วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 2984

เย่ชิวรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แนบมาจากด้านหลัง หัวใจก็พลันสั่นไหววูบหนึ่ง

แต่พอคิดถึงหนิงอัน เขาก็เริ่มปวดหัวขึ้นมาอีก

เวลาไม่พอเอาเสียเลย!

“พี่เซียวเซียว ผม…” เย่ชิวยังพูดไม่ทันจบ หนานกงเซียวเซียวก็อ้อมมาข้างหน้า มองเขาด้วยสายตายั่วยวนจนคนแทบหน้ามืด

“ท่านประมุข คนสวยคนนี้เพิ่งบาดเจ็บมา ท่านไม่คิดจะปลอบใจกันหน่อยเหรอ?”

“อยากให้ผมปลอบยังไงล่ะ?” เย่ชิวถาม

หนานกงเซียวเซียวคล้องสองแขนรอบคอเย่ชิว ลมหายใจอ่อนหวานรินรดข้างหู “ข้าอยากให้ท่านประมุขยุติธรรมหน่อย อย่าลำเอียงรักใครมากกว่ากันสิ”

เย่ชิวก็โอบเอวอวบอิ่มของนางไว้ตามแรงดึง “พี่เซียวเซียว ผมน่ะไม่ได้ลำเอียงสักหน่อย”

“ถ้างั้นท่านก็อยู่เป็นเพื่อนข้า” หนานกงเซียวเซียวเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้าคิดถึงท่าน”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็รีบจบศึกเร็ว ๆ ละกัน” เย่ชิวว่าจบก็กำลังจะลงมือ ใครจะคิดว่าหนานกงเซียวเซียวกลับสะบัดตัวหลุดจากมือเขาเสียก่อน

“พี่เซียวเซียว หมายความว่ายังไงกัน?” เย่ชิวขมวดคิ้วถาม

“ท่านประมุข รอสักครู่” หนานกงเซียวเซียวส่งยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนหมุนกายเดินเข้าห้องนอน

ตอนหมุนตัวเดินไป นางยังจงใจส่ายเอวเบา ๆ ทำให้ส่วนอวบอิ่มด้านหลังสั่นไหวราวลูกพีชสุกสองผล

นางนี่มันของดีแท้!

แม้เย่ชิวจะเคยลิ้มลองมาแล้ว แต่ก็ยังกลืนน้ำลายลงคอเฮือกหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่

ครู่หนึ่งให้หลัง

เสียงของหนานกงเซียวเซียวก็ดังลอดออกมาจากห้องนอน “ท่านประมุข เข้ามาสิ!”

เย่ชิวก้าวยาว ๆ เดินไป ผลักประตูเข้าไปด้านใน

วินาทีถัดมา

เย่ชิวถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

ภายในห้องนอนตกแต่งแบบโบราณ ไม่มีจุดตะเกียง แต่กลับวางอัญมณีสองเม็ดไว้แทน แสงสลัวพร่ามัวส่องออกมาจากเม็ดอัญมณีเหล่านั้น

จากนั้น สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่เตียงนอนแบบจีนโบราณหนึ่งหลัง

เตียงนอนแบบจีนโบราณหลังนั้นทั้งใหญ่ทั้งกว้าง ปูผ้าไหมเนื้อลื่นเอาไว้ ด้านบนผ้าห่มวางดอกกุหลาบสีแดงสดดอกหนึ่ง

กลิ่นหอมชวนเคลิบเคลิ้มลอยแตะจมูก

ถัดจากนั้น เย่ชิวหันสายตาไปอีกด้าน ก็รู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาทันที

ตรงมุมห้องวางถังไม้อาบน้ำใบใหญ่ใบหนึ่ง

ในถังมีน้ำอยู่ครึ่งถัง ไอน้ำร้อนลอยกรุ่น ผิวน้ำโรยไปด้วยกลีบกุหลาบจนแทบล้น ส่วนหนานกงเซียวเซียวนั้น ตอนนี้กำลังเอนกายอยู่ในถัง มองเขาด้วยดวงตาเย้ายวนเป็นสาย

บนร่างนางสวมเพียงชุดกระโปรงผ้าบางชิ้นเดียว เปียกชุ่มไปทั้งตัว เนื้อหนังขาวเนียนลาง ๆ โผล่พ้นผ้าบางให้เห็นล่อใจ

ทันใดนั้น เย่ชิวถึงกับรู้สึกเผลอคิดไปเองว่า ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนของหนานกงเซียวเซียว แต่เป็นสถานเริงรมย์ในโลกมนุษย์ต่างหาก

เหมือน!

เหมือนเอามาก ๆ!

“ท่านประมุข ยังยืนนิ่งทำอะไรอยู่ล่ะ เข้ามาสิ~” หนานกงเซียวเซียวส่งยิ้มยั่วยวน

เย่ชิวจะทนไหวได้ยังไง รีบถอดเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างรวดเร็ว กระโดดลงไปในถังทันที

เห็นท่าทางของเขา หนานกงเซียวเซียวหัวเราะคิกด้วยเสียงแหลมหวาน “ท่านประมุข คืนยังอีกยาวไกล ไม่ต้องรีบร้อนเหมือนลิงลนลานก็ได้ อื้ม…”

หนานกงเซียวเซียวยังพูดไม่ทันจบ ปากก็ถูกปิดตายเสียก่อน…

ผู้เขียนไม่มีประสบการณ์ ฉากถัดจากนี้อีกห้าพันตัวอักษร ขอให้ท่านผู้อ่านทั้งหลายช่วยจินตนาการกันเอาเองก็แล้วกัน

ผ่านไปเนิ่นนาน

ทุกอย่างค่อย ๆ สงบลง

หนานกงเซียวเซียวเอนกายอยู่บนเตียงนอนแบบจีนโบราณ แม้ใบหน้าจะระเรื่อแดง แต่ทั้งคนก็หมดแรงจนแทบขยับไม่ไหว

แม้กระทั่งสายตาที่มองเย่ชิว ยังแฝงแววหวาด ๆ อยู่ด้วย

นางนึกไม่ออกเลย ครั้งที่แล้วเย่ชิวเองยังเหนื่อยแทบขาดใจ แต่คราวนี้กลับเป็นนางที่ร้องขอให้หยุดไม่หยุด

“พี่เซียวเซียว ครั้งก่อนพี่บอกสิบรอบ ผมบอกว่าต้องคูณสอง จำได้ไหม?” เย่ชิวเอ่ยขึ้น

ใบหน้างามของหนานกงเซียวเซียวดึงรั้งไปทันที นางรีบพูดว่า “ท่านประมุข ครั้งนั้นข้าล้อเล่นนะ”

แค่สองรอบก็สภาพขนาดนี้ ถ้ายี่สิบรอบจริง ๆ ไม่พังไปเลยหรือไง!

“ขอโทษด้วยนะ ผมดันคิดว่าพูดจริง” พอเย่ชิวพูดจบ สีหน้าของหนานกงเซียวเซียวก็ซีดลงทันตา

“ท่านประมุข โปรดเว้นให้ข้าเถอะ ข้าผิดไปแล้ว ต่อไปข้าไม่กล้าท้าทายท่านอีกแล้ว” หนานกงเซียวเซียวรีบร้องขอความเมตตา

หนิงอันสะบัดหน้าหันไปทันที เห็นเย่ชิวนอนมองนางอยู่ใกล้ ๆ พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า นางก็พลันตื่นเต้นดีใจไปทั้งหน้า

“ชางเซิง ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“เพิ่งมาหมาด ๆ นี่เอง” เย่ชิวตอบ “เผ่ามิ่งโผล่ตัวออกมากะทันหัน ข้าเลยรู้สึกไม่สบายใจ ต้องไปกำชับจัดการอะไรบางอย่างให้เรียบร้อย มาช้าไปหน่อย ขอโทษนะ”

“ข้านึกว่าท่านจะไม่มาแล้วเสียอีก” หนิงอันพูดจบก็พุ่งตัวเข้าซุกอยู่ในอ้อมอกของเย่ชิวทันที

ไม่นาน สัญญาณบุกโจมตีก็ดังขึ้น

……

วันถัดมา

เมื่อแสงอรุณแรกโปรยลงเหนือฟ้าดิน เย่ชิวก็กลับมาถึงห้องเกียรติทรัพย์

เขาเรียกทุกคนมารวมตัวกันครบ

เย่ชิวกล่าวว่า “ผมรับปากหนิงอันไว้แล้ว ว่าจะช่วยสืบให้กระจ่างเรื่องคนในสี่นครหายตัวไป เดี๋ยวอีกสักพักผมจะออกเดินทางไปกับเหล่าโต้วซี”

หลินต้าหนiaoเอ่ยขึ้นว่า “พี่ใหญ่ ผมอยากไปกับพี่ด้วย”

“นายอยู่ที่ห้องเกียรติทรัพย์นี่แหละ” เย่ชิวพูดต่อ “แล้วก็ลุงหลิน เทียนจี ลำบากให้ช่วยอยู่ที่ห้องเกียรติทรัพย์ด้วยกัน ผมกลัวว่าคนของเผ่ามิ่งจะโผล่มาอีก”

“อ้อ ให้ต้าลี่อยู่ด้วย”

ทุกคนรับคำกันถ้วนหน้า

ก่อนออกเดินทาง เย่ชิวเรียกหนิวต้าลี่มาคุยเป็นการส่วนตัว แล้วส่งยันต์ดาบที่จื่อหยางเทียนจุนเคยมอบให้ตนเองต่อให้หนิวต้าลี่

“ต้าลี่ ดูแลพี่เซียวเซียวกับเสี่ยวเตี๋ยให้ดี ถ้ามีใครคิดไม่ดีกับพวกนาง ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใคร ซัดมันให้เต็มที่ แพ้ขึ้นมาก็ใช้ยันต์ดาบนั่นจัดการเข้าใจไหม!” เย่ชิวกำชับ

“รับทราบ!” ต้าลี่ตอบรับเสียงดังฟังชัด

“ว่าแต่ ช่วงนี้เผ่าอสูรเป็นยังไงบ้าง?” เย่ชิวถามต่อ

หนิวต้าลี่ตอบว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ แค่ก๊กจู่ฝากให้ผมมาเรียนท่านว่า ดอกไม้ควรได้พรวนดินแล้ว”

เย่ชิวถอนหายใจ “มันอยู่ไกลเกินเอื้อมจริง ๆ นะ”

จากนั้น เขาก็พาจางเหมยเจินเหรินออกจากเมืองหลวง มุ่งหน้าไปยังสี่นคร เพื่อสืบเรื่องการหายตัวของผู้คน

เย่ชิวมีลางสังหรณ์ว่า การเดินทางครั้งนี้ เขาคงไม่กลับมือเปล่าอย่างแน่นอน