วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2895

ตูม!

ตราเทพราชาร่วงลงมาจากท้องฟ้าอย่างกะทันหัน ด้วยความเร็วเหนือความเข้าใจ กดเย่ชิวให้จมลงไปข้างล่างในพริบตา

ผู้คนที่ยืนล้อมดูการต่อสู้ เห็นฉากนี้แล้วสีหน้าล้วนเปลี่ยนไป

“แย่แล้ว! หัวหน้ากำลังตกอยู่ในอันตราย!” หลินต้าหนiaoร้องลั่น กำมีดตอนแน่น เตรียมจะพุ่งขึ้นไปยังสุญญากาศ

จางเหมยเจินเหรินฉวยชิงหนึ่งก้าว คว้าแขนหลินต้าหนiaoไว้ก่อน พูดว่า “อย่าไป การต่อสู้ระดับนั้น ถ้าเจ้าเข้าไปมีส่วนร่วม มีแต่จะยิ่งทำให้เรื่องเลวร้ายกว่าเดิม”

หลินต้าหนiaoร้อนรน “แต่หัวหน้าโดนกดจนจะขยับไม่ได้อยู่แล้วนะ ถ้าเราไม่รีบไปช่วย เดี๋ยวเขาได้ตายแน่!”

จางเหมยเจินเหรินจ้องมองเย่ชิวในสุญญากาศ แววตาลึกซึ้ง “เรื่องอาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เจ้าคิดก็ได้”

หลินต้าหนiaoชะงัก “พี่สอง หมายความว่ายังไง?”

จางเหมยเจินเหรินทำท่าลึกลับ “ตาเห็นน่ะ ไม่ใช่จะจริงเสมอไป ดูไปก่อนเถอะ!”

“แต่พี่สอง—” หลินต้าหนiaoยังจะพูดต่อ แต่ถูกเฟิงอู๋เหินขัดขึ้น

“พี่ต้าหนิว ฟังท่านอาจารย์เต๊อะ!” เฟิงอู๋เหินว่า “ตราเทพราชาของหรงอี้น่ะร้ายกาจก็จริง แต่หัวหน้าฝึกวิชากาลเวลาและอวกาศ ต่อให้เมื่อกี้เขาตอบสนองไม่ทัน ก็ไม่มีทางหนีแรงกดของตราเทพราชาไม่พ้นหรอก”

หลินต้าหนiaoเลิกคิ้ว ถามว่า “นายหมายความว่า หัวหน้าตั้งใจให้ตราเทพราชากดตัวเองไว้ตั้งแต่แรก?”

เฟิงอู๋เหินพยักหน้าเบา ๆ “ก็排除ความเป็นไปได้นี้ไม่ได้หรอก”

จางเหมยเจินเหรินเหลือบมองเฟิงอู๋เหินอย่างมีนัย เขาไม่คิดเลยว่าเฟิงอู๋เหินจะมองออกเหมือนกับเขา

“ถ้าเป็นอย่างที่นายว่า ทำไมกันล่ะ? หัวหน้าจะทำให้ตัวเองดูอนาถขนาดนั้นไปเพื่ออะไร?” หลินต้าหนiaoเงยหน้ามองสุญญากาศเอ่ยถาม

จางเหมยเจินเหรินว่า “ไอ้ลูกกระต่ายนั่นทำแบบนี้ ย่อมมีเหตุผลของมัน เดี๋ยวอีกหน่อยก็รู้เองแหละ”

ในสุญญากาศ

ตราเทพราชาแข็งกร้าวและรุนแรงถึงขีดสุด แฝงพลังน่าตกตะลึง เมื่อมันทิ้งตัวลงมา ก็ราวกับจะบดขยี้สุญญากาศทั้งผืน ไม่มีพลังใดต้านทานได้

แม้แต่เย่ชิวที่แข็งแกร่ง ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ร่างของเขาถูกตราเทพราชากดจนร่วงหล่นลงไปเรื่อย ๆ จากนั้น เขายกมือซ้ายขึ้นรับแรงไว้ ใครจะคิดว่าแขนซ้ายถูกแรงสะเทือนจนหักคามือ เลือดสดกระเซ็น กระดูกสีขาวโผล่ให้เห็นน่าขนลุก

ต่อมา เขาชกหมัดขวาขึ้นใส่ตราเทพราชาเต็มแรง

ทว่าหมัดเพิ่งพุ่งออกไป ก็ถูกพลังของตราเทพราชาบดสลายจนไม่เหลือ

เย่ชิวพบว่า ตราเทพราชาไม่เพียงขยับเขยื้อนไม่ได้เลย ภายในยังแฝงเจตจำนงอันไม่อาจทำลายของหรงอี้อยู่ด้วย

จากตรงนี้ ก็พอมองออกแล้วว่าหรงอี้น่ากลัวถึงเพียงไหน

“เย่ฉางเซิง ตอนนี้เจ้ารู้รสฝีมือข้าแล้วใช่ไหม?”

หรงอี้ยืนเหยียบบนสุญญากาศ สองมือไพล่หลัง เส้นผมสะบัดพลิ้ว พลังอำนาจทะยานฟ้าดิน ทั้งคนดั่งเทพสูงส่งที่มองสรรพสิ่งจากเบื้องบน

“ข้าเคยบอกแล้ว ว่าในระดับพลังเดียวกัน ผู้ไร้เทียมทานมีแต่ข้าเท่านั้น”

“เตรียมตัวตายได้เลย!”

สิ้นเสียงหรงอี้ ฟันมือเหวี่ยงลง ตราเทพราชาก็กดลงต่อ

พรวด!

เย่ชิวพ่นโลหิตออกมาคำโตจากปาก

ต่อจากนั้น เสียง “กร็อบ แกร็บ” ก็ดังไม่ขาดหู

เพียงชั่วพริบตา กระดูกทั่วร่างเย่ชิวแทบแตกหักหมดสิ้น

“เย่ฉางเซิง…” เบื้องล่าง เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ตาแดงก่ำ มือกำค้อนสายฟ้าสีม่วงแน่น อยากจะพุ่งขึ้นสุญญากาศไปช่วยเย่ชิวจนใจจะขาด

แต่เธอเองก็รู้ดี ว่าถ้าเธอบุ่มบ่ามพุ่งเข้าไป มีแต่จะเป็นผลร้ายมากกว่าผลดี

“หรงอี้ แค่วิธีชั้นนี้ ยังฆ่าข้าไม่ได้หรอก” เย่ชิวแม้จะบาดเจ็บสาหัส แต่ในแววตาไม่ปรากฏความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

หรงอี้หัวเราะเย็น “นี่เพิ่งเริ่มต้น เจ้ารีบอะไร?”

ว่าแล้ว หรงอี้ยกฝ่ามือฟาด

ตราเทพราชาพุ่งลอยขึ้นทันที ยังไม่ทันให้เย่ชิวได้หยุดหายใจ ก็ทิ้งตัวลงมาจากฟ้าอีกครั้ง

ตุ้บ!

ร่างเย่ชิวแทบถูกกระแทกจนแหลกเหลวเป็นเนื้อบด

“รสชาตินี้ใช้ได้เลยล่ะสิ?” หรงอี้ยิ้มเหี้ยม

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน