วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2871

สายตาของอู๋ฮวาวูบวับไม่หยุด จ้องเขม็งไปยังทิศที่เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ “ปลิว” ไป หัวใจเต็มไปด้วยหมอกแห่งความสงสัย

เพียงเห็นร่างของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พลิกตัวกลางอากาศก่อนจะลงสู่พื้นอย่างมั่นคง แต่ใบหน้ากลับซีดเผือดอย่างผิดปกติ ราวกับเพิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสมา

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

อู๋ฮวาขมวดคิ้วแน่น

เขามั่นใจว่าสามพระอรหันต์ของตนยังไม่ได้แตะต้องตัวเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ด้วยซ้ำ แล้วเหตุใดนางถึงแสดงท่าทางเช่นนั้นออกมา?

อู๋ฮวารู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนมีอะไรไม่ชอบมาพากล แต่ธนูก็ง้างสายแล้ว จะไม่ปล่อยก็ไม่ได้

“เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ในเมื่อตัวเองไม่เลือกทางดี ๆ เอง ก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน ข้าขอดูหน่อยเถอะว่าตัวเจ้าจะทนได้อีกสักกี่น้ำ”

อู๋ฮวาส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ก่อนจะสั่งการสามพระอรหันต์ของตนอีกครั้ง “ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ช่าง จับนางมาให้ข้า!”

พร้อมกันนั้นตัวเขาเองก็ก้าวย่างมุ่งหน้าไปหาเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ วิชากายาเพชรอมตะถูกขับเคลื่อนไปถึงขีดสุด เตรียมพร้อมรับเหตุไม่คาดฝันทุกเมื่อ

ทว่าในฉับพลัน ก่อนที่สามพระอรหันต์จะสัมผัสตัวเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้ ร่างของนางกลับสั่นระริกไปทั้งตัว แปรเป็นเงาเลือนสายหนึ่ง ใช้ความเร็วเกินจะจินตนาการอ้อมวกไปโผล่ด้านหลังของพระอรหันต์ทั้งสาม

“หือ?”

คิ้วของอู๋ฮวากระตุกเล็กน้อย

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ความเร็วของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะพุ่งทะยานได้ถึงเพียงนี้ จนพระอรหันต์หุ่นเชิดของเขายังแทบตอบสนองไม่ทัน

“ปัง ๆ ๆ!”

ค้อนสายฟ้าสีม่วงในมือเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ฟาดหวดออกไปดุจสายฟ้าแลบ เพียงชั่วกระพริบตา นางก็ทุบร่างของพระอรหันต์ทั้งสามแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย กลายเป็นเศษซากปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า

“นี่มัน…”

อู๋ฮวาถึงกับตะลึงงัน

ความร้ายกาจของพระอรหันต์เหล่านั้นเขารู้ดีแก่ใจ แต่เหตุใดจึงถูกเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ทำลายลงได้ง่ายดายเช่นนี้?

ไม่เพียงแต่อู๋ฮวาจะตกตะลึง เย่ชิวเองก็ไม่ต่างกัน

ที่ผ่านมาเขาเคยปะมือกับพระอรหันต์มาก่อน รู้ดีว่าร่างกายของพระอรหันต์พวกนั้นแข็งแกร่งเพียงใด อีกทั้งยังไร้วิญญาณแท้ ต่อให้ทุบทำลายร่างกายจนเละไม่เป็นชิ้น ก็ยังจะฟื้นฟูขึ้นมาสู้ต่อได้อีก ราวกับเป็นเครื่องจักรสงครามที่ฆ่าไม่ตายทำลายไม่สิ้น

แต่นึกไม่ถึงว่า เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กลับจัดการพระอรหันต์สามตนของอู๋ฮวาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้

น่าเหลือเชื่อเกินไป!

เย่ชิวเหลือบตามองค้อนสายฟ้าสีม่วงในมือเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์แวบหนึ่ง แต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด อย่างไรก็ดี การที่อู๋ฮวาสูญเสียพระอรหันต์ทั้งสามไป กลับกลายเป็นเรื่องดีโดยไม่คาดคิด

ท้ายที่สุด พระอรหันต์ก็เป็นหนึ่งในไพ่ตายของอู๋ฮวา

เมื่อไพ่ตายหายไปหนึ่งใบ อู๋ฮวาย่อมต้องงัดไพ่ตายใบที่สองออกมาแน่นอน

ในตอนนี้เอง เสียงของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ดังขึ้นมา “ไอ้พระหัวโล้น ไพ่ตายของแกก็มีเท่านี้เองรึไง”

ใบหน้าของอู๋ฮวาเคร่งเครียดมืดมิด เขาตระหนักแล้วว่าตัวเองตกหลุมพรางของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เข้าเต็ม ๆ

“เจ้าตั้งใจทำทีเป็นบาดเจ็บเมื่อครู่นี้ ก็เพื่อยั่วยุให้พระอรหันต์ของข้าประมาทอย่างงั้นหรือ?”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หัวเราะเบา ๆ “เพิ่งจะรู้ตัวตอนนี้เหรอ ช้าไปหน่อยไหมล่ะ โง่จริง ๆ”

“เจ้า…!” อู๋ฮวาโมโหจนแทบขาดสติ ไม่คาดคิดเลยว่าตัวเองจะถูกผู้หญิงคนหนึ่งเล่นงานจนหมุนวนอยู่ในกำมือของนางได้ถึงเพียงนี้

“อู๋ฮวา วันนี้คือวันตายของเจ้า”

น้ำเสียงของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เด็ดขาดไร้เยื่อใย ค้อนสายฟ้าสีม่วงในมือสะบัดฟาดออกไปอีกครั้ง แรงปะทะดุจสายฟ้าฟาดแผ่นดิน มุ่งเข้าหาเศียรของอู๋ฮวาโดยตรง

อู๋ฮวาเห็นค้อนสายฟ้าสีม่วงของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พุ่งตรงเข้ามาดุจมังกรพิโรธทะลวงคลื่น เขาย่อมตื่นตระหนกอยู่บ้าง แต่กลับไม่เสียสมาธิ ความเพียรที่สั่งสมมานานทำให้เขายิ่งยืนหยัดนิ่งดุจศิษย์พุทธศาสนาที่แน่วแน่ยามเผชิญความเป็นความตาย

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก มือทั้งสองประนมขึ้นกลางอก เอ่ยเสียงต่ำ “อะมิทาพุทธ เพชรพิโรธจ้องเขม็ง ปราบมารสยบปีศาจ!”

ทันทีที่เสียงของอู๋ฮวาสิ้นสุด แสงพุทธะก็ปะทุออกมาจากร่างทั่วทั้งตัว สว่างไสวเจิดจ้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น

อู๋ฮวาแค่นหัวเราะเยาะ

รูปปั้นพระโพธิสัตว์วัชระเบื้องหลังเขาเหมือนจะเคลื่อนไหวประสานไปกับเขาทุกฝีก้าว ทุกครั้งที่เขาออกฝ่ามือ รูปปั้นพระโพธิสัตว์วัชระก็จะขยับทำท่าเดียวกันตามราวกับกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน ทำให้อานุภาพของเขาทวีคูณขึ้นไปอีกขั้น

สีหน้าของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เคร่งขรึม นางรู้ดีว่าพลังของอู๋ฮวานั้นประมาทไม่ได้ โดยเฉพาะรูปปั้นพระโพธิสัตว์วัชระเบื้องหลังยิ่งทำให้นางรู้สึกถูกกดดันอย่างหนักหน่วง

กระนั้นนางกลับไม่ถอยหนี ตรงกันข้าม กลับยิ่งปลุกเร้าความมุ่งมั่นในใจให้ลุกโชน

“อู๋ฮวา อย่ามัวลำพองตัวไปนักเลย!”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ตวาดลั่น พลังชี่ในร่างดุจถูกจุดไฟให้ลุกฮือ ค้อนสายฟ้าสีม่วงมีสายฟ้าพันรอบ ก่อเป็นแสงวูบวาบเจิดจ้า ทั้งร่างของนางเหมือนเทพสงครามเข้าสิง พลังอำนาจพุ่งทะยานขึ้นอย่างรุนแรง

“ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง” อู๋ฮวาพูดจบก็กำลังจะลงมืออีกครั้ง

ในจังหวะนั้นเอง เสียงของหรงอี้ก็ดังมาจากสุญญากาศ “ไอ้พระหัวโล้น ถ้าหรงเอ๋อร์ของข้าต้องเสียแม้แต่เส้นผมเส้นเดียว ข้าจะถีบแกลงนรกสิบแปดชั้นให้ดู!”

ได้ยินดังนั้น หัวใจของอู๋ฮวาก็สะท้านวูบโดยไม่รู้ตัว การเคลื่อนไหวชะงักไปชั่วขณะ

เขายังรู้สึกเกรงกลัวหรงอี้อยู่ไม่น้อย

ทันใดนั้นเอง เสียงของเย่ชิวก็ดังแว่วขึ้นข้างหูอู๋ฮวา “อู๋ฮวา ยังมัวอืดอาดอะไรอยู่อีก เร่งลงมือเต็มกำลัง จับตัวเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์มาเดี๋ยวนี้!”

อู๋ฮวาสูดหายใจเรียกสติกลับคืน ก่อนจะเก็บรูปปั้นพระโพธิสัตว์วัชระหายวับไป แล้วเปลี่ยนไปใช้วิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะแบบอื่นแทน

“ก้าวไร้รูปลักษณ์แห่งภูเขาหลิง!”

อู๋ฮวาเปล่งเสียงสวดมนต์ไม่ขาดสาย ร่างกายเอนซ้ายทีขวาที ทุกก้าวที่เหยียบลงไป ล้วนมีระลอกคลื่นของอากาศบิดเบี้ยวตามมา ดูเลือนรางคล้ายไม่มีอยู่จริง เพียงพริบตาเดียวเขาก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์แล้ว

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์รีบถอยกรูด ค้อนสายฟ้าสีม่วงในมือนางแปรเปลี่ยนเป็นมังกรสายฟ้าสีม่วงตัวยักษ์ พุ่งตะบึงเข้าใส่อู๋ฮวาอย่างรุนแรง

ใบหน้าของอู๋ฮวายังคงเรียบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง มือทั้งสองร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว แล้วตวาดลั่นว่า

“พระไวโรจนพุทธะ แสงบริสุทธิ์แห่งโลก!”