วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2916

เย่ชิวได้ยินแล้วก็ชะงักไปนิดหนึ่ง จากนั้นก็ได้แต่ยิ้มขื่นออกมาไม่หยุด

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์คนนี้ ถ้าไม่พูดอะไรให้คนตกใจตายคงไม่ยอมเลิกจริง ๆ

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินถึงกับตาค้าง ในใจคิดว่า เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

นี่มันยังเป็นเทพธิดาที่พวกเขารู้จักคนนั้นอยู่จริง ๆ เหรอ?

เหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ส่วนจางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ ก็พากันทำหน้ามึนงง ไม่คิดเลยว่าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะกล้าขออะไรแบบนี้ออกมา

“แค่ก แค่ก…”

จางเหมยเจินเหรินกระแอมเบา ๆ สองครั้ง ตัดความเงียบ พลางพูดว่า “ไอ้เจ้ากระต่ายน้อย พวกเจ้านั่งคุยกันก่อนก็แล้วกัน พวกเราไปรอข้างหน้า”

พูดจบ จางเหมยเจินเหรินก็รีบพาเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับคนอื่น ๆ เดินลิ่วออกไป กลัวจะไปรบกวนเย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เข้าจริง ๆ

เย่ชิวมองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ พลางเอ่ยอย่างจนใจว่า “คุณหนูเซวียนหยวน…”

เขาเพิ่งอ้าปาก ก็ถูกเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ขัดขึ้นมาก่อน

“เย่ฉางเซิง เจ้าตกลงไม่เคยเก็บคำพูดของข้าไว้ในใจเลยใช่ไหม ทำไมป่านนี้แล้วยังเรียกข้าว่าคุณหนูเซวียนหยวนอีกล่ะ?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เดินมาหยุดตรงหน้าเย่ชิว ทำทีงอนพูดขึ้นมา

เย่ชิวรู้สึกตัว รีบยิ้มเจื่อน “คุณหนูหรงเอ๋อร์ เรื่องที่เจ้าขอนี่มันเกินไปไปหน่อยหรือเปล่า?”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ฮึดฮัดเบา ๆ เอ่ยว่า “เกินไปตรงไหน ข้าไม่เห็นว่าเกินเลย เจ้าตอบตกลงข้าไว้เองว่าจะต้องขอบคุณข้าให้ได้”

เย่ชิวใช้มือขยี้ขมับ เขาเองก็จริง ๆ เคยรับปากเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไว้ว่าจะต้องขอบคุณนาง เพียงแต่ไม่คิดว่าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะยื่นข้อเสนอแบบนี้ออกมา

“คุณหนูหรงเอ๋อร์ เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเถอะ เรื่องนี้ข้าทำให้ไม่ได้จริง ๆ” เย่ชิวพูดพร้อมรอยยิ้มขื่น

ในดวงตาของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์แวบเงาผิดหวังขึ้นมาชั่วครู่ ทว่าไม่นานก็กลับมามั่นคงดังเดิม นางพูดว่า “เย่ฉางเซิง เจ้ากอดข้าสักทีสิ เรื่องแค่นี้สำหรับเจ้าไม่น่าจะยากอะไรนี่ หรือเจ้าจะใจแข็งปฏิเสธข้าแบบนี้จริง ๆ”

พูดจบ เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ใช้ดวงตากลมโตใสแจ๋วจ้องเย่ชิว ทำหน้าตาน่าสงสารสุด ๆ

เย่ชิวแพ้อะไรแบบนี้ที่สุด เขาถอนหายใจเบา ๆ “คุณหนูหรงเอ๋อร์ อย่าทำแบบนี้เลย ข้า…”

“เอาล่ะ ๆ ไม่ล้อเจ้าแล้ว” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หัวเราะออกมาฉับพลัน ขัดคำพูดเย่ชิว “ดูสิว่าทำเอาเจ้าตกใจขนาดไหน ข้าแค่หยอกเล่นเฉย ๆ เอง…”

ยังไม่ทันพูดจบ เย่ชิวก็สาวเท้าเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ใช้สองมือประคองแก้มของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไว้ แล้วโน้มตัวลงจูบลงไปบนริมฝีปากของนางตรง ๆ

“ตึง!”

ชั่วขณะนั้นเอง เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เบิกตากว้าง สมองถึงกับว่างเปล่า

จูบแรก…

ก็หายไปแบบนี้เลย

“เหี้ย!”

หลินต้าหนiaoหันกลับมาเห็นภาพตรงหน้า ก็อุทานออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ตามด้วยยิ้มแฉ่ง “กูไม่เคยนับถือใคร แต่ต้องยอมให้หัวหน้า ไม่ว่าไปที่ไหนก็มีสาวงามโผเข้ากอด โคตรเทพ!”

