วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2896

ภายในวิญญาณแท้ของเย่ชิว ในตอนนี้ มีเงามังกรเทพน้อย ๆ ตัวหนึ่งกำลังเลื้อยวนบินร่ายรำอยู่

ยิ่งเขาเข้าใจเคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์ลึกซึ้งมากขึ้น เงามังกรเทพก็ยิ่งชัดเจนขึ้น อำนาจ威ก็ยิ่งน่าตะลึง

ทุกครั้งที่มังกรเทพพลิกกาย ก็พากระแสพลังในร่างเย่ชิวให้หมุนเวียน เร่งให้เขาทะลวงสู่ขั้นที่หกได้รวดเร็วยิ่งขึ้น

ความเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้เหล่าเจิ่วกับหญิงสาวลึกลับสะดุ้งตื่น

ทั้งสองลอบสนทนากันเงียบ ๆ

ในน้ำเสียงของเหล่าเจิ่วแฝงความตระหนกที่ปิดไม่มิด “เคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์ แต่ละขั้นล้วนสอดคล้องกับความสามารถหนึ่งอย่าง สมเป็นเคล็ดวิชาที่ฝืนลิขิตสวรรค์จริง ๆ!”

“ไอ้เด็กนี่ อีกเดี๋ยวก็จะทะลวงถึงขั้นที่หกแล้ว”

“ดูจากความเร็วในการฝึกตอนนี้ เกรงว่าอีกไม่นานก็ไล่ทันเจ้าแล้วล่ะ”

ในฐานะตัวตนที่เคยเห็นยอดฝีมือมากมายผงาดขึ้นมา เหล่าเจิ่วรู้ดีว่าเคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์น่ากลัวเพียงใด

เขาย่อมเข้าใจด้วยว่าเย่ชิวมีศักยภาพไร้ที่สิ้นสุด ก้าวหน้าเร็วอย่างน่ากลัว

“พรสวรรค์หมอนั่นก็ดีอยู่ เคล็ดวิชาก็ฝืนฟ้าไม่น้อย แต่จะให้ไล่ตามฉันทัน ยังต้องใช้เวลาอีกมาก” น้ำเสียงของหญิงสาวลึกลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ยังไงล่ะ เจ้าหมดศรัทธาในสายตาของข้าแล้วหรือ?” เหล่าเจิ่วว่า “เอาแบบนี้ไหม มาพนันกันสักตั้ง?”

“ข้าขอพนันเลยว่า ภายในสิบปี ไอ้เด็กนี่ต้องบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิให้ได้แน่”

“ถ้าเจ้าพนันแพ้ ไปเป็นผู้หญิงของหมอนั่นซะดีไหม?”

ทันทีที่คำพูดของเหล่าเจิ่วหลุดพ้น เขาก็รู้สึกได้ว่าด้านนอกท่อโลหิตสีชาดถูกความเย็นยะเยือกห่อหุ้มชั้นหนึ่ง ถัดมาทันที เสียงเย็นเยียบของหญิงสาวลึกลับก็ดังขึ้นว่า “เจ้าเฒ่ามาร เจ้าคิดจะหาที่ตายหรือไง?”

เหล่าเจิ่วหัวเราะหึ “ต่อให้ข้าอยากตาย ก็ไม่มีใครฆ่าข้าได้หรอกน่า!”

หญิงสาวลึกลับนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “ถึงฉันจะฆ่าเจ้าไม่ได้ แต่จะอัดเจ้าสักยกน่ะ ทำได้แน่นอน”

“อย่า ๆ ข้าแค่ล้อเล่นเอง เจ้าอย่าไปคิดจริงจังเชียวนะ” เหล่าเจิ่วรีบยอมถอยอย่างรวดเร็ว

“ฮึ!” หญิงสาวลึกลับฮึใส่เสียงหนึ่ง ไม่คิดจะต่อคำกับเหล่าเจิ่วอีก แล้วหันความสนใจกลับไปยังเย่ชิว

ผ่านไปครู่หนึ่ง

นางพึมพำเสียงแผ่ว น้ำเสียงสั่นระรัวอยู่เล็กน้อยจนแทบจับไม่ได้ “เงามังกรเทพนี่…นี่มันคือสายเลือดแท้จริงของเผ่ามังกรงั้นหรือ?”

“ใช่แล้ว ไอ้เด็กนั่นเคยเจอจักรพรรดิมังกร แถมยังได้โลหิตล้ำค่ามังกรแท้มาด้วย” เหล่าเจิ่วตอบ

“อย่างนี้นี่เอง” ในใจของหญิงสาวลึกลับพลันเกิดทั้งความสงสัยและความคาดหวังขึ้นมา สำหรับอนาคตของเย่ชิว นางเริ่มจินตนาการได้ไกลยิ่งกว่าเดิม

ท่ามกลางสุญญากาศ

หรงอี้ค่อย ๆ รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ

เขาข่มจิตตรวจสอบอย่างละเอียด แววตาพลันฉายแสงประหลาดใจ

“เป็นไปได้ยังไง?”

หรงอี้ตกตะลึงอย่างหนัก

เขาไม่คาดคิดเลยว่า ทรมานเย่ชิวอยู่นานขนาดนั้น ไม่เพียงฆ่าเย่ชิวไม่สำเร็จ กลับยิ่งทำให้พลังอำนาจบนตัวเย่ชิวเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ

เขาจ้องมองตรวจสอบอีกครั้ง

ความตกตะลึงบนใบหน้าของหรงอี้ยิ่งทวีความชัดเจน

“ไอ้ระยำ! อยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังขนาดนี้ ยังหาช่องทางทะลวงได้อีก น่าชังนัก!”

หรงอี้แทบจะขาดใจตายเพราะโทสะ

เดิมทีเขาตั้งใจใช้ตราเทพราชาทรมานเย่ชิวจนตาย ใครจะคิดว่าเย่ชิวกลับอาศัยแรงกดดันนั้นบรรลุธรรมได้

นี่มันเท่ากับตบหน้าตัวเองชัด ๆ!

ในฐานะความภาคภูมิใจของฮวงจินเจียจู๋ อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ว่าที่ยอดฝีมือจักรพรรดิในอนาคต เขาไม่มีวันยอมให้เย่ชิวบรรลุธรรมสำเร็จเด็ดขาด

“เย่ฉางเซิง ต่อให้เจ้าดิ้นรนแค่ไหน ก็หนีเคราะห์ตายของวันนี้ไม่พ้น!”

หรงอี้คำรามลั่น อีกครั้งหนึ่งเร่งเร้าตราเทพราชา หวังบดขยี้ทั้งเจตจำนงและร่างกายของเย่ชิวให้พินาศสิ้น

ตูมมม—

พร้อมกับเสียงตะโกนของเย่ชิว ตราเทพราชาสีม่วงทองขนาดมหึมาก็ผุดโผล่ขึ้นจากความว่างเปล่า ขนาดของมันใหญ่กว่าตราเทพราชาที่หรงอี้เรียกใช้หลายเท่าตัว แถมอำนาจ威ยังสะเทือนฟ้าสะท้านดิน

เมื่อเห็นภาพนั้น สีหน้าของหรงอี้ก็เปลี่ยนไปในบัดดล ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“นี่…นี่มันเป็นไปได้ยังไง? ทำไมเจ้าถึงใช้ตราเทพราชาได้เหมือนกัน?”

มุมปากเย่ชิวโค้งเป็นรอยยิ้มเย็นชา “ตราเทพราชาก็ใช่ว่าจะเป็นของบ้านเจ้า ทำไมข้าจะใช้ไม่ได้ล่ะ?”

นี่แหละคืออานุภาพของขั้นที่สี่ บรรลุสัจธรรมในเคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์ สามารถลอกเลียนพลังวิเศษของผู้อื่นได้

หรงอี้กัดฟันกรอด “ต่อให้เจ้าจะใช้ตราเทพราชาได้แล้วก็เถอะ อย่างไรเสียเจ้าก็ไม่ใช่ร่างเทพไร้เทียมทาน แถมยังไม่รู้เคล็ดไม่ดับแห่งราชันย์เทพ ไม่มีทางเอาชนะข้าได้เด็ดขาด!”

“จะเอาชนะเจ้าได้ไหม ลองดูก็รู้” คำพูดของเย่ชิวเพิ่งจบ ความคิดก็แวบขึ้น ตราเทพราชาสีม่วงทองขนาดมหึมานั่นก็พุ่งลงไปกดทับหรงอี้อย่างรุนแรงทันที

หรงอี้ไม่ยอมแพ้ เร่งร้อนกระตุ้นตราเทพราชาของตนขึ้นมาต้านรับ

ทว่าเมื่อสองตราปะทะกัน กลับปรากฏเป็นสถานการณ์ฝ่ายเดียวอย่างสิ้นเชิง

ตราเทพราชาสีม่วงทองของเย่ชิวพุ่งทะลวงราวกับไม้ไผ่ถูกผ่า ในพริบตาก็สลายตราเทพราชาของหรงอี้จนยับเยิน จากนั้นโดยที่แรงยังไม่ตกก็ฟาดกระแทกใส่หรงอี้ต่อ

“ไม่นะ—!”

ตูม!

ตราเทพราชาสีม่วงทองขนาดยักษ์ในที่สุดก็ทุบกระแทกลงบนร่างของหรงอี้อย่างจัง ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวน ร่างทั้งร่างของหรงอี้ถูกกดข่มอยู่ใต้ตรานั้น

ในบัดดล สีหน้าของหรงอี้ก็ซีดเผือด รู้สึกราวกับบนร่างต้องแบกหินยักษ์หนักนับร้อยล้านจินเอาไว้

ถัดมาเพียงชั่วพริบตา เงาร่างของเย่ชิวก็วูบไปโผล่ใต้ตราเทพราชา

โครม!

เย่ชิวกระแทกเท้าลงไปหนึ่งครั้ง ตราเทพราชาก็ทุ่มกระแทกลงมาอย่างรุนแรง บดร่างของหรงอี้จนแหลกเป็นท่อน ๆ เลือดสาดกระเซ็น