วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2873

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์มองหรงอี้ ดวงตาเริ่มแดงก่ำ ตะโกนเรียกอย่างตื่นเต้นว่า “พี่หรงอี้——”

หรงอี้หันกลับมา มองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์แล้วถามด้วยความเป็นห่วงว่า “หรงเอ๋อร์ เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ส่ายหน้า แล้วก้มหน้าลง พูดอย่างรู้สึกผิดว่า “พี่หรงอี้ ขอโทษนะ ตอนสำคัญแบบนี้ ยังต้องให้พี่เสียสมาธิมาช่วยฉัน เป็นฉันเองที่ถ่วงพี่ไว้”

“ไม่ เธออย่าพูดแบบนั้นเชียว ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน ไอ้พระผู้วายชนม์นี่จะมาจงใจเล่นงานเธอเหรอ” หรงอี้พูดต่อ “คนที่ควรจะพูดขอโทษน่ะเป็นฉันต่างหาก”

“หรงเอ๋อร์ ฉันบอกแล้ว ฉันจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเธออีก”

“เธอไปพักดี ๆ อยู่ข้าง ๆ ก่อน เรื่องไอ้พระผู้วายชนม์นี่ปล่อยให้ฉันจัดการเอง”

“ไม่ต้องห่วง วันนี้ต่อให้มีเซียนเข้ามายุ่มย่าม ฉันก็ไม่มีวันปล่อยให้มันรอดไปได้”

“ใครก็ตามที่กล้าทำร้ายเธอ ไม่ว่าเป็นใคร ฉันจะไม่ปล่อยไปสักคนเดียว”

พูดจบ สายตาของหรงอี้ก็หันไปจ้องอู๋ฮวา เอ่ยว่า “อยากตายแบบไหน”

ประโยคสั้น ๆ แค่ห้าคำ กลับกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

“หรงอี้ เจ้าอย่าหลงระเริงให้มันมากไป” อู๋ฮวาส่งเสียงฮึหนึ่งคำ สีหน้ามืดครึ้ม

“ฉันบอกแล้วอย่ามาแตะต้องหรงเอ๋อร์ แต่แกกลับทำเป็นลมใส่หู วันนี้ถ้าแกยังรักษาศพให้ครบชิ้นได้ล่ะก็ หรงอี้อย่างฉันจะเขียนชื่อตัวเองกลับหลังให้ดู”

หรงอี้พูดจบ พลังชี่ในกายก็พลุ่งพล่าน ระเบิดออกมา จากนั้นตวัดฝ่ามือฟาดใส่ร่างอู๋ฮวาไปทันที

ในขณะที่ฝ่ามือนั้นตวัดออกไป เสียงอากาศแตกก็ดังสนั่น คล้ายเสียงฟ้าผ่าก้องลั่น

อู๋ฮวาเห็นดังนั้น รีบเร่งรันวิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะขึ้นมา เพียงพริบตา เสาแสงสว่างไสวก็พุ่งพรวดขึ้นจากด้านหลังของเขา พุ่งชนรับฝ่ามือของหรงอี้ไป

ทว่า พลังในฝ่ามือของหรงอี้นั้นรุนแรงเกินรับไหว ต่อให้ใช่วิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะก็ยังต้านไม่อยู่

พอปะทะกัน เสาแสงนั้นก็แตกสลายทันที ร่างของอู๋ฮวาถูกฝ่ามือของหรงอี้ซัดเข้าเต็ม ๆ กระเด็นปลิวไปในชั่วพริบตา ก่อนจะร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง ห่างออกไปร่วมร้อยจั้ง

“พรวด!”

อู๋ฮวาพ่นเลือดสดคำใหญ่ สีหน้าซีดขาวราวกระดาษ เขามองไปที่หรงอี้ แววตาเต็มไปด้วยความแค้นและความไม่甘ใจอย่างรุนแรง

“หรงอี้ ที่เจ้ากล้าหยิ่งผยองได้ถึงขนาดนี้ ไม่ก็เพราะพลังบำเพ็ญเพียรของเจ้าสูงกว่าข้าหรือไง มีปัญญาก็กดระดับพลังลงมา แล้วมาสู้กับข้าในระดับเดียวกันสิ”

ในใจอู๋ฮวาคิดอยู่ลึก ๆ แค่ว่าถ้าหรงอี้ยอมกดระดับพลังมาสู้กับเขาในระดับเดียวกัน เขาก็จะมีโอกาสฉวยจังหวะไม่ทันตั้งตัวแล้วเก็บหรงอี้ทิ้ง

ใครจะคิดว่า พอหรงอี้ได้ยินคำพูดนั่นกลับหัวเราะเย็น “พลังบำเพ็ญเพียรของฉันสูงกว่า แปลว่าฉันเป็นอัจฉริยะ พลังของแกต่ำกว่า แปลว่าแกมันขยะ”

แม่งเอ๊ย

อู๋ฮวาโกรธจนหน้าเขียว ด่ากลับไปว่า “ทีว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ที่แท้ก็แค่นี้เอง กล้าก็กดระดับพลังมาสู้กับข้าในระดับเดียวกันสิ ไอ้คนขี้ขลาด!”

หรงอี้มองอู๋ฮวาด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่ แล้วพูดว่า “ตอนฉันสามขวบก็รู้จักใช้ยุทธวิธียั่วโทสะแล้ว แกเพิ่งจะรู้จักตอนนี้ แกมันก็ขยะดี ๆ นี่แหละ”

“บอกอะไรให้อย่าง อย่าคิดว่าตัวเองฉลาดแล้วจะมองคนอื่นเป็นไอ้งั่งได้ตามใจ”

“คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ ว่าแกอยากให้ฉันกดระดับพลังลงมา แล้วจะได้มีโอกาสฆ่าฉัน ฮึ ทำไมฉันต้องกดระดับพลังด้วย”

“เรื่องที่ฉันไร้เทียมทานในระดับเดียวกันน่ะ ฉันพิสูจน์มานานแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปพิสูจน์ให้ขยะอย่างแกดูอีก”

“ว่าแต่ แกอยากตายยังไง”

ตอนที่หรงอี้ร่อนตัวลงมา เขาชูสองมือขึ้นราวกับแบกท้องฟ้าไว้ ชั่วพริบตาเดียว บริเวณโดยรอบร่างเขาระยะร้อยจั้งก็ถูกม่านแสงสีม่วงครอบคลุมไว้ทั้งหมด

แรกทีเดียว อู๋ฮวายังรู้สึกสงสัยอยู่นิด ๆ ว่าหรงอี้กำลังเล่นตุกติกอะไรอีก

ไม่ทันไร หรงอี้ก็ลงมือทันที ยื่นมือคว้าจากระยะไกลใส่เขา อู๋ฮวาไม่ทันตั้งตัว ร่างทั้งร่างถูกกระชากเข้าไปในม่านแสงสีม่วงนั้น

ทันทีถัดมา อู๋ฮวาก็รู้สึกได้เลยว่าการเคลื่อนไหวของตัวเองเชื่องช้าลงมาก

ราวกับม่านแสงสีม่วงนี่คือบ่อโคลน ส่วนขาของเขาถูกหนึบจมลงไป จะก้าวเดินสักก้าวยังสุดแสนลำบาก อย่าว่าแต่จะถอยหนีเลย

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้”

อู๋ฮวาสะดุ้งสุดตัว

ตอนสภาพสมบูรณ์เขายังไม่ใช่คู่มือของหรงอี้ นับประสาอะไรกับตอนนี้ที่แค่ขยับตัวยังช้าลงขนาดนี้ จะไปเป็นคู่ต่อสู้ของหรงอี้ได้ยังไงกัน

ก็เหมือนกับว่าหรงอี้คือหมาป่า ส่วนตัวเขาคือแกะน้อยที่ไร้ทางหนี

ความรู้สึกแบบนี้ แย่เสียยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น

เพราะอย่างนั้น เขาจึงร้องขอความช่วยเหลือไปหาเย่ชิว

เย่ชิวยังไม่ทันเอ่ยปาก หรงอี้ก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน “ใครกล้าแส่เรื่องระหว่างฉันกับไอ้พระผู้วายชนม์นี่ อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้าแล้วกัน”

เย่ชิวไหวไหล่นิดหนึ่ง แล้วพูดว่า “อู๋ฮวา ได้ยินแล้วใช่ไหม ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยหรอกนะ แต่ฉันไม่กล้ายุ่งจริง ๆ ว่ะ”

ไอ้เวรเอ๊ย

ไม่รักษาคำพูดเอาซะเลย

อู๋ฮวาพูดว่า “พวกเจ้ารับของดีจากข้าไปแล้ว กลับไม่คิดช่วยข้าเลย ใจพวกเจ้าไม่สะดุ้งบ้างหรือไง”

จางเหมยเจินเหรินพูดว่า “ใจหรืออะไรสักอย่างนั่นมันตัวอะไรกัน อู๋ฮวาเจ้าเคยมีด้วยเหรอ งัดออกมาให้ข้าดูหน่อยสิ”

ดูพ่อพวกแกสิ

มองเห็นเย่ชิวกับพวกยืนอยู่กลางสุญญากาศ กอดอกดูละครอย่างสบายใจ อู๋ฮวากัดฟันแน่นแล้วพูดว่า “เย่ฉางเซิง ถ้าเจ้าไม่ช่วยข้า พอข้าตายแล้ว เจ้าก็อย่าหวังว่าจะรอด”

“ขอบใจที่เป็นห่วงชีวิตฉันนะ แต่ถึงตอนนี้แล้ว ฉันว่าเจ้าห่วงตัวเองก่อนดีกว่า!” เย่ชิวพูดพลางยิ้ม “ขอให้โชคดีละกัน”

“พวกแกนี่แหละไอ้พวกเวรเอ๊ย ไม่มีคนไหนจะมีจุดจบดี ๆ เลยสักคน…” อู๋ฮวายังพูดไม่ทันจบ ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

เงยหน้าขึ้นมอง เห็นหรงอี้กำลังมองเขาอยู่ แววตาเย็นเยียบราวกับมองคนตายไปแล้ว

ต่อจากนั้น หรงอี้ก็ย่างเท้าเข้ามาหาเขา ใบหน้าอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายสังหาร

ในใจอู๋ฮวากลัวจนมือไม้สั่น รีบเอ่ยว่า “หรงอี้ ระหว่างเรา ต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ ๆ ข้าว่าเราคุยกันดี ๆ ก่อนก็ได้นะ เจ้าฟังก่อน…”

เพี้ยะ!

หรงอี้ตบไปหนึ่งฉาดเต็มแรง ร่างของอู๋ฮวาปลิวกระเด็นออกไปด้านข้าง