วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2891

หรงอี้เย่อหยิ่งอย่างที่สุด แทบไม่เห็นเย่ชิวอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย กลิ่นอายรังสีรอบกายล้วนเป็นท่วงท่าของผู้ที่มองทั่วหล้าอย่างดูแคลน

ความมั่นใจเช่นนี้ ความกดขี่เช่นนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่แสดงออกมาได้ถึงเพียงนี้

มุมปากของเย่ชิวกระตุกยิ้มบาง แววตาทอประกายไร้ความหวาดหวั่น เอ่ยว่า

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นผมคงทำได้แค่เอาหัวของคุณมาพิสูจน์ ว่าคนที่ไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน…คือผม”

ตูม!

อำนาจเทพของหรงอี้พลุ่งพล่านสูงล้น ฟ้าดินสะท้านสะเทือน กลิ่นอายยิ่งใหญ่เฉกผู้เป็นหนึ่งเหนือสรรพสิ่งแผ่ซัดออกไป เขากุมหอกลายมังกรในมือ พุ่งฆ่าตรงเข้าใส่เย่ชิว

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

“อ๊าวววว์…” อสูรจ้าวมังกรดำแผดคำรามกึกก้องขึ้นฟ้า พื้นที่ใต้ฝ่าเท้าพลันแตกร้าวยับเยิน

ทั้งที่มีเพียงคนหนึ่งกับอสูรหนึ่งตัว ทว่ากลับราวกับนำทัพนับแสน ทะลวงกลิ่นอายสังหารพุ่งขึ้นสู่เมฆา

“ฆ่า!”

เย่ชิวตะโกนก้อง ขี่กิเลนเทพพุ่งทะยานออกไป ดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานในมือวาดผ่านท้องฟ้า ทิ้งวงเส้นแสงเจิดจ้าราวจะแผ่รอยแบ่งฟ้าดินออกเป็นสองส่วน

ตูม!

ศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานทั้งสองชิ้นปะทะกัน เกิดเสียงระเบิดกึกก้องสะท้อนแก้วหู พื้นที่โดยรอบไม่อาจรับแรงนั้นได้อีก เริ่มแตกสลายป่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

นี่คือศึกประลองที่หาชมได้ยากในรอบหลายยุคสมัย!

ศาสตราของทั้งสองฟาดฟันเข้าหากันที่ขีดสุดของความเร็ว ปลายคมดาบปะทะปลายหอกไม่หยุดหย่อน

ครืนนน!

ฟ้าดินสั่นสะเทือน

ระหว่างคนทั้งสอง แสงศักดิ์สิทธิ์ปะทุออกมา

จิตสังหารถาโถมราวคลื่นซัด

เจตจำนงแห่งสงครามแผ่ซ่านทะลวงไปทั่วทั้งจักรวาล

นี่มัน…

แทบไม่ต่างจากหายนะครั้งใหญ่

บนพื้นดิน เหล่าผู้ที่ยืนชมการต่อสู้อยู่ล้วนรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งร่าง

ระดับพลังเช่นนี้ พลังการต่อสู้เช่นนี้ การต่อสู้เช่นนี้ อีกต้องรออีกกี่ปีถึงจะได้เห็นอีกครั้ง?

โดยเฉพาะเมื่อคู่ต่อสู้เป็นอัจฉริยะไร้เทียมทานวัยเยาว์อย่างเย่ชิวกับหรงอี้ ยิ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งกว่าหมื่นปีมีครั้ง

ศึกครั้งนี้ ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะส่องประกายเจิดจรัส

แต่ขณะเดียวกัน ก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้าหม่นหมอง

เพราะท้ายที่สุด ระหว่างพวกเขาจะเหลือรอดได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

แกร๊ง!

แกร๊ง!

แกร๊ง!

เสียงโลหะกระทบกันดังไม่ขาดสาย ราวกับจะทำลายแก้วหูของผู้คน ดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานกับหอกลายมังกรปะทะกันนับพันนับหมื่นครั้งในพริบตาเดียว

ทุกการปะทะ ล้วนเป็นคมดาบชนปลายหอก ความเร็วเหนือจินตนาการจนคนมองแทบตามไม่ทัน

ต้องรู้ไว้ว่า ด้วยความเร็วระดับนี้ คมดาบกับปลายหอกกลับยังปะทะกันได้อย่างแม่นยำทุกครั้ง นั่นช่างน่าสะพรึงกลัวเพียงใด

นี่คือศึกในจุดสูงสุด เป็นขีดจำกัดที่ขอบเขตราชานักบุญจะเอื้อมถึงได้

ในชั่วพริบตา แสงสว่างก็พลันฉายทอไปทั่วสุญญากาศ

ครืนนน!

ทันใดนั้น ทั้งสองเฉียดตัว擦ผ่านกันไป พุ่งแยกออกไปยังสุดขอบฟ้าคนละทิศ

ถัดมาไม่นาน ก็เห็นเงาร่างหนึ่งสะท้านเฮือก เลือดสีม่วงเป็นสายยาวโปรยกระเซ็นบนท้องฟ้า

“หรงอี้บาดเจ็บแล้ว!”

จางเหมยเจินเหรินอุทานออกมา

ทุกคนสะท้านในใจ หรือว่าศึกครั้งนี้จะถึงจุดจบเร็วถึงเพียงนี้?

ผู้ที่ตกตะลึงที่สุด เห็นจะไม่มีใครเกินเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหิน

“เฮ้ย เฮียเล่นงานหรงอี้ได้จริง ๆ สุดยอดไปเลย!”

“ดูท่าว่า ตำนานที่ว่าหรงอี้ไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน คงได้ถูกเฮียทำลายแล้วล่ะ”

อีกฟากหนึ่ง เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จ้องเงาร่างของเย่ชิวไม่กะพริบ แววตาเป็นประกายระยับ พลางคิดในใจว่า

“หน้าตาดี แถมยังเก่งจริง ๆ ด้วย”

กลางสุญญากาศ ร่างของหรงอี้สั่นไหวเกือบหล่นจากหลังอสูรจ้าวมังกรดำลงมา

จากนั้น ชุดเกราะบนตัวเขาแตกไปหนึ่งส่วน บริเวณท้องขวาปรากฏบาดแผลน่าสยดสยอง ถูกคมดาบผ่าจนเห็นไส้ทะลัก เลือดสาดโชก

ที่น่ากลัวกว่านั้น คือบริเวณบาดแผลมีพลังกระบี่สายหนึ่งคอยวนเวียนอยู่ ไม่เพียงทำร้ายบาดแผลอย่างบ้าคลั่ง ยังทำให้เขาไม่อาจฟื้นฟูบาดแผลได้เลย

“พูดซะอย่างกับวัวสาวผายลม โม้ได้ไม่อายปากเลยนะ!” เย่ชิวพูดจบ บาดแผลบนอกก็สมานคืนในทันที

ทั้งสองจ้องมองกันอีกครั้ง

เย่ชิวประทับอยู่บนหลังของกิเลนเทพ กุมดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานไว้แน่น บนคมดาบทอประกายคมไม่รู้จบ ราวพร้อมจะผ่าทะลวงท้องฟ้าได้ทุกเมื่อ

อาภรณ์ขาวของเขาถูกการต่อสู้ฉีกขาดไปบ้าง ทว่าแววตายังคมกริบดังดวงดาว เจตจำนงแห่งสงครามพลุ่งพล่านไม่รู้โรยรา

ทางฝั่งหรงอี้ขี่อยู่บนหลังอสูรจ้าวมังกรดำ หอกลายมังกรในมือราวกับมีชีวิต ปลายหอกสั่นระรัว ปล่อยแสงเย็นเยียบชวนขนลุกออกมาไม่หยุด

แม้ชุดเกราะของเขาจะแตกไปหนึ่งส่วน แต่ก็ไม่ได้ทำให้รัศมีอำนาจของเขาลดลงเลยแม้แต่นิดเดียว

“เย่ฉางเซิง ในระดับเดียวกัน นายคือคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา” หรงอี้กล่าวเสียงต่ำ

เขารู้ดีว่า ศึกครั้งนี้ไม่ใช่แค่เดิมพันด้วยความเป็นความตายเท่านั้น แต่ยังเดิมพันด้วยเกียรติและอนาคตของตนเองด้วย

เย่ชิวเผยรอยยิ้มเล็กน้อย พูดว่า “หรงอี้ ความจริงนายก็ไม่เลวเหมือนกัน แต่วันนี้ ผมต้องชนะ”

สิ้นเสียง เย่ชิวขยับกายขึ้นราวเหยี่ยวนกอินทรีทะยานสู่ท้องฟ้า

ดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานในมือแปรเปลี่ยนเป็นเงาดาบนับพันนับหมื่นในชั่วพริบตา ทุกคมดาบล้วนแฝงไว้ด้วยประกายคมและจิตสังหารไม่รู้จบ พุ่งโถมเข้าโอบล้อมหรงอี้

“ชัยชนะเป็นของผมต่างหาก”

ในขณะที่พูด หอกลายมังกรในมือหรงอี้ก็สั่นสะท้าน แสงหอกพุ่งทะลุขึ้น หลอมรวมเข้ากับเงาดาบนับหมื่น เกิดเสียงระเบิดสนั่นกึกก้องฟ้าดิน

กลางสุญญากาศ แสงดาบกับเงาหอกตัดผ่านไขว้กันไปมา ราวกับมังกรยักษ์สองตนกำลังฟาดฟันกันอย่างดุเดือด ยากจะตัดสินแพ้ชนะ

ตูม!

หลังการปะทะครั้งรุนแรง ทั้งเย่ชิวและหรงอี้ต่างถอยร่นออกไปหลายร้อยจั้ง กว่าจะประคองร่างยืนได้มั่นคงอีกครั้ง

ทั้งคู่ต่างบาดเจ็บเพิ่มขึ้นอีก

เลือดอาบเต็มตัว

ทว่ากลับยิ่งทำให้เจตจำนงแห่งสงครามของพวกเขารุนแรงขึ้นไปอีกขั้น

เพราะศึกครั้งนี้ ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะมีเพียงชีวิตกับความตาย…ไม่มีคำว่าถอย

“เย่ฉางเซิง นายรู้ไหม ว่าทำไมผมถึงต้องเลือกสู้กับนายในระดับเดียวกัน?” หรงอี้ถามขึ้นอย่างกะทันหัน

เย่ชิวหัวเราะตอบ “ก็เพื่อพิสูจน์ว่านายไร้เทียมทานในระดับเดียวกันไงล่ะ”

“ถูกต้อง” หรงอี้สูดลมหายใจลึก กล่าวต่อว่า “แต่ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น คือผมอยากพิสูจน์ว่า ร่างเทพไร้เทียมทานของผมต่างหาก ที่เป็นร่างกายแข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้”

เย่ชิวแย้มยิ้มบาง ๆ พูดว่า “ร่างกายจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ไม่ได้ตัดสินทุกอย่าง”

“ผมเย่ฉางเซิง ต่อให้มีกายเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา…ก็ยังสามารถฝืนชะตาฟ้าพลิกชีวิตได้!”