ม่อเทียนจีหัวเราะพลางว่า “ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้หัวหน้าหล่อ แถมยังมีพรสวรรค์จักรพรรดิอีก ถ้าข้าเป็นผู้หญิงล่ะก็ ข้าก็คงหลงเขาเหมือนกันนั่นแหละ”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะหึ ๆ “ข้ารู้อยู่แล้ว ว่าสองคนนั้นต้องมีกันและกัน”

เฟิงอู๋เหินกับเฟิงเสี่ยวเสี่ยวนั้น ถึงกับตะลึงจนพูดไม่ออกไปนานแล้ว

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไม่ใช่แค่คุณหนูแห่งเซวียนหยวนเจียเท่านั้น แต่ยังเป็นสาวงามอันดับหนึ่งที่ทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิตต่างยอมรับ ผู้ชายที่ชอบนางมีนับไม่ถ้วน คนที่ตามจีบนั้น ตั้งแต่พวกเป่ยหมิงหวังกับหรงอี้ในระดับนั้นทั้งนั้น ใครจะคิดว่า ท้ายที่สุดกลับกลายเป็นเย่ชิวที่ได้ครอบครองหัวใจของนางไป

นี่มัน เพียงได้พบเย่ฉางเซิง ชีวิตทั้งชาติก็หมดกัน จริง ๆ!

จางเหมยเจินเหรินกระแอมสองครั้ง ทำท่าเคร่งขรึมตัดบรรยากาศเงียบงัน “แต่คุณหนูเซวียนหยวนนะ เจ้าต้องดีกับไอ้เจ้ากระต่ายน้อยให้มากหน่อย ไม่อย่างนั้น กระดูกแก่ ๆ ของข้านี่ไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้ยินก็หน้าแดงกว่าเดิมจนแทบจะระเบิด นางแอบเหลือบมองเย่ชิว พอเห็นเขายืนมองด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ความอบอุ่นก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจ

นางรู้ดีว่า ไม่ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร ความอบอุ่นและความสุขในช่วงเวลานี้ จะถูกจารึกไว้ในหัวใจของนางตลอดไป

“ว่าแต่ เรื่องเมื่อกี้ไม่ถือว่านับนะ ยังไงซะข้าก็ช่วยเจ้าไปแล้ว เจ้าต้องขอบคุณข้าอยู่ดี” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์รีบเปลี่ยนเรื่อง พยายามให้บรรยากาศผ่อนคลายลงหน่อย

“ได้” เย่ชิวถามว่า “เจ้าคิดไว้หรือยังล่ะ ว่าจะให้ข้าขอบคุณยังไง”

“ตอนนี้ยังนึกไม่ออก…” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเย่ชิวพูดว่า “งั้นค่อยว่ากันทีหลังแล้วกัน”

เซวียนหยวนหrongเอ๋อร์ตอบรับทันที “ได้ ค่อยว่ากันทีหลัง”

“ว่าแต่ เมื่อกี้เจ้าบอกให้ข้าช่วยอะไรอีกอย่างหนึ่งนั่น คือเรื่องอะไรเหรอ”

เย่ชิวว่า “ทีแรกข้าคิดจะให้เจ้าช่วยข้าจัดการหรงอี้ แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้ว”

“แล้วต่อจากนี้เจ้าคิดจะทำยังไง” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถาม

เย่ชิวตอบว่า “ข้าคิดจะลงไปในหลุมฟ้า ตามหารากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลก”

“ข้าลงไปกับเจ้าด้วย!” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์รีบเสริมว่า “เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกอะไรนั่น ข้าไม่สนใจอยู่แล้ว ข้าแค่…แค่…อยากอยู่ข้าง ๆ เจ้าก็เท่านั้น”

ประโยคหลัง ๆ เสียงเบาจนคล้ายเสียงยุงบินแทบฟังไม่ออก

“หรงเอ๋อร์ ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากพาเจ้าไปนะ แต่ด้านล่างหลุมฟ้านั่น ข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง ถ้าบังเอิญเจออันตรายขึ้นมา…”

เย่ชิวพูดยังไม่ทันจบ เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็เงยหน้ามองเขา สีหน้าแน่วแน่ “ข้าไม่กลัว!”

“ในเมื่อเป็นแบบนั้น ก็ลงไปด้วยกันเลยแล้วกัน!” เย่ชิวพูดจบ ก็พาเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กับคนอื่น ๆ เดินมาจนถึงขอบหลุมฟ้า