วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2874

อู๋ฮวากลิ้งกล่อมโซเซอยู่กลางอากาศ กว่าจะพยุงร่างให้ทรงตัวได้ ใบหน้าก็ขึ้นสีแดงบวมฉูดฉาด มุมปากมีเลือดซึม สภาพน่าสังเวชสิ้นดี

เขาจ้องเขม็งไปที่หรงอี้ซึ่งกำลังค่อย ๆ ไล่ต้อนเข้ามา ในดวงตาไม่เพียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น หากยังเพิ่มความเด็ดขาดตายเป็นตายเข้าไปอีก

“ข้าเป็นศิษย์แห่งพุทธศาสนา จะปล่อยให้เจ้ารังแกตามใจชอบได้อย่างไร!”

“หรงอี้ วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสความร้ายกาจของข้า... โฮก!”

อู๋ฮวาคำรามลั่น พลังชี่ในร่างปะทุขึ้นเหมือนน้ำหลากทะลักทลายเขื่อน

เขาประนมมือ แสงพุทธะรอบกายพรั่งพรูสว่างจ้า รูปปั้นพระพุทธเลือนรางผุดขึ้นด้านหลังทีละองค์

รวมแล้วมีไม่ต่ำกว่าร้อยองค์

แต่ละองค์แผ่กลิ่นอายสงบขรึมศักดิ์สิทธิ์ ราวกับสามารถชำระล้างความชั่วร้ายทุกอย่างบนโลกนี้ได้

หมู่รูปปั้นพระพุทธลอยเต็มพรึบทั่วท้องนภา

ภาพตรงหน้านั้นน่าสยดสยองจนขนลุก

“หมื่นพุทธะส่องหล้า จงกดปราบอสูรชั่ว!”

อู๋ฮวาตะโกนลั่น รูปปั้นพระพุทธเลือนรางเหล่านั้นราวกับได้ยินคำเรียกขาน ต่างก็เหยียดฝ่ามือพุทธะที่เปล่งแสงทองคำออกมา พร้อมกันผลักใส่เขตศักดิ์สิทธิ์ของหรงอี้

ชั่วขณะนั้น แสงพุทธะกับแสงสีม่วงสอดประสานกันไปมา ทั้งอาณาบริเวณสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

หรงอี้สะบัดเสียงฮึต่ำ ๆ ในลำคอ ภายในเขตศักดิ์สิทธิ์นี้ เขาก็คือผู้ครอบครองทุกสรรพสิ่ง

เขายกมือขึ้นอย่างง่ายดาย ม่านพลังสีม่วงหนึ่งชั้นผุดขึ้นกลางอากาศ คอยดีดฝ่ามือพุทธะแสงทองคำเหล่านั้นกระเด็นกลับไปทีละข้าง

ทุกครั้งที่ปะทะกัน เสียงระเบิดดังกัมปนาทก้องหู ราวกับเป็นการประลองกันของพลังอำนาจสูงสุดทั่วทั้งฟ้าดิน

“มีแค่วิธีการแค่นี้ ยังคิดจะเจาะทะลุเขตศักดิ์สิทธิ์ของข้าอีกหรือ?”

หรงอี้เอ่ยเย้ย เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วเขตศักดิ์สิทธิ์ แฝงอำนาจบังคับที่ยากจะขัดขืน

อู๋ฮวาเห็นดังนั้น ใจพลันสั่นวูบ แต่ก็ยังไม่ยอมถอดใจ

เขารู้ดีว่าหากเวลานี้ไม่ทุ่มสุดตัว สถานการณ์ของเขาจะเลวร้ายลงเรื่อย ๆ

คิดได้ดังนั้น เขาก็กัดฟันขบกราม เร่งเร้าพลังชี่ในร่างอีกครั้ง

ครานี้เงาร่างของเขากลับเริ่มพร่าเลือน ราวกับรวมเป็นหนึ่งเดียวกับรูปปั้นพระพุทธด้านหลัง

“เพชรนิรันดร์ กายพุทธะลงสถิต!”

เสียงของอู๋ฮวาเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำ หนักแน่นทรงพลัง พอสิ้นคำพูด ผิวกายของเขาทั้งร่างก็ถูกหุ้มทับด้วยชุดเกราะสีทองชั้นหนึ่ง

บนชุดเกราะแต่ละชิ้นสลักอักขระสันสกฤตอันซับซ้อน เปล่งประกายระยิบระยับ ทำให้อู๋ฮวาดูสง่างามน่าเกรงขามขึ้นทันตา

นี่คือพลังวิเศษป้องกันชั้นสูงยิ่งในพุทธศาสนา จะมองว่าเป็นฉบับพัฒนาขั้นสุดของวิชากายาเพชรอมตะก็ว่าได้

ทว่าหรงอี้เพียงแค่อมยิ้มเหยียด เขาสะบัดฝ่ามือครั้งหนึ่ง แสงสีม่วงพุ่งทะลักออกมาจากฝ่ามือ ค่อย ๆ รวมตัวกลายเป็นขวานสีม่วงเล่มหนึ่ง

“แตก!”

หรงอี้เอ่ยคำสั้น ๆ ออกจากปาก ขวานสีม่วงนั้นก็พุ่งแหวกอากาศราวสายฟ้าฟาด ฟันตรงเข้าใส่อู๋ฮวา

ได้ยินเพียงเสียง “ตูม!” ดังสนั่น ชุดเกราะสีทองบนร่างอู๋ฮวากลับถูกขวานสีม่วงผ่าขาดอย่างง่ายดาย จนแทบร่างของเขาถูกผ่าออกเป็นสองท่อน

“อ๊าก...”

อู๋ฮวาร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างถูกกระแทกกระเด็นถอยไปไกล วิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะของเขาแม้จะร้ายกาจเพียงใด แต่ภายในเขตศักดิ์สิทธิ์ของหรงอี้กลับถูกกดทอนจนไร้พลังที่ควรมี

เขาเซถอยไปสองสามก้าว เกือบล้มคะมำ สีหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม

“วิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะของเจ้าก็มีแค่นี้เท่านั้น” หรงอี้เอ่ยเสียงเย็น เขาไม่หยุดฝีเท้า ยังคงไล่ต้อนเข้ามาทีละก้าว

เพี้ยะ！

อู๋ฮวาถูกตบปลิวกระเด็นไปอีกครั้ง

“พรวด!” ทันทีที่ร่างตกกระแทกพื้น เขาพ่นเลือดออกมากองหนึ่ง ในเลือดนั้นยังปนฟันหลุดอยู่เป็นสิบซี่

ทันใดนั้นดวงตาของอู๋ฮวาแดงก่ำ เขากระโจนลุกจากพื้น ด่าลั่นว่า “หรงอี้ กู-เย็ด-มึง—”

เพี้ยะ！

ยังพูดไม่ทันจบประโยค อู๋ฮวาก็โดนฝ่ามืออีกฉาดตบหงายล้มไปกับพื้น

“ในฐานะคนของพุทธศาสนา แต่ปากกลับสกปรกไปหมด วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าแทนพระพุทธเจ้าให้เข็ดหลาบเอง”

เพี้ยะ！

หรงอี้ตบอู๋ฮวากระเด็นไปอีกฉาด

จากนั้นเสียงฝ่ามือฟาดหน้าก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เพี้ยะ！

“เผาผลาญร่างกายของข้า แปรเปลี่ยนเป็นพระธาตุ!”

“แสงพุทธส่องสว่างทั่วหล้า สรรพธรรมทั้งหลายล้วนว่างเปล่า!”

เสียงของอู๋ฮวาแปรเป็นแหลมสูงปนโหยหวนเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยว ร่างของเขาเริ่มลุกไหม้ กลายเป็นเปลวไฟสีทองกองหนึ่ง

ภายในเปลวไฟนั้น พระธาตุสีทองเม็ดหนึ่งค่อย ๆ ลอยขึ้นมา แผ่แสงสว่างนุ่มนวลแต่ทรงพลังออกมา

ไม่เพียงเท่านั้น คลื่นพลังที่แฝงอยู่ในพระธาตุเม็ดนั้น ยังน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

หรงอี้เห็นเข้าก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงเค้าลางภัยคุกคามจากพระธาตุเม็ดนั้น

ทว่าหรงอี้หาได้หวาดกลัวไม่

เพราะตอนนี้อู๋ฮวายังอยู่ในเขตศักดิ์สิทธิ์ของเขา ต่อให้พระธาตุเม็ดนั้นร้ายกาจเพียงใด ก็ยังไม่อาจคุกคามถึงชีวิตของเขาได้

คิดดังนั้น หรงอี้ก็กำหมัดขวาแน่น ก่อนจะทุบออกไปหนึ่งหมัด

ตูม！

หรงอี้สมเป็นราชานักบุญไร้เทียมทาน เพียงหมัดเดียวที่ซัดออกไป ฟ้าดินก็เหมือนจะถล่มทลาย ชั่วพริบตา ทั่วทั้งฟ้าล้วนเต็มไปด้วยรอยหมัด ทุกหมัดพุ่งใส่พระธาตุเม็ดนั้น

ปัง ๆ ๆ！

รอยหมัดของหรงอี้ปะทะกับพระธาตุของอู๋ฮวาอย่างรวดเร็ว เกิดเสียงระเบิดสะท้านฟ้าดังไม่ขาดสาย

ไม่นาน พระธาตุเม็ดนั้นก็ค่อย ๆ หม่นแสงลง สุดท้าย “แกร๊ง!” เสียงหนึ่งดังลั่น มันระเบิดแตกออก กลายเป็นละอองแสงทองคำเม็ดเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน ลอยหายไปในอากาศ

ชั่ววินาทีถัดมา เงาร่างของอู๋ฮวาก็ปรากฏขึ้นจากกลางเปลวไฟ

ตอนนี้เขากลายเป็นก้อนเนื้อเละเทะทั้งตัว เสื้อผ้าฉีกขาดยับเยิน บาดแผลเต็มไปทั่วทั้งร่าง

เขาทรุดฮวบลงนั่งกับพื้น ลมหายใจรวยริน ราวกับจะขาดใจตายได้ทุกเมื่อ

“หรงอี้... เจ้า... เจ้าชนะแล้ว...” อู๋ฮวาฝืนเอ่ยคำแต่ละคำออกมาด้วยความยากลำบาก

ทว่าในแววตาของเขากลับปราศจากแววสิ้นหวังแม้แต่น้อย

อู๋ฮวาแหงนหน้ามองไปยังเย่ชิวที่อยู่กลางสุญญากาศเบื้องบน ขบกรามกล่าวว่า “เย่ฉางเซิง หากเจ้าทำตามสัญญา ข้าจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร!”

“ฮึ พวกเจ้าล้วนอยากให้ข้าตายกันทั้งนั้นใช่ไหม?”

“ดี งั้นข้าจะส่งพวกเจ้าขึ้นทางไปด้วยกัน!” เมื่ออู๋ฮวาพูดมาถึงตรงนี้ จู่ ๆ ก็คุกเข่าลงกับพื้น แล้วหยิบรูปปั้นพระพุทธขนาดเท่ากำปั้นออกมาหนึ่งองค์