วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2869

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เห็นอู๋ฮวาพุ่งตรงมาทางตนเอง แววตาเย็นเยียบวาบขึ้นมาครู่หนึ่ง ทว่าทันใดนั้นก็กลับมาสงบนิ่ง ราวกับไม่รู้ไม่เห็นถึงเจตนาของอู๋ฮวาเลยสักนิด

นางยังคงจ้องไปยังหรงอี้ที่กำลังต่อสู้ดุเดือดกับทุกคนอยู่กลางสุญญากาศ ทำราวกับว่าไม่รู้เลยว่าอู๋ฮวาได้พุ่งมาทางนางแล้ว

ความจริง นางได้เตรียมการเอาไว้อย่างเงียบเชียบตั้งแต่แรกแล้ว

“ฟึ่บ!”

ร่างของอู๋ฮวาแล่นฉิวราวกับสายฟ้า พริบตาเดียวก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ห้านิ้วดุจตะขอสวรรค์คว้าฟาดลงมาหานางอย่างดุดัน

ทว่าก่อนที่ปลายมือจะสัมผัสตัวเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ เงาร่างของนางก็เบี่ยงหายไปด้านข้างอย่างประหลาด หลบการจู่โจมของอู๋ฮวาไปได้อย่างแคล่วคล่อง

ความเร็ว เร็วจนไม่น่าเชื่อ

“เจ้าคิดจะทำอะไร?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถอยหลังไปสองสามก้าว จ้องอู๋ฮวาเขม็ง quát ใส่

อู๋ฮวาชะงักไปเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะ身手ว่องไวถึงเพียงนี้ เขาแสร้งทำหน้าตกใจแล้วพูดว่า “คุณหนูเซวียนหยวน นี่หมายความว่ายังไงหรือ? คนน้อยอย่างอาตมาเพียงแต่อยากปกป้องท่าน ไม่ให้เดือดร้อนเพราะศึกในครั้งนี้เท่านั้น”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หัวเราะหยัน “ปกป้องข้า?”

“ข้าว่ากลัวจะเป็นเจ้าคิดจะจับข้าไปใช้เป็นตัวหมาก บีบคอพี่หรงอี้ต่างหากล่ะ?”

“ไอ้พระเถื่อน ใจสกปรกชะมัด”

อู๋ฮวารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

ไม่ใช่ว่าชอบพูดกันเหรอ ว่าผู้หญิงนมใหญ่แล้วโง่?

ทำไมนางคนนี้ถึงเป็นข้อยกเว้นกันล่ะ?

ถูกเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พูดแทงใจดำเข้าเต็ม ๆ แต่อู๋ฮวากลับไม่รู้สึกอับอายแม้แต่น้อย เขายังยิ้มจริงใจแล้วเอ่ยว่า “คุณหนูเซวียนหยวน ท่านเข้าใจผิดแล้ว อาตมาไม่ได้มีความคิดเช่นนั้นเลย”

“งั้นเจ้าตกลงคิดจะทำอะไรกันแน่?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ซักเสียงแข็ง

“อาตมาแค่อยากเตือนคุณหนูเซวียนหยวน ว่าอย่าเข้าไปยุ่งกับศึกครั้งนี้ให้มากนัก เรื่องของผู้ชายน่ะ ก็ควรให้ผู้ชายเป็นคนจัดการ…”

คำพูดยังไม่ทันจบ เสียงส่งเสียงลับของเย่ชิวก็ดังขึ้นในหู

“มึงจะเลิกพล่ามได้ยังวะ? รีบจับตัวเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เดี๋ยวนี้ พวกกูใกล้จะไม่ไหวแล้ว!”

เย่ชิวเร่งเร้าอู๋ฮวา “อย่าหาว่ากูไม่เตือนมึงนะ เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เป็นคนที่หรงอี้รักนักรักหนา ถ้าคิดจะลงมือกับนางต้องเก็บให้จบเร็ว ๆ ไม่งั้นพอหรงอี้ตีพวกเรากระเจิงแล้ว เขาต้องออกมาปกป้องเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์แน่”

อู๋ฮวาได้ยินก็สบถในใจ

เย่ฉางเซิง กูให้เกียรติมึงนะ ยังกล้ามาเร่งกูอีก?

เรื่องแค่นี้ยังต้องให้มึงมาสอน?

อู๋ฮวาอย่างข้า จะทำอะไร ยังไม่ถึงคิวให้มึงมาจุ้น!

ฮึ! รอจัดการหรงอี้เสร็จเมื่อไหร่ ข้าจะหาทางเก็บมึงต่อเลยคอยดู

อู๋ฮวากดกลั้นโทสะในอกไว้ ยิ้มมองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ประนมมือแล้วว่า “อะมิตาภะ! คุณหนูเซวียนหยวน คำที่ควรพูดอาตมาก็พูดไปหมดแล้ว หวังว่าท่านจะเก็บไปคิดบ้าง ขอลา”

พูดจบ อู๋ฮวาก็หมุนตัว ทำท่าเหมือนจะจากไปจริง ๆ

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เก็บค้อนสายฟ้าสีม่วงกลับ ยืดอกถอนหายใจยาวหนึ่งเฮือก ลดการระวังตัวลง

ใครจะคิดว่า อู๋ฮวาพอหันหลังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว อยู่ดี ๆ ก็วกกลับมาอย่างรวดเร็ว หมัดหนึ่งฟาดใส่เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์อย่างเต็มแรง

“บึ้ม!”

หมัดนี้ของอู๋ฮวา รุนแรงเกินกว่าจะคาดถึง

ตอนเขาเหวี่ยงหมัดออกไป แสงพุทธะสีทองก็พลุ่งพล่านขึ้นมาราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม พวยพุ่งเข้าใส่เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์อย่างดุดัน

“จัดการหรงอี้ไม่ได้ แล้วจะจัดการเจ้าสักคนไม่ได้หรือไง?”

เห็นเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์อยู่ห่างจากกำปั้นของตนเองใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ อู๋ฮวาก็เริ่มยิ้มอย่าง得意

หมัดกำลังจะกระแทกโดนตัวนางอยู่แล้ว ทว่าในจังหวะนั้นเอง เงาร่างของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กลับหายวับไปจากตรงหน้า

“ปัง!”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน