วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2875

“เฮ้ย พระพุทธรูปในมืออู๋ฮวานั่น ทำไมดูคุ้นตา ๆ แฮะ? เป็นพระโพธิสัตว์องค์ไหนกันนะ?”

หลินต้าหนิวเห็นรูปปั้นพระพุทธในมืออู๋ฮวา ก็เอ่ยถามออกมา

“พระโพธิสัตว์? แค่นี้ยังดูไม่ออกอีกเหรอ? นั่นน่ะ พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานต่างหาก”

จางเหมยเจินเหรินบ่นใส่เสียงหงุดหงิด “แต่โบร่ำโบราณมา มีแต่พระอาจารย์ผู้สูงส่งที่บรรลุธรรมเท่านั้น ถึงจะมีคนหล่อหลอมรูปปั้นไว้ให้คนรุ่นหลังกราบไหว้บูชา แต่พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเดิมทีก็เป็นพระอสูร แถมยังมีชีวิตอยู่ดี ๆ กล้าหล่อหลอมรูปปั้นตัวเองให้คนกราบอีก หน้าไม่อายสิ้นดี”

“ไม่อายจริง ๆ นั่นแหละ” เฟิงอู๋เหินพึมพำเห็นด้วยขึ้นมาคำหนึ่ง

ม่อเทียนจีขมวดคิ้ว พูดว่า “แต่ตอนนี้ อู๋ฮวาหยิบรูปปั้นอาจารย์ของเขาออกมาทำไมกันแน่?”

“มันแปลก ๆ อยู่จริง ไอ้ลูกกระต่าย นายว่าไง?” จางเหมยเจินเหรินหันไปถาม แต่พอเห็นสีหน้าเย่ชิวเคร่งเครียดผิดปกติ ก็อดเอ่ยถามไม่ได้ว่า “เป็นอะไร?”

เย่ชิวตอบสั้น ๆ ว่า “รูปปั้นนั่นไม่ธรรมดา”

โอ้?

ทุกคนหันไปจ้องรูปปั้นพระพุทธในมืออู๋ฮวาด้วยความอยากรู้ มองกันอยู่นานก็ยังมองไม่ออกว่าพิเศษตรงไหน

เย่ชิวพูดต่อ “ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่รูปปั้นนั่นให้ความรู้สึกอันตรายมาก”

“หรือว่ารูปปั้นนั่นเป็นศาสตราจักรพรรดิ?” จางเหมยเจินเหรินว่าไปก่อน แล้วก็ส่ายหัวตามมา “ไม่ใช่สิ พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็แค่ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ รูปปั้นนั่นจะเป็นศาสตราจักรพรรดิได้ยังไง อย่างเก่งก็เป็นแค่ศัสตรากึ่งจักรพรรดิเท่านั้น”

“ไม่เหมือนศัสตรากึ่งจักรพรรดิเลย” เฟิงอู๋เหินขมวดคิ้วแน่น “ฉันเองก็รู้สึกว่ารูปปั้นนั่นอันตราย ถ้าไอ้พระผู้วายชนม์นั่นใช้รูปปั้นนี่เล่นงานฉัน มีหวังฉันได้ตายแหง ๆ”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเตือนขึ้นมาว่า “พวกนายลืมสิ่งที่อู๋ฮวาเพิ่งพูดไปแล้วเหรอ?”

“เขาบอกว่าจะส่งพวกเราไปให้หมด”

“หรือว่าที่พึ่งของเขาก็คือรูปปั้นนี่?”

จางเหมยเจินเหรินแค่นเสียงดูแคลน “อย่าไปฟังอู๋ฮวาโม้สั่ว รูปปั้นแค่ชิ้นเดียว จะฆ่าพวกเราทีเดียวได้ตั้งกี่คนกันเชียว?”

“ยิ่งกว่านั้น เขายังติดแหง็กอยู่ในแสงสีม่วงนั่นอีก”

“さเมื่อกี้ฉันลองสังเกตดูแล้ว พออยู่ในแสงสีม่วงนั่น การเคลื่อนไหวของอู๋ฮวาช้าลง วิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะก็ใช้พลังออกมาได้ไม่เต็มที่ ชัดเลยว่าในแสงสีม่วงนั่น หรงอี้คือไร้เทียมทาน”

เย่ชิวพูดว่า “แสงสีม่วงนั่นคือเขตศักดิ์สิทธิ์”

“ผู้ฝึกบำเพ็ญพอทะลุขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานแล้ว ก็จะสามารถชุบสร้างขอบเขตพลังของตัวเองได้”

“ในขอบเขตพลังของตัวเอง หรงอี้ก็แน่นอนว่าไร้เทียมทาน”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพึมพำเบา ๆ “แปลกจริง อู๋ฮวาอยู่ในเขตศักดิ์สิทธิ์ของหรงอี้แท้ ๆ ยังกล้าพูดว่าจะฆ่าพวกเราทุกคน ไพ่ตายเขามาจากไหนกันแน่?”

“ถ้าไม่ผิดล่ะก็ ก็คงรูปปั้นนั่นแหละ” เย่ชิวเตือนทุกคน “ระวังตัวกันไว้หน่อย ถ้าสถานการณ์มีอะไรผิดปกติ ให้ถอยทันที”

พูดจบ เขาก็ส่งเสียงลับถึงเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ว่า “คุณหนูเซวียนหยวน รูปปั้นในมืออู๋ฮวาไม่ธรรมดา ระวังตัวหน่อยนะ ถ้ารู้สึกว่ามีอะไรแปลก รีบถอนตัวให้ไว”

ไม่นาน เสียงส่งลับของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ดังขึ้นข้างหู “เย่ฉางเซิง นายเป็นห่วงฉันเหรอ?”

ให้ตายสิ เวลานี้แล้ว ผู้หญิงคนนี้ยังจะ…จีบอยู่เรอะ?

ต่อจากนั้นเสียงของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ดังซ้อนตามมาอีก “เย่ฉางเซิง เพื่อช่วยนาย ฉันโดนเล่นงานหนักไม่ใช่น้อยนะ เดี๋ยวนายต้องขอบคุณฉันดี ๆ เลยล่ะ”

“แล้วอยากให้ฉันขอบคุณยังไงล่ะ?” เย่ชิวถามกลับ

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ว่า “พอออกไปจากที่นี่แล้ว นายไปบ้านฉัน ไปพบคุณปู่กับคุณพ่อฉันด้วยกัน”

เย่ชิว “???”

นี่จะให้ไปพบผู้ใหญ่เร็วขนาดนี้เลย?

ยัยเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ เล่นกันแบบนี้เลยเหรอ ฉันเห็นเธอเป็นเพื่อน แต่เธอดันหมายมั่นจะจับฉันเข้าบ้านสินะ

พอเห็นเย่ชิวเงียบไปนาน เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ถามเสียงออดอ้อนขึ้นมา “ได้ไหมล่ะ พี่เย่ชิว?”

น้ำเสียงเธออยู่ ๆ ก็หวานยานคานหัก เหมือนกำลังออดอ้อน ทำเอาเย่ชิวไปไม่เป็นอยู่ชั่วครู่

“ได้” เย่ชิวตอบตกลง

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ช่วยเขาไว้ตั้งเยอะ ไปที่บ้านเธอเพื่อขอบคุณผู้ใหญ่ก็ดูสมเหตุสมผลดีนี่นะ?

จู่ ๆ เย่ชิวก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา “แต่เธอต้องช่วยฉันอีกเรื่องหนึ่ง”

“เรื่องอะไร?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถามกลับทันที

จางเหมยเจินเหรินมองทวนยาวในมือหรงอี้ ดวงตาลุกวาบเป็นไฟ มือทั้งสองขยี้ไปมาอย่างคันไม้คันมือ “ทวนของหรงอี้นั่นไม่เลวเลย ถ้าแย่งมาเล่นได้คงดีไม่น้อย”

“ท่านอาจารย์ ถ้าท่านคิดว่าตัวเองอายุยืนเกินไปก็ลองได้เลย” เฟิงอู๋เหินพูด “ทวนยาวในมือหรงอี้นั่นนะ พ่อของเขาใช้เวลากว่าหลายร้อยปีเก็บรวบรวมวัสดุหายาก แล้วเชิญคุณปู่ของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ลงมือหลอมให้เอง เป็นศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน มีชื่อว่ามังกรม่วงคำรามใต้จันทร์”

“ทวนเล่มนี้ น่ากลัวมาก”

“ยิ่งอยู่ในมือหรงอี้ก็ยิ่งน่ากลัว…” เฟิงอู๋เหินยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงคำรามดังลั่นขึ้นมาก่อน

โฮก!

หรงอี้คำรามลั่นราวสัตว์ป่า พลังชี่ทั่วร่างพลุ่งพล่านไหลหลั่ง รวมตัวกันที่ปลายทวน จากนั้นทวนยาวทั้งเล่มก็กลายเป็นเงามังกรสีม่วง พุ่งแทงใส่รูปปั้นพระพุทธด้วยท่าทีรุนแรงราวจะเจาะทะลวงทุกสรรพสิ่ง

เคร้ง!

ชั่วขณะที่ปลายทวนแตะกระทบรูปปั้น เหมือนจิ้มใส่กำแพงไร้รูปอย่างจัง เสียงโลหะปะทะกันดังแหลมแทงหู

ทว่า สิ่งที่ทำให้ทุกคนตื่นตะลึงยิ่งกว่าก็คือ รูปปั้นพระพุทธที่ดูธรรมดานั้นกลับไม่เสียหายแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ทวนมังกรม่วงคำรามใต้จันทร์เล่มนั้น พอแตะโดนรูปปั้นก็มีเสียง “แคร๊ง” ดังขึ้น ก่อนจะแตกหักออกเป็นท่อน ๆ เศษเหล็กกระจายเกลื่อน

ทันใดนั้น หรงอี้ก็รู้สึกถึงพลังสะท้อนกลับที่ไม่อาจต้านทานถาโถมเข้าใส่ ร่างของเขาถูกเหวี่ยงปลิวออกไปในพริบตา กระแทกกระเด็นไปไกล เลือดสดกระอักออกมาจากปากไม่ยอมหยุด

“นี่…เป็นไปได้ยังไง?”

หรงอี้ฝืนลุกขึ้นจากพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

เขาในฐานะผู้แข็งแกร่งระดับราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน แถมยังถือศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานอยู่ในมือแท้ ๆ กลับแพ้อย่างน่าอนาถต่อหน้ารูปปั้นพระพุทธที่ดูธรรมดาชิ้นหนึ่ง แบบนี้มันทำลายความเชื่อของเขาจนย่อยยับ

เหนือสุญญากาศ ทุกคนต่างก็เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

เย่ชิว จางเหมยเจินเหริน เฟิงอู๋เหินและคนอื่น ๆ มองหน้ากันและกัน ต่างก็เห็นแววเหลือเชื่อในสายตาของอีกฝ่าย

แค่รูปปั้นพระพุทธชิ้นเดียว ทำไมถึงมีพลังรุนแรงขนาดนี้?

รูปปั้นนั่น แท้จริงแล้วซ่อนความลับอะไรเอาไว้กันแน่?

ระหว่างที่ทุกคนกำลังงุนงงอยู่นั้น จู่ ๆ เสียงหนึ่งที่เต็มไปด้วยอำนาจก็พลันดังสนั่นขึ้นมา

“บังอาจ! ผู้ใดกล้าลบหลู่ต่อหน้าบุคคลผู้นี้?”