วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2907

เสียงคำรามของหรงอี้ดังก้องไปทั่วท้องฟ้า ดวงตาทั้งคู่ราวกับเปลวไฟลุกไหม้ จ้องเย่ชิวอย่างเดือดดาล

เย่ชิวรู้ดีว่าหรงอี้คิดจะปิดฉากศึกครั้งนี้แล้ว

“เย่ฉางเซิง นายคิดว่าตัวเองชนะฉันได้จริง ๆ เหรอ ฉันบอกไว้เลย นายกำลังฝันกลางวันอยู่”

หรงอี้ยิ้มเย็นไม่หยุด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “วันนี้ ฉันจะให้แกได้เห็น ‘ตัวจริง’ ของหรงอี้คนนี้!”

พูดจบ ร่างของหรงอี้ก็เริ่มพร่ามัวขึ้นมาทันที ถัดไปข้างกายเขาก็ปรากฏร่างแยกอีกสองร่างที่หน้าตาเหมือนเขาเป๊ะ

หรงอี้ทั้งสาม ไม่ว่าพลังชีวิต ระดับพลัง หรือใบหน้า ล้วนเหมือนกันทุกกระเบียดราวแฝดสาม ทำให้ยากจะแยกแยะว่าใครจริงใครปลอม

“วิชาร่าง分身เหรอ?”

เย่ชิวเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็อดตกใจอยู่ในใจไม่ได้

เขาพบว่าร่างแยกทั้งสองของหรงอี้ล้วนมีวิญญาณแท้ แถมแต่ละร่างยังมีพลังไม่ต่างจากร่างจริงของหรงอี้มากนัก ล้วนอยู่ในขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน

ต้องรู้ไว้ว่าโดยทั่วไปแล้ว ร่างแยกอ่อนแอกว่าร่างจริงมาก แถมยังไม่มีวิญญาณแท้

เห็นได้ชัดว่าวิชาร่าง分身ของหรงอี้เป็นพลังวิเศษระดับไร้เทียมทาน ไม่อาจดูแคลนได้เลย

“ยังไง นายสู้คนเดียวไม่ไหว ก็เลยเรียกร่างแยกมาช่วยอีกสองคน คิดจะสามรุมหนึ่งงั้นสิ?” เย่ชิวเอ่ยถาม

“ถูกต้อง!” เงาหรงอี้ทั้งสามพูดขึ้นพร้อมกัน เสียงสอดประสานกันราวกับเสียงปีศาจ “เย่ฉางเซิง ต่อให้นายจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางรับมือพวกเราพร้อมกันทั้งสามได้หรอก ใช่ไหมล่ะ?”

เห็นภาพตรงหน้า เหล่าผู้คนบนพื้นดินก็กลับมาตึงเครียดกันอีกครั้ง

หรงอี้แค่คนเดียวก็รับมือยากพอแล้ว ตอนนี้หรงอี้ยังเรียกร่างแยกที่พลังทัดเทียมกันออกมาอีกสอง แบบนี้ยังจะสู้ไหวได้ยังไงกัน?

หลินต้าหนiaoเอ่ยเสียงเบา “ไม่ใช่ว่าถ้าฝ่าฝืนคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์แล้ว ฟ้าดินจะลงโทษเหรอ?”

“ทำไมตั้งนานแล้ว โทษทัณฑ์ยังไม่โผล่มาอีกล่ะ?”

“ฟ้าดินเอ๋ย ช่วยรีบลงโทษหรงอี้สักทีเถอะ จะให้ตายไปเลยยิ่งดี!”

หัวใจดวงน้อยของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็หดเกร็งแน่น นึกในใจว่า “วิชานี่ของหรงอี้ร้ายกาจเกินไปแล้ว ไม่รู้ว่าฉางเซิงจะรับมือได้ไหม?”

แต่เจ้าตัวอย่างเย่ชิวกลับมีแววไม่แยแสวาบผ่านในดวงตา เขาเอ่ยว่า “หรงอี้ นายคิดว่าทั้งโลกมีแต่นายคนเดียวที่ใช้วิชาร่าง分身ได้รึไง?”

จบคำพูดของเย่ชิว ทันใดนั้นข้างกายเขาก็ปรากฏเงาร่างอีกสองร่างที่เหมือนเขาทุกกระเบียดนิ้วเช่นกัน

ทั้งสามร่าง ไม่ว่าอัธยาศัย พลังบำเพ็ญเพียร หรือใบหน้า ล้วนเหมือนกันราวกับหล่อจากพิมพ์เดียวกัน เป็นหนึ่งเดียวสามภาค ยากจะมองออกว่าใครคือร่างจริง ใครคือร่างจำแลงแห่งเต๋า

เห็นดังนั้น สีหน้าของหรงอี้ก็พลันเปลี่ยนไปทันที “นี่…นี่มันพลังวิเศษอะไร?”

“นี่คือวิชาแยกร่างสามภาค!” เย่ชิวเปล่งเสียงดังขึ้น

ใบหน้าหรงอี้มืดครึ้มลงทันตา

ครานั้น เงาร่างทั้งสามของเย่ชิวก็เอ่ยขึ้นพร้อมกัน น้ำเสียงเยียบเย็นมั่นคง “หรงอี้ วันนี้จะให้แกได้เห็นเองว่า ใครกันแน่คือผู้แข็งแกร่งที่แท้จริง!”

พูดจบ เงาร่างทั้งสามของเย่ชิวก็ก้าวออกเก้าก้าวพร้อมกัน ทันใดนั้นในสุญญากาศราวกับมีมังกรยักษ์เก้าตัวแผดคำราม 威势ของเก้าก้าวเก้าสวรรค์ระเบิดออกในชั่วพริบตา

ทุกก้าวที่เย่ชิวเหยียบลงไป พลังปราณก็พุ่งสูงขึ้นอีกขั้น เจตจำนงแห่งสงครามก็ยิ่งคุโชน

“นี่ก็เป็นพลังวิเศษอีกแล้วงั้นเหรอ?” หรงอี้กับร่างแยกทั้งสองอุทานพร้อมกัน แววไม่สบายใจฉายชัดในดวงตา

เย่ชิวกล่าวว่า “นี่คือเก้าก้าวเก้าสวรรค์”

เก้าก้าวเก้าสวรรค์ เป็นสุดยอดเคล็ดวิชาที่ตู๋กูอู๋ตี๋ถ่ายทอดให้เย่ชิว ทุกก้าวสามารถปลุกศักยภาพในกาย ดึงพลังให้พุ่งสูง รวมทั้งขัดเกลาให้พลังการต่อสู้แน่นหนายิ่งขึ้น

เมื่อเหยียบครบเก้าก้าวทั่วทั้งร่างของเย่ชิวก็สาดแสงทองคำเจิดจ้า ราวกับเทพเจ้าตนหนึ่ง เจตจำนงแห่งสงครามทะยานสู่จุดสูงสุด

“หรงอี้ ดีใจไหมล่ะ?”

เงาร่างทั้งสามของเย่ชิวหัวเราะเย็นพร้อมกัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน “แต่สิ่งที่น่าดีใจยิ่งกว่านี้ ยังอยู่ข้างหลังอีกนะ”

พูดจบ เงาร่างทั้งสามของเย่ชิวก็ออกหมัดพร้อมกัน ทุกหมัดล้วนบรรจุพลังทำลายล้างฟ้าดิน กระหน่ำใส่หรงอี้กับร่างแยกทั้งสอง

“ตูม!”

ทันทีที่ลงมือก็เป็นหมัดไร้ผู้ต่อต้าน

แรงหมัดหวีดหวิวพัดกรู สุญญากาศถูกฉีกกระชากจนปริแตก เผยให้เห็นรอยแยกสีดำสนิทหลายสาย

“โฮก!” หรงอี้คำรามลั่น เขากับร่างแยกทั้งสองพุ่งเข้าหาเย่ชิวพร้อมกันเช่นกัน

ทันทีที่เข้าปะทะ ทั้งสองฝ่ายก็ใช้ท่าไม้ตายพิฆาตใส่กัน

ชั่วพริบตา เลือดก็สาดกระเซ็น

ไม่เพียงเท่านั้น ในมือของหรงอี้และร่างแยกทั้งสอง ยังถือหอกศักดิ์สิทธิ์คนละเล่ม

แต่เย่ชิวกลับไม่ใช้ศัสตราใด ๆ เลย ใช้เพียงสองหมัดปะทะโดยตรง

“ตูม!”

พลังม่วงทนรับไม่ไหว ในที่สุดก็แตกสลายลงในพริบตา

“ตูม!”

หมัดที่สามระเบิดออก ร่างของหรงอี้ปลิวกระเด็น เลือดพุ่งออกมาจากปากไม่หยุด

“หัตถ์ราชันเทพ!”

หรงอี้ในฐานะยอดคน ระดับพลังสูงเสียดฟ้า ในวินาทีคับขัน เขายังงัดพลังวิเศษแข็งแกร่งออกมาได้อีกหนึ่งอย่าง

ชั่วพริบตา หลังร่างจริงของเขาก็ผุดแขนขึ้นมาอีกนับพัน แขนทุกข้างซัดเข้าใส่เย่ชิวพร้อมกัน ราวกับเจ้าแม่กวนอิมพันมือ

“ฉึก!”

ทันใดนั้น ร่างของเย่ชิวก็ถูกแทงทะลุหลายจุด เลือดพุ่งออกมาราวกับน้ำพุ

บางจุดถึงขั้นมองเห็นกระดูกโผล่ออกมานอกเนื้อ เลือดเนื้อระหว่างกระดูกเห็นได้ชัด จนชวนให้ขนลุกสยอง

ทว่าเย่ชิวกลับไม่ร้องสักแอะ หมัดไร้ผู้ต่อต้านยังคงก่อตัวอย่างไม่อาจต้านทาน เขาพุ่งตรงไปหาหรงอี้ไม่หยุด

“พัง!”

หมัดหนึ่งกระแทกลงบนหัวไหล่ของหรงอี้ ทำให้แขนหลายร้อยข้างแตกกระจาย เลือดสีม่วงสาดกระเซ็น

“พัง!”

หมัดต่อมารุนแรงจนมิอาจต่อต้าน เปลี่ยนแขนอีกนับไม่ถ้วนให้กลายเป็นก้อนเนื้อเละไม่เหลือเค้า

“อ๊าก…” หรงอี้คำรามลั่น ตั้งแต่เขาสร้างชื่อมา ยังไม่เคยบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้มาก่อน!

“ฆ่า!” หรงอี้คำรามสุดเสียง แขนที่เหลือทั้งหมดโหมกระหน่ำใส่เย่ชิวอย่างบ้าคลั่ง

นี่คือท่าไม้ตายที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง

ทว่าเย่ชิวกลับทำเป็นไม่เห็น ราวกับไร้ความรู้สึก ใบหน้าไร้อารมณ์อีกครั้งที่เหวี่ยงหมัดออกไป ทำลายทุกสิ่งที่ขวางทาง

“พัง!”

เลือดสีม่วงกระเซ็น เย่ชิวระเบิดหมัดเดียว ทำเอาร่างของหรงอี้แตกกระจุยไปทั้งร่าง