วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2870

“ไม่ดีแล้ว!”

อู๋ฮวาสะดุ้งวาบในใจ

เขาไม่คิดเลยว่าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะเร็วขนาดนี้ ถึงขั้นโผล่มาอยู่ด้านหลังเขาได้ทั้งที่เขาไม่ทันรู้สึกตัวแม้แต่น้อย

เขาคิดจะหลบ แต่ก็สายไปแล้ว ทำได้แค่ออกแรงเร่งวิชากายาเพชรอมตะขึ้นมาปกป้องตัวเอง ฝืนรับการโจมตีนี้เต็ม ๆ

“ตู้ม!”

ค้อนสายฟ้าสีม่วงฟาดลงกลางแผ่นหลังของอู๋ฮวาอย่างแรง เสียงดังตุบหนักหน่วง

ทันใดนั้น อู๋ฮวารู้สึกเหมือนมีพลังอันมหาศาลทะลักเข้าสู่ร่างในคราวเดียวจนเครื่องในแทบเคลื่อนที่ พลังเลือดและพลังชีวิตปั่นป่วนระส่ำระสาย

“พรวด!”

อู๋ฮวากลั้นไม่ไหว พ่นเลือดสดออกมาคำหนึ่ง ร่างทั้งร่างปลิวกระเด็นไปเหมือนว่าวสายป่านขาด

“ไอ้พระเหม็น หมัดนี้ถือเป็นบทเรียน!”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไม่ตามซ้ำ แต่ยืนอยู่กับที่ มองอู๋ฮวาด้วยสายตาเย็นชา

อู๋ฮวาฝืนทรงตัวหยุด แล้วจ้องมองไปยังเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ แววตาเต็มไปด้วยทั้งตกตะลึงและโกรธแค้นปะปนกัน

เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมาพลาดท่าอยู่ในมือของผู้หญิงคนหนึ่ง เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกทั้งอับอายและเดือดดาลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ เจ้ากล้าทำข้าบาดเจ็บ!”

เปลวไฟแห่งโทสะลุกวาบอยู่ในดวงตาของอู๋ฮวา

แต่แล้ว ในจังหวะนั้นเอง เสียงของเย่ชิวก็ดังขึ้นข้างหูเขาอีกครั้ง

“อู๋ฮวา เจ้าเล่นอะไรอยู่ ยังจัดการเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไม่ได้อีกหรือไง?”

อู๋ฮวาได้ยินก็ยิ่งโกรธจัด อดไม่ได้ต้องส่งเสียงลับย้อนกลับไปด่า

“เย่ฉางเซิง เจ้าเงียบปากไปสักทีไม่ได้หรือไง?”

“ถ้าเจ้าจัดการเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไม่ได้ ก็สลับกัน เจ้าลงมือเล่นงานหรงอี้ เดี๋ยวข้าไปจับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอง” เย่ชิวว่า

ล้อกันเล่นหรืออย่างไร ต่อให้เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะแข็งแกร่ง แต่จะให้เทียบกับหรงอี้ได้ยังไงกัน

อู๋ฮวาไม่ใช่คนโง่ จะไปยอมสลับกันอย่างที่เย่ชิวว่าได้ยังไง

ยิ่งกว่านั้น เขาเพิ่งเสียท่าให้เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไป หน้าแบบนี้ต้องเอาคืนให้ได้

ไม่อย่างนั้น หน้าตาของเขาในฐานะบุตรแห่งพระพุทธของวัดต้าหลยินจะเอาไปไว้ที่ไหนกัน

“ฮึ เจ้าแค่ตั้งใจรับมือหรงอี้ก็พอ อีกเดี๋ยวข้าก็จับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้แล้ว” อู๋ฮวาส่งเสียงลับตอบกลับไป

เย่ชิวพูดว่า “ข้าเตือนเจ้าตั้งนานแล้ว ให้เจ้าใส่เต็มอย่าออมมือ ใครใช้ให้เจ้าบ่นจ๊อกแจ๊กเหมือนผู้หญิง มือไม้อ่อนปวกเปียกจนโดนผู้หญิงเล่นงานแบบนี้ล่ะ”

“อู๋ฮวา ข้าขอเตือนอีกครั้ง เจ้าต้องรีบจับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ให้ได้โดยเร็ว”

“ไม่งั้น วันนี้พวกเราตายกันหมดแน่”

“ไม่ต้องเจ้ามาบอก ข้ารู้ว่าต้องทำอะไร”

สิ้นคำ อู๋ฮวาดีดตัวพุ่งขึ้น ร่างทะยานออกไปอย่างกับเงามัจจุราชจู่โจมใส่เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์

คราวนี้เขาราวกับเสืออสูรที่ตื่นจากจำศีล ทุกหมัดทุกกระบวนท่าล้วนแฝงไปด้วยพลังทำลายล้าง

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เห็นดังนั้น ก็มีแววดูแคลนวูบผ่านในดวงตา

นางเพียงเอียงตัวอย่างแผ่วเบา ก็หลบการโจมตีดุเดือดของอู๋ฮวาไปได้อย่างง่ายดาย ในขณะเดียวกัน มือก็สะบัดกลับ ค้อนสายฟ้าสีม่วงฟาดลงมาอีกครั้งด้วยอานุภาพดุจสายฟ้าฟาดตรงไปยังเอวของอู๋ฮวา

ถ้าหมัดนี้ฟาดโดน ร่างกายของอู๋ฮวาเกรงว่าจะขาดสะบั้นเป็นสองท่อนตรงนั้นเลย

“ฮึ กลยุทธ์แค่นี้ ใช้ไม่ได้ผลกับข้าหรอก!”

อู๋ฮวาส่งเสียงฮึหนึ่งที ร่างบิดเอี้ยวอย่างประหลาด หลบพ้นการโจมตีของค้อนสายฟ้าสีม่วงไปได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด

เขาประสานมือทั้งสองเข้าหากัน แสงทองคำพุ่งวาบ วิชากายาเพชรอมตะถูกเร่งหมุนจนถึงขีดสุด ร่างกายทั้งตัวเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยชุดเกราะล่องหนชั้นหนึ่ง

“ปัง ๆ ๆ!”

ค้อนสายฟ้าสีม่วงปะทะเข้ากับแสงทองคำรอบกายของอู๋ฮวา เสียงระเบิดกระหึ่มหูดังต่อเนื่อง อากาศรอบด้านถูกแรงปะทะฉีกกระจุย เกิดรอยแยกเป็นเส้น ๆ เต็มไปหมด

อู๋ฮวาอาศัยแรงสะท้อนนั้นเร่งเข้าใกล้อย่างรวดเร็ว ฟาดฝ่ามือออกไปหนึ่งฉาก ลมฝ่ามือคมกริบตรงดิ่งเข้าหาจุดชีพจรหัวใจของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์

ฝ่ามือนี้เขารวมพลังทั้งร่างลงไป ตั้งใจล้างอายที่เพิ่งเสียหน้าเมื่อครู่ให้หมดสิ้น

สีหน้าของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เปลี่ยนเล็กน้อย แต่ปฏิกิริยาของนางเร็วอย่างเหลือเชื่อ ค้อนสายฟ้าสีม่วงในมือพลันกลายเป็นสายฟ้าสีม่วงเส้นหนึ่งยกขึ้นตั้งรับหน้าตรง บดปะทะกับลมฝ่ามือของอู๋ฮวา

“ตู้ม!”

ทุกหมัด ทุกฝ่ามือ ทุกท่า ทุกกระบวนล้วนแฝงพลังถล่มภูผาทลายผา ตั้งใจจะจับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ให้ได้ในคราเดียว

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เห็นแล้ว แววตาก็เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่คิดถอย ค้อนสายฟ้าสีม่วงในมือของนางสะบัดวูบ หมุนวนรวดเร็วราวสายฟ้าสีม่วงสายแล้วสายเล่า ปะทะกับกระแสการโจมตีของอู๋ฮวาอย่างดุเดือด

“ปัง ๆ ๆ!”

ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างต่อเนื่อง เสียงกระแทกดังไม่ขาดสาย

ร่างของอู๋ฮวากับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เคลื่อนไหวรวดเร็วอยู่กลางสุญญากาศ บางครั้งสวนกัน บางคราวแยกจากกัน ทุกครั้งที่ปะทะก็จะมีแสงเจิดจ้าพุ่งออกมา ส่องสว่างไปทั่วทั้งสนามรบ

ทว่า แม้อู๋ฮวาจะบุกอย่างบ้าคลั่งเพียงใด เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็อาศัยวิชาตัวเบาที่คล่องแคล่วกับอานุภาพของค้อนสายฟ้าสีม่วง คงสถานะไร้พ่ายเอาไว้ได้ตลอด

“อู๋ฮวา วิชาเจ้ามีเท่านี้จริง ๆ น่ะหรือ?”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หัวเราะเยาะ ค้อนสายฟ้าสีม่วงฟาดออกไปอย่างรุนแรง เกิดเป็นคันสายฟ้าสีม่วงพุ่งตรงเข้ากลางอกของอู๋ฮวา

อู๋ฮวาบิดตัวหลบไปได้หวุดหวิด แต่แรงกวาดที่เหลือของค้อนสายฟ้าสีม่วงก็ยังปัดโดนหัวไหล่ของเขาอย่างจัง ทันทีที่โดน แขนขวาของเขาก็แตกละเอียด

“อีตัวสารเลว คิดว่าข้าทำอะไรเจ้าไม่ได้จริง ๆ รึ?”

อู๋ฮวาเดือดจนขาดสติ ยิ้มเย็นอย่างน่าหวาดผวา เพียงชั่วพริบตา ข้างกายเขาก็มีพระเข้ามาเพิ่มอีกสามรูป

พระสามรูปนั้นหน้าซีดเผือด ดวงตาว่างเปล่าไร้แววชีวิต กลิ่นอายอันเย็นเยียบชวนให้เสียวสันหลังแผ่กระจายออกมา

“ไป! จับนางมาให้ข้า!”

เสียงสั่งของอู๋ฮวายังไม่ทันจาง พระอรหันต์สามรูปก็พุ่งเข้าใส่เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์อย่างรวดเร็ว

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ยังคงยืนอยู่กับที่ไม่ขยับ จนกระทั่งพระอรหันต์สามรูปพุ่งเข้ามาถึงเบื้องหน้า เริ่มลงมือโจมตีนาง ในจังหวะนั้นเอง ร่างของนางกลับปลิวกระเด็นถอยออกไปเอง พร้อมกับมีเสียงกรีดร้องเจ็บปวดดังลั่น

“อ๊าก...!”

เปลือกตาของอู๋ฮวากระตุกวาบ

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ลอยกระเด็นออกไปได้ยังไง?

พระอรหันต์ของเขาชัด ๆ ว่าไม่ได้ฟาดโดนนางเลยสักนิด!

นางเล่นอะไรอยู่กันแน่?

ทันใดนั้น ในก้นบึ้งหัวใจของอู๋ฮวาก็ผุดความรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาวาบหนึ่ง