วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2917

ในขณะที่เย่ชิวกับคนอื่น ๆ กำลังเตรียมจะเข้าไปในหลุมฟ้า ด้านนอกเขตแกนกลางกลับเป็นอีกบรรยากาศหนึ่งโดยสิ้นเชิง

หัวหน้าตระกูลทั้งสี่คนยืนมองไปทางเขตแกนกลาง สีหน้าของแต่ละคนเคร่งเครียด

ก่อนหน้านี้ ความโกรธแห่งสวรรค์อึกทึกครึกโครมขนาดนั้น พวกเขาย่อมเห็นชัดเจน แถมยังเห็นด้วยตาว่าความโกรธแห่งสวรรค์ฟาดใส่ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำไปหลายครั้ง ก่อนที่ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำจะหายวับไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงหนึ่งตะโกนคำว่า “ไสหัวไป!” ดังลั่น ทันใดนั้นเอง ความโกรธแห่งสวรรค์ก็ถอยหายกลับไป

เสียงนี้สำหรับหัวหน้าตระกูลทั้งสี่แล้วคุ้นหูยิ่งกว่าสิ่งใด เพราะมันคือเสียงของท่านผู้สูงศักดิ์

“ไม่คิดเลยว่าท่านผู้สูงศักดิ์จะน่ากลัวถึงเพียงนี้ ขนาดกฎสวรรค์ยังถูกด่าจนถอยกลับไป ช่างน่าขนลุกจริง ๆ” เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล เอ่ยอย่างตื่นตะลึง

ท่านถังชางไห่พูดเสียงขรึมว่า “ตลอดหลายปีมานี้ ไม่เคยมีใครได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของท่านผู้สูงศักดิ์เลย ผมก็อดสงสัยไม่ได้เหมือนกัน ว่านางเป็นคนแบบไหนกันแน่ มาจากที่ใดกัน?”

ท่านผู้นำเป่ย์หมิงไม่เอ่ยอะไร เพียงกำหมัดแน่น ดวงตาเป็นประกายจิตสังหารวูบวาบ

เขาต้องล้างแค้นให้ลูกชายให้ได้!

ส่วนหรงจิงเทียนก็เงียบไม่ออกเสียง จ้องเขม็งไปทางเขตแกนกลางอย่างเดียว ไม่รู้เพราะอะไร ในใจกลับพลุ่งพล่านด้วยความไม่สบายใจอย่างรุนแรง

ฟึ่บ!

ในขณะนั้นเอง เงาร่างหนึ่งทะยานฝ่าท้องฟ้าเข้ามา แล้วลงมาหยุดบนสมบัติวิเศษสำหรับบิน

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ!

พอเห็นเขา เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ก็รีบประสานมือคารวะแล้วเอ่ยทักทายว่า “ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ!”

“เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล!” ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อประสานมือตอบรับหนึ่งที

จากนั้นเขาก็แอบกวาดตามองไปรอบ ๆ พบว่าทุกคนล้วนสีหน้าเคร่งเครียด

“ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ คุณยังมีเวลามาร่วมดูความวุ่นวายกับเขาด้วยหรือ ช่างเป็นแขกหายากเสียจริงนะ” ท่านถังชางไห่เอ่ยเสียงเย็น ๆ ประหนึ่งชมแต่แฝงหนาม

ทุกคนต่างรู้ดีว่าท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อไม่ชอบความเอะอะวุ่นวาย ปกติแล้วต่อให้เขตต้องห้ามแห่งชีวิตมีงานชุมนุมอะไร ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อก็แทบไม่เคยไปร่วม

สาเหตุที่ท่านถังชางไห่แอบไม่สบอารมณ์ ก็เพราะปีที่แล้วตอนเขาฉลองวันเกิดใหญ่ ได้ส่งบัตรเชิญไปให้หัวหน้าตระกูลทั้งหลาย แต่สุดท้ายกลับมีเพียงท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อคนเดียวที่ไม่มาร่วม

เรื่องนี้ทำให้ท่านถังชางไห่ขุ่นข้องหมองใจอยู่ตลอด

ในใจเขายังอดบ่นไม่ได้ว่า “คุณเป็นหัวหน้าตระกูล ผมก็เป็นหัวหน้าตระกูล ผมเชิญคุณ ก็เท่ากับให้เกียรติคุณ แล้วคุณยังไม่มา แบบนี้เห็นผมเป็นตัวอะไร?”

“คุณเป็นแค่คนสร้างอาวุธวิเศษ แล้วมีสิทธิ์อะไรถึงกล้ามองข้ามผม?”

“หัวหน้าตระกูลคนอื่นเขามากันครบ มีแต่คุณที่ไม่มา ยังไม่พอ คุณยังให้สมาชิกตระกูลเอาศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานมามอบให้กันอีก หมายความว่ายังไง คิดว่าถังเจียของผมขาดศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานงั้นเหรอ?”

ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา ท่านถังชางไห่ก็เริ่มมีความไม่พอใจท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋ออยู่ในใจ

ด้วยเหตุนี้เอง พอได้เห็นหน้าท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ เขาจึงอดเหน็บแนมขึ้นมาทันทีไม่ได้

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อก็ไม่โกรธ กล่าวว่า “ก็แค่หลายปีแล้วที่ไม่ได้เห็นความโกรธแห่งสวรรค์ ผมเลยอดสงสัยไม่ได้ เลยแวะมาดูหน่อยเท่านั้นเอง”

“แปลกจริง อยู่ ๆ ทำไมความโกรธแห่งสวรรค์ถึงได้ปรากฏขึ้นมาล่ะ?”

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล เออออขึ้นว่า “จริงสิ แปลกมาก”

“ความโกรธแห่งสวรรค์โผล่ขึ้นในเขตแกนกลาง ก็แปลได้ชัดเจนว่าต้องเป็นคนในเขตแกนกลางนั่นแหละที่ทำให้กฎสวรรค์กริ้วขึ้นมา”

“แล้วจะเป็นใครกัน?”

“ฮึ ยังจะเป็นใครได้อีก ต่อให้เดาไม่ถูก ก็เกรงว่าจะเป็นลูกชายคุณกับเฟิงอู๋เหินไม่พ้น” ท่านถังชางไห่ฮึดฮัดแล้วว่า “พวกเขาไปคลุกคลีกับเย่ฉางเซิงเจ้าดาวหายนะนั่น จะทำให้กฎสวรรค์กริ้วก็ไม่เห็นแปลกตรงไหน”

ต่อให้เป็นตุ๊กตาดินยังมีโทสะอยู่บ้าง แล้วอย่างเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ผู้เป็นเจ้าบ้านจะไม่เดือดได้อย่างไร

ทันที สีหน้าของเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ก็หม่นลง เอ่ยว่า “ท่านถังชางไห่ คุณพูดแบบนี้ไม่เหมาะแล้วนะ”

ท่านถังชางไห่กล่าวว่า “ใช่สิ นอกจากเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินแล้ว ลูกสาวคุณก็เข้าไปเหมือนกัน ไม่แน่ว่าคนที่ทำให้ความโกรธแห่งสวรรค์ปะทุขึ้นมา จะเป็นลูกสาวคุณเองก็ได้”

“เพ้ออะไรของคุณกัน หรงเอ๋อร์น่ะทั้งมีความรู้ทั้งรู้จักกาลเทศะ ใจดีมีเมตตา จะไปทำอะไรให้กฎสวรรค์กริ้วได้ยังไง” ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อว่า

ท่านถังชางไห่เถียงกลับว่า “ใครจะรู้แน่ล่ะ”

“คุณ—” ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อเดือดจนแทบกลั้นไม่อยู่

ตอนนั้นเอง ท่านผู้นำเป่ย์หมิงก็รับลูกคำพูดต่อขึ้นมา

“คำพูดเมื่อครู่ของท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อก็ถูกแล้ว นอกจากเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหิน ตอนนี้ในเขตแกนกลางยังมีคนอยู่อีกไม่น้อย ไม่แน่ว่าอาจเป็นอัจฉริยะเหนือโลกสักคนที่ทำให้กฎสวรรค์กริ้วก็ได้”

หรงจิงเทียนได้ยินดังนั้นก็คิ้วกระตุก ถามอย่างไม่พอใจว่า “ท่านผู้นำเป่ย์หมิง คุณกำลังหมายถึงใครกันแน่?”

ท่านผู้นำเป่ย์หมิงกล่าวว่า “ผมจะหมายถึงใคร คุณก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ”

หรงจิงเทียนว่า “เมื่อครู่คุณก็พูดเองว่าตอนนี้ในเขตแกนกลางมีคนอยู่อีกไม่น้อย อย่าคิดว่าพอลูกชายคุณตายแล้วก็จะมองว่าต้องเป็นฝีมือลูกชายผมคนเดียว”

“งั้นคุณลองบอกผมหน่อยสิ นอกจากหรงอี้แล้วยังมีใครฆ่าลูกชายผมได้อีก? อีกอย่าง เมื่อครู่ความโกรธแห่งสวรรค์ฟาดใส่ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำ ทุกคนก็เห็นกันอยู่” ท่านผู้นำเป่ย์หมิงกล่าว

“ถ้าไม่ใช่หรงอี้ แล้วความโกรธแห่งสวรรค์จะลงฟาดใส่ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำทำไม?”

“นี่มันหมายความว่ายังไง หมายความว่าลูกชายคุณทำเรื่องเลวร้ายมากเกินไป จน连กฎสวรรค์ยังทนดูไม่ได้ต่างหาก”

“คุณ—” หรงจิงเทียนเองก็โกรธจัดเช่นกัน ฮึดฮัดกล่าวว่า “เรื่องถูกผิดย่อมมีคำตัดสินของมันเอง ไม่ว่าคุณจะใส่ร้ายลูกชายผมยังไง ก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้ทั้งนั้น”

ท่านผู้นำเป่ย์หมิงกล่าวอย่างเย็นชา “ผมบอกไว้ก่อนเลย การตายของเป่ยหมิงหวังน่ะอย่าให้มีส่วนเกี่ยวข้องกับหรงอี้จะดีกว่า ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าผมเอาชีวิตเข้าแลกกับคุณ…”

ตูม!

ทันใดนั้นเอง แสงทองคำก้อนหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากในเขตแกนกลาง