ่”

อู๋ฮวาพูดว่า “ในเมื่อตอนนี้เป็นอย่างนี้แล้ว ข้าก็จำใจทำตามเจ้าก็แล้วกัน วางใจเถอะ ข้าจะไม่ปล่อยให้เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หนีหลุดจากมือข้าแน่”

“ลงมือ!” เย่ชิวคำรามลั่น ก่อนจะพุ่งเข้าใส่หรงอี้ทันที

จางเหมยเจินเหริน ม่อเทียนจี หลินต้าหนiao เฟิงเสี่ยวเสี่ยว และเฟิงอู๋เหินก็ต่างลงมือพร้อมกัน กระโจนเข้าฆ่าหรงอี้

ศึกใหญ่ปะทุขึ้นในบัดดล

แสงศักดิ์สิทธิ์หลากสีตวัดวูบไปมา

เสียงปะทะดังกัมปนาทไม่ขาดสาย

อู๋ฮวาเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้า พุ่งตัวลาดลงเบื้องล่าง มุ่งตรงไปยังเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ทันที