วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3002

เย่ชิวชี้นิ้วออกไป กำลังจะใช้วิชาเสาะหาวิญญาณกับท่านผู้เฒ่าเจ็ด ทว่าในเสี้ยวอึดใจ ดาบเซวียนหยวนที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเขากลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ส่งสัญญาณเตือนภัย

“หืม?”

ความเปลี่ยนแปลงที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้เย่ชิวสะดุ้งในใจ เขารู้ทันทีว่ามีอันตราย

ในจังหวะนั้นเอง ท่านผู้เฒ่าเจ็ดที่นอนอยู่กับพื้น ดูเหมือนหมดหวังไปแล้ว จู่ ๆ ก็เผยสีหน้าเหี้ยมเกรียมออกมา

ในดวงตาคู่นั้นวาบแสงคลุ้มคลั่ง ราวกับตัดสินใจทำเรื่องสุดโต่งบางอย่างแล้ว

“ไอ้หนู อยากค้นหาจิตวิญญาณของข้า? ฝันไปเถอะ!” ท่านผู้เฒ่าเจ็ดคำรามเสียงแหบพร่า น้ำเสียงแน่วแน่แบบพร้อมตายไปด้วยกัน

เย่ชิวเห็นดังนั้นก็เข้าใจในพริบตา เจ้าแก่คนนี้คิดจะใช้การระเบิดจิตวิญญาณ ลากเขาไปฝังด้วยกัน!

แต่เย่ชิวจะยอมให้เป็นอย่างที่มันหวังได้ยังไง?

เย่ชิวเตรียมรับมือไว้แล้ว แทบจะในวินาทีที่ความผันผวนของวิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าเจ็ดผิดปกติ เขาก็ตอบสนองทันที

“หึ อยากระเบิดงั้นเหรอ? แกยังไม่คู่ควร!”

เย่ชิวหัวเราะเย็น ฝ่ามือกดคร่อมลงมา พลังไร้รูปหนึ่งสายคลุมร่างท่านผู้เฒ่าเจ็ดในทันที ล็อกวิญญาณแท้ที่กำลังจะระเบิดเอาไว้แน่นหนา

ท่านผู้เฒ่าเจ็ดรู้สึกเหมือนมีแรงมหาศาลต้านไม่ไหวกดทับลงมา วิญญาณแท้ที่เดิมทีใกล้จะปะทุ กลับถูกกดดันให้ถอยกลับเข้าไปอย่างดิบเถื่อน

เขาเบิกตากว้าง มองเย่ชิวด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ ราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด

“เจ้า...เจ้า...ทำไม...”

เสียงของท่านผู้เฒ่าเจ็ดสั่นระริก

เขาไม่คิดเลยว่าเย่ชิวจะจับเจตนาได้ไวขนาดนี้ แถมยังหยุดเขาได้อีกด้วย

“เจ้าแก่ แค่มุกตื้น ๆ แค่นี้ ยังคิดจะมาอวดเชิงต่อหน้าข้า?” เย่ชิวยิ้มเย็น ก่อนจะชี้นิ้วไปที่หว่างคิ้วของท่านผู้เฒ่าเจ็ดอีกครั้ง

วิชาเสาะหาวิญญาณกำลังจะถูกใช้

แต่ในเสี้ยววินาทีคาบเส้นเป็นเส้นตายนั้น วิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าเจ็ดกลับสั่นอย่างรุนแรงขึ้นมา

“ฟึ่บ!” เย่ชิวรีบถอยหลังทันที

ถัดมา “ปัง!” ดังสนั่น—วิญญาณแท้ของท่านผู้เฒ่าเจ็ดกลับระเบิดแตกเอง ทั้งที่ไม่มีแรงภายนอกมากระทบแม้แต่น้อย!

“ครืน!”

เสียงระเบิดราวฟ้าผ่า วิญญาณแท้และร่างกายของท่านผู้เฒ่าเจ็ดสลายกลายเป็นหมอกโลหิตในพริบตา

ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนช็อกค้าง

แม้แต่เย่ชิวเอง สีหน้าก็เปลี่ยนไป เขาไม่คิดว่าจะเกิดเหตุพลิกผันแบบนี้

การระเบิดจิตวิญญาณของราชานักบุญไร้เทียมทานมีอานุภาพน่าหวาดผวา โชคดีที่เย่ชิวถอยทัน ไม่อย่างนั้นเกรงว่าจะบาดเจ็บสาหัส

อู่เชียนฟานกับจางเหมยเจินเหรินถูกแรงอัดกระแทกปลิวออกไป เสื้อผ้าขาดวิ่น หน้าตาเปรอะฝุ่น

ที่ซวยสุดกลับเป็นพวกองครักษ์ประจำวัง พลังบำเพ็ญเพียรของพวกเขาต่ำ ต่อให้ยืนห่างก็ยังโดนแรงสั่นสะเทือนจากระลอกระเบิดกระทบเข้าไปทีละคน ลอยกระเด็น อาเจียนเป็นเลือด

จากนั้น เย่ชิวจ้องไปยังจุดที่ท่านผู้เฒ่าเจ็ดหายสาบสูญ แววตาฉายความเคร่งขรึมวูบหนึ่ง

“ถึงแกจะไม่ยอมบอกเป้าหมายก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวสักวันข้าจะสืบให้กระจ่างเอง” เย่ชิวพูดเสียงเย็น

ตอนนั้น อู่เชียนฟานกับจางเหมยเจินเหรินเดินเข้ามา

“เจ้าแก่นั่นโหดจริง ๆ!” จางเหมยเจินเหรินว่า

อู่เชียนฟานพูดต่อ “ยอมระเบิดจิตวิญญาณต้นกำเนิดก็ไม่ยอมคายความลับ เป็นกระดูกแข็งจริง ๆ”

เย่ชิวกล่าว “มันตั้งใจจะระเบิดจิตวิญญาณต้นกำเนิด ลากข้าไปตายด้วย แต่ข้าหยุดไว้ได้”

“งั้นทำไมวิญญาณแท้ถึงยังระเบิดล่ะ?” จางเหมยเจินเหรินงง

เย่ชิวตอบ “ในวิญญาณแท้ของเจ้าแก่นั่นมีพลังอย่างหนึ่งอยู่ แค่บังคับใช้วิชาเสาะหาวิญญาณ วิญญาณแท้ของมันก็จะระเบิดเอง”

รองผู้อาวุโสที่สามลูบเครา พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “รองผู้อาวุโสที่สองพูดถูกต้อง เจ้าเจ็ดกับเฒ่าปาแข็งแกร่งเกินใคร ต้องสำเร็จรวดเดียวแน่”

ท่านผู้อาวุโสที่สี่ก็เอ่ยขึ้น “ใช่แล้วท่านชายรัชทายาท วางใจได้ พวกเขาสองคนร่วมมือกัน ต่อให้เจอคู่ต่อสู้แข็งแกร่งกว่านี้ก็ยังรับมือได้”

“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น...” องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงพึมพำเบา ๆ

ในใจเขาได้แต่ภาวนา ขอให้ท่านผู้เฒ่าเจ็ดกับท่านผู้เฒ่าแปดกลับมาอย่างปลอดภัย พร้อมพาคนและข้อมูลที่เขาต้องการกลับมาด้วย

รองผู้อาวุโสที่สองยิ้ม “รอเจ้าเจ็ดกับเฒ่าปากลับมาพร้อมชัยชนะ ถึงตอนนั้นพวกเราก็จะเปิดประตูแดนวิญญาณ ภายใต้การนำของท่านชายรัชทายาท กวาดล้างโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรให้ราบ!”

แต่ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง องครักษ์คนหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา หน้าซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความตระหนก

ตึง!

องครักษ์คุกเข่าลงด้านหลังองค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิง รายงานด้วยเสียงสั่น “ท่านชายรัชทายาท แย่แล้วขอรับ!”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงถาม “เรื่องอะไรถึงได้ร้อนรนขนาดนั้น ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ พูดมา”

องครักษ์กราบทูล “ทูลใต้เท้า...ท่านผู้เฒ่าแปด...ตะเกียงชีวิตของท่านผู้เฒ่าแปด...ดับแล้วขอรับ!”

คำพูดนั้นทำให้ทั้งที่เงียบงันในพริบตา

แววตาขององค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงเย็นเฉียบขึ้นทันที ตวาดว่า “เจ้าว่าอะไรนะ? พูดใหม่อีกครั้ง!”

องครักษ์ตัวสั่นระริก “ตะเกียงชีวิตของท่านผู้เฒ่าแปดดับแล้วขอรับ”

องค์ชายรัชทายาทแห่งเผ่าหมิงได้ยินดังนั้น ร่างกายโงนเงนเล็กน้อย ในดวงตาวาบความเหลือเชื่อ

ตะเกียงชีวิตของท่านผู้เฒ่าแปดดับ นั่นหมายความว่าท่านผู้เฒ่าแปดสิ้นชีพแล้ว สำหรับเผ่ามิ่ง นี่คือการสูญเสียครั้งใหญ่โดยไม่ต้องสงสัย

“นี่...นี่มันเป็นไปได้ยังไง?” รองผู้อาวุโสที่สองหลุดเสียง

ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อ ท่านผู้เฒ่าแปดแข็งแกร่งขนาดนั้น จะสิ้นชีพกะทันหันได้ยังไง?

อีกอย่าง ท่านผู้เฒ่าแปดเพิ่งไปโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเอง!