วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2906

เสียงคำรามของอสูรจ้าวมังกรดำดังลั่น ร่างมหึมาดุจมังกรดำยักษ์ แผ่แรงกดดันแห่งเซียนออกมาไม่สิ้นสุด ก่อนจะพุ่งเข้าหากิเลนเทพอย่างดุร้าย

“เวรเอ๊ย ข้าอุตส่าห์จะเลี้ยงเจ้าเนื้อกิน แกกลับมาร้องว้ากใส่ข้าแบบนี้ ยังรู้จักคำว่ามารยาทไหมเนี่ย?” กิเลนเทพพูดจบก็หันหลังเผ่นทันที

“เจ้าไม่มีทางหนีรอด วันนี้ข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้ได้!” อสูรจ้าวมังกรดำไล่ตามติด ไม่ยอมปล่อย

ผลัวะ!

กิเลนเทพหันกลับมา ฉวยเอาเนื้อเลือดของหรงอี้ฟาดใส่อสูรจ้าวมังกรดำพลางว่า “แม้เจ้าจะไม่รู้จักมารยาท แต่ข้าจะเสียมารยาทตามไม่ได้ เจ้าก็ลองชิมบ้างแล้วกัน”

ตูม!

อสูรจ้าวมังกรดำใช้กรงเล็บตบเนื้อชิ้นนั้นแตกกระจาย ร่างทั้งตัวปลดปล่อยเจตนาฆ่าอันน่าสะพรึงออกมาจนหนาแน่นไปทั้งกาย

“ไม่อยากจะเชื่อ นั่นมันเนื้อเลือดเจ้าของเจ้าแท้ ๆ เจ้ายังกล้าทำแบบนี้?” กิเลนเทพเย้ย “ดูท่าว่าเจ้าก็ไม่ได้เคารพเจ้าของตัวเองสักเท่าไหร่หรอกนะ!”

“ไปตายซะ!” อสูรจ้าวมังกรดำกระโจนใส่กิเลนเทพอีกครั้ง

กิเลนเทพไม่ลังเล หันหลังวิ่งหนีทันที ปากก็ร้องลั่นไปด้วยว่า “โอ๊ย น่ากลัวจังเลย อสูรจ้าวมังกรดำจะฆ่าข้าแล้ว เจ้าของ ช่วยด้วย!”

ทว่าความเร็วมันไม่ได้ช้าเลยสักนิด ตรงกันข้าม กลับคอยล่อให้อสูรจ้าวมังกรดำไล่ตามอย่างแยบยล

เย่ชิวต่อสู้กับหรงอี้ไป พลางแบ่งสมาธิมองดูการเคลื่อนไหวของกิเลนเทพกับอสูรจ้าวมังกรดำไปด้วย พอเห็นสิ่งที่กิเลนเทพทำ มุมปากเขาก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

หรงอี้เองก็จับตามองอยู่ พอเห็นภาพนี้ก็หัวเราะเย็น “เย่ฉางเซิง ดูท่าสัตว์ขี่ของเจ้าคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว”

“เจ้าดีใจเร็วไปหน่อยแล้วล่ะ” คำพูดเย่ชิวเพิ่งหลุดจากปาก กิเลนเทพก็หยุดเท้ากระทันหัน หันกลับไปซัดเท้าตรง ๆ ใส่อสูรจ้าวมังกรดำที่พุ่งเข้ามา

ปัง!

หนึ่งเตะนั้นอัดแน่นไปด้วยพลังมหาศาล เตะเข้าเต็ม ๆ ที่หัวอสูรจ้าวมังกรดำ จนร่างมหึมาของมันปลิวกระเด็นไปทั้งตัว

อสูรจ้าวมังกรดำถูกเตะจนหน้ามืดตามัว กว่าจะประคองตัวกลับมาตั้งหลักได้ ก็พบว่าตัวเองดันมาอยู่ในภาพลวงตาประหลาดแห่งหนึ่งแล้ว

“ภาพลวงตา? แม่งเอ๊ย!” อสูรจ้าวมังกรดำคำรามลั่น

กิเลนเทพกลับหัวเราะหึหึ “ใช่แล้วล่ะ ภาพลวงตา”

“แต่ที่นี่ไม่ใช่ภาพลวงตาธรรมดา หากคือวิชาลับเฉพาะของตระกูลกิเลนเทพของข้า——แดนมายาหลอน”

“ในที่นี่ เจ้าเป็นแค่เหยื่อของข้า จะหนียังไงก็ไม่รอด”

ช่างน่าชัง!

ในดวงตาคู่อสูรจ้าวมังกรดำ จิตสังหารพุ่งพล่านทะลุฟ้า

จนถึงตอนนี้มันเพิ่งจะเข้าใจ ว่าที่กิเลนเทพแกล้งทำเป็นกลัวเมื่อครู่นั้น ที่แท้ก็เพื่อหลอกล่อให้มันเดินดุ่มเข้ามาติดกับ

“สถุล!” อสูรจ้าวมังกรดำด่าลั่น

กิเลนเทพหัวเราะ “เจ้ามันก็แค่เดรัจฉานตัวหนึ่ง จะมาคุยเรื่องความสูงส่งกับข้าทำไมกัน?”

อสูรจ้าวมังกรดำเถียงกลับ “หรือว่าเจ้าไม่ใช่เดรัจฉาน?”

“แน่นอนว่าไม่ใช่” กิเลนเทพทำหน้าจริงจัง “ข้าเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์! เรามันคนละชั้น!”

“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นตัวอะไร วันนี้ก็ต้องตายทั้งนั้น อย่าคิดนะว่าใช้ภาพลวงตาอะไรสักอย่าง ก็จะกักขังข้าได้” อสูรจ้าวมังกรดำพูดจบ ร่างมหึมาก็ปัดกวาดออกไปอย่างรุนแรง ในพริบตาเดียว ภาพลวงตาก็แตกสลาย

ทันที อสูรจ้าวมังกรดำก็ได้ทีดีใจยโส

“เห็นรึยัง ต่อหน้าอำนาจที่แท้จริง กลอุบายทั้งปวงมันก็ไร้ค่านัก” อสูรจ้าวมังกรดำหันไปแสยะยิ้มใส่กิเลนเทพ “ว่าแต่ เจ้าจะอยากตายแบบไหนดีล่ะ?”

“คิดจะฆ่าข้า? งั้นไล่ให้ทันข้าก่อนเถอะ!” กิเลนเทพว่าจบก็หันหลังเผ่นอีกครั้ง

“ข้าบอกแล้วว่าเจ้าไม่มีทางหนี……อืม?” อสูรจ้าวมังกรดำอุทานอย่างแปลกใจ มันเห็นว่ากิเลนเทพกลับดิ่งลงไปทางพื้นดิน

“หึ ไม่ว่าเจ้าจะเหาะขึ้นฟ้า หรือมุดลงดิน วันนี้ข้าก็จะฆ่าเจ้าให้ได้!” อสูรจ้าวมังกรดำถลาลงไปทันที

กิเลนเทพพุ่งทะยานมาถึงเบื้องหน้าจางเหมยเจินเหรินกับพวก แล้วเอ่ยว่า “ว่าแต่ทุกท่าน ดูละครกันก็พอแล้วมั้ง ท้องไม่หิวกันบ้างหรือไง?”

ทุกคนได้ยินดังนั้นก็เข้าใจความหมายในคำพูดของกิเลนเทพทันที ทั้งห้าคนลงมือพร้อมกัน

เฟิงอู๋เหินเคลื่อนไหวก่อน ร่างพลิ้วไหววูบเดียวก็ไปโผล่อยู่กลางอากาศราวกับภูตผี

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